„Grube ryby” to trzyaktowa komedia Michała Bałuckiego, po raz pierwszy wystawiona 27 sierpnia 1881 roku w warszawskim teatrzyku ogródkowym Belle Vue. Utwór powstał w epoce pozytywizmu i stanowi satyrę na mentalność mieszczaństwa oraz konwenanse społeczne. Fabuła koncentruje się wokół dwóch majętnych kawalerów — Wistowskiego i Pagatowicza — którzy obawiają się, że młode panny chcą poślubić ich dla pieniędzy. Kiedy do domu Ciaputkiewiczów przyjeżdża ich wnuczka Wanda, a wizyta zbiegła się z towarzyskimi spotkaniami i próbami swatania, bohaterowie wikłają się w serię zabawnych nieporozumień, zazdrości i fałszywych domysłów.
Bałucki w lekkiej, komediowej formie ukazuje konflikt między młodością i starością, miłością i kalkulacją, romantyzmem i mieszczańskim rozsądkiem. Autor posługuje się żywym językiem i ironią, by obnażyć obłudę oraz egoizm „grubych ryb” — ludzi zamożnych, ale pozbawionych zdolności do szczerego uczucia. W finale wszelkie intrygi kończą się pomyślnie: młodzi odnajdują miłość, a starzy kawalerowie zostają ośmieszeni. Grube ryby należą do najpopularniejszych komedii obyczajowych polskiego teatru XIX wieku i do dziś pozostają jednym z klasycznych przykładów humoru scenicznego epoki pozytywizmu.