„Władca Lewawu” to powieść fantastyczna dla dzieci i młodzieży autorstwa Doroty Terakowskiej, wydana w 1989 roku. Utwór przedstawia alternatywną wizję Krakowa, w której istnieje lustrzany świat zwany Wokarkiem, dostępny przez tajemnicze przejście w Smoczej Jamie. Bohaterem powieści jest trzynastoletni Bartek, wychowanek krakowskiego domu dziecka, który podczas jednej z ucieczek trafia do tej niezwykłej krainy. Wokark zamieszkują Allianie – łagodni, pokojowo nastawieni ludzie, żyjący w czystym, harmonijnym świecie, lecz podporządkowani władzy tyrana zwanego Nienazwanym, rezydującego w mrocznym zamku Lewaw. Powieść łączy elementy baśniowe, science fiction i fantasy, tworząc rozbudowaną alegorię mechanizmów władzy i zniewolenia.
Fabuła koncentruje się na stopniowym odkrywaniu przez Bartka prawdy o Wokarku, jego mieszkańcach oraz własnej tożsamości – okazuje się bowiem, że jest on Ketrabem, synem Allian, obdarzonym szczególną mocą i przeznaczonym do obalenia tyranii. Nienazwany rządzi poprzez strach i manipulację, odbierając mieszkańcom zdolność buntu i tłumiąc ich emocje, co czyni z „Władcy Lewawu” opowieść o zniewoleniu, odpowiedzialności i dojrzewaniu do wolności. Krytycy podkreślają uniwersalny wymiar powieści, ukazujący proces podporządkowywania społeczeństwa przez jednostkę oraz znaczenie odwagi i solidarności w walce ze złem. Utwór wpisuje się w charakterystyczną dla Terakowskiej problematykę cierpienia, osamotnienia dziecka i odnowy świata, która dokonuje się kosztem bólu bohatera, lecz prowadzi do odzyskania wolności i nadziei.