Wacław Berent to pisarz znany przede wszystkim jako autor dzieła zatytułowanego „Próchno”, które stanowi obraz życia młodopolskiej cyganerii artystycznej. Powieść ta stanowi podsumowanie i zamknięcie pierwszego dziesięciolecia Młodej Polski i ukazuje rozmaite sylwetki działających wówczas artystów.
Spis treści
To jeden z głównych bohaterów – aktor, człowiek wrażliwy, gwałtowny, egocentryczny i uzależniony od silnych emocji. Dorasta pod presją ojca, odkrywa portret matki i wybiera scenę. Po śmierci pierwszej kochanki pije, wikła się w romanse i stopniowo niszczy talent. Poślubia Zochnę, lecz traktuje ją jako źródło spokoju i natchnienia. Przyjmuje propozycję Turkuła, opuszcza żonę i wyjeżdża, choć przeczuwa klęskę. Borowski reprezentuje teatr.
To żona Borowskiego, młoda, dobra, naiwna, czuła i bezradna wobec świata. Kocha Władka, wspiera go po nieudanych występach i podporządkowuje mu życie. Mąż odbiera jej niewinność, wzbudza w niej lęk, a następnie ją porzuca. Zochna rozpacza, pisze do Jelsky’ego i myśli o samobójstwie. Budzi uczucia Kunickiego i Müllera.
To lekarz, który daje się poznać jako człowiek obowiązkowy, wrażliwy i nerwowy. Podczas operacji przeżywa śmierć młodej robotnicy i doznaje załamania. Zakochuje się w Zochnie, pisze wiersze i ulega fascynacji artystami, lecz niszczy rękopis, chcąc pozostać człowiekiem pożytecznym. Odmawia opieki nad porzuconą kobietą, ponieważ boi się własnej namiętności i ucieka.
To dziennikarz, inteligentny, ironiczny, cyniczny i wewnętrznie rozbity. Pociesza Zochnę po odejściu męża, lecz jej rozpacz traktuje jako materiał literacki. Wspiera Müllera i wierzy w jego talent, ale podczas kłótni słyszy oskarżenia o artystyczne bankructwo. Próbuje kierować losem innych, pisze paszkwil, a ostatecznie popełnia samobójstwo w kawiarni.
To ciężko chory poeta, nadwrażliwy, samotny, nieufny i spragniony bliskości. Kocha Zochnę, pozostawia jej białe lilie i zapisuje przeżycia w dzienniku. Kłóci się z Jelskym, szuka schronienia u Hertensteina i prosi go o pomoc w zakończeniu życia. Po spotkaniu z Hildą odzyskuje chwilowe natchnienie, lecz wraz z Henrykiem przyjmuje truciznę. Reprezentuje poezję.
To wykształcony, sceptyczny, chłodny i pozornie opanowany muzyk. Po śmierci ojca wraca do rodzinnego zamku i otrzymuje nakaz ratowania doliny. Zamiast tego ulega sztuce i uczuciu do siostry Hildy. Próbuje wyrzec się twórczości, studiuje nauki o Nirwanie, lecz nadal komponuje. Udostępnia Müllerowi truciznę i umiera razem z nim. Reprezentuje muzykę.
To siostra Hertensteina, sławna śpiewaczka, dumna, silna i niezależna. Ucieka z narzuconego małżeństwa, zdobywa rozgłos i wraca na pogrzeb ojca. Rozpoznaje talent Henryka, lecz odmawia zabrania go ze sobą. Po latach odwiedza brata, śpiewa pieśń Müllera i obdarowuje poetę różą. Reprezentuje śpiew.
To utalentowany, lecz zgorzkniały aktor, brutalny, szyderczy i zazdrosny o syna. Zmusza Władka do nauki, później odkrywa jego możliwości i wprowadza go do teatru. Sprzeciwia się małżeństwu z Zochną, próbuje wrócić na scenę i popada w alkoholizm. Po konflikcie z synem odbiera sobie życie.
To artystka kabaretowa, której występy obserwują bohaterowie. Jej postać jest wzorowana na rzeczywiście istniejącej śpiewaczce. Reprezentuje kabaret.
Aktualizacja: 2026-07-20 14:36:49.
Staramy się by nasze opracowania były wolne od błędów, te jednak się zdarzają. Jeśli widzisz błąd w tekście, zgłoś go nam wraz z linkiem lub wyślij maila: [email protected]. Bardzo dziękujemy.