„Śmierć” to debiutancka powieść Ignacego Dąbrowskiego, napisana na przełomie lat 1891–1892 i opublikowana drukiem w 1892 roku na łamach „Biblioteki Warszawskiej” (wyd. książkowe 1893). Utwór ma formę dziennika prowadzonego przez Józefa, młodego studenta prawa, który zapada na gruźlicę i stopniowo umiera. Powieść powstała na tle osobistych doświadczeń autora, sam bowiem chorował na gruźlicę i przebywał na leczeniu w uzdrowiskach. „Śmierć” została bardzo dobrze przyjęta przez krytykę i przyniosła Dąbrowskiemu rozgłos; szybko doczekała się przekładów na język niemiecki, rosyjski i czeski. Dzieło wpisuje się w nurt prozy modernistycznej końca XIX wieku, podejmującej temat kryzysu światopoglądowego i egzystencjalnego.
Powieść ukazuje proces umierania nie tylko jako doświadczenie fizyczne, lecz przede wszystkim psychiczne i filozoficzne. Józef, świadomy postępującej choroby, analizuje własne życie, relacje z bliskimi, utratę wiary, sens istnienia oraz znaczenie śmierci, którą postrzega nie jako wyzwolenie, lecz jako bolesną utratę niewykorzystanych możliwości. Bohater uosabia typ modernistycznego „człowieka końca wieku”: sceptycznego, wyobcowanego, rozdartego między rozumem a potrzebą sensu. Szczególną rolę odgrywa motyw izolacji chorego, rozdźwięku między perspektywą umierającego a postawą ludzi zdrowych oraz bezradności medycyny wobec nieuleczalnej choroby. „Śmierć” uchodzi za jedno z najważniejszych świadectw polskiego modernizmu, ukazujące tragizm ludzkiego losu i egzystencjalny niepokój epoki.