„Próchno” to powieść Wacława Berenta, publikowana najpierw w odcinkach w 1901 roku na łamach „Chimery”, a następnie wydana w formie książkowej w 1903 roku. Utwór uznaje się za jedno z najważniejszych podsumowań pierwszego dziesięciolecia Młodej Polski oraz diagnozę kryzysu modernistycznej formacji artystycznej. Akcja rozgrywa się w wielonarodowym środowisku cyganerii artystycznej końca XIX wieku, w anonimowym wielkim mieście, najczęściej kojarzonym z Berlinem lub Monachium. Bohaterami są artyści i ludzie związani ze sztuką: aktor Borowski, dziennikarz Jelsky, poeta Müller, muzyk Hertenstein, malarz Pawluk, dramaturg Turkuł, lekarz Kunicki, śpiewaczka Hilda oraz gwiazda kabaretu Yvetta Guilbert.
Powieść przedstawia świat ludzi sztuki jako przestrzeń duchowego rozkładu, niespełnienia, neurozy i moralnego wyczerpania. Bohaterowie „Próchna” głoszą kult sztuki oderwanej od życia, fascynują się dekadentyzmem, nietzscheanizmem, używkami, buntem przeciw mieszczańskiemu światu i ideą artysty wybitnego, lecz ich rozmowy o wielkości często okazują się jałowe, a życie prowadzi ku samotności, chorobie, obłędowi i samobójstwu. Berent rezygnuje z tradycyjnej narracji wszechwiedzącej na rzecz dialogów, monologów, zapisków i subiektywnych punktów widzenia, tworząc powieść polifoniczną, bliską dramatowi i modernistycznej analizie świadomości. Symboliczny tytuł oznacza zarówno rozpad, martwotę i duchową próchnicę środowiska artystycznego, jak i gorzką diagnozę epoki, w której sztuka miała zastąpić sens życia, ale często prowadziła jedynie do pustki i autodestrukcji.