Już mnie zapomnij

[viola arvensis]

Już mnie zapomnij, nie patrz wstecz wiecej,

wszystko spowite mgłą bezradności.

Szklą mi się oczy- kieliszki zbite,

w nich winny owoc mej nieufności.

 

Krążysz dokoła raz wąż, raz anioł

bywa, że kąsasz, czasem ochraniasz.

I dzikość serca łapać chcesz w dłonie

każesz mi kochać a żyć zabraniasz.

 

Tak mi jest duszno kiedy znów pragnę,

czerpać ci z wnętrza, jak z własnej studni.

Ty moich myśli nigdy nie zgadniesz,

gęsteniejesz gniewem, zazdrością dudnisz.

 

Pieścisz mnie myślą, czynem, spojrzeniem,

wchodzisz- pochłaniasz, wychodzisz - znikam.

Dokąd mam uciec, jesteś marzeniem

a ja nędzarzem w twoich śmietnikach.

 

Jeszcze dzień oddam, jeszcze godzinę,

chcę ciebie mocniej, ty pragniesz więcej.

Potem jak lato, cicho przeminę,

ty pójdziesz dalej- w kieszeniach ręce...

 

 

 

 

[Migrena]

@viola arvensis

 

 pod warstwą emocji płynie cicha refleksja o tym, jak miłość potrafi jednocześnie ocalać i odbierać wolność

 

piękna poezja

 

 

 

zamiast komentarza 

wiersz Louisa Aragona

 

nie znam tytułu

napisał go dla swojej żony Elsy

 

 

"co wiesz o spraw zwyczajnej nocy?
dni to słońca są w przebraniu
o czym róze śnią po nocy?
wszystkie ognie dym pochłania

w głębi czekałem cię pokojow
u zapalonych lamp mieszkania
kroki nie dzwonią nam pospołu
ani ramion pojednania

pod oknem twym czekałem nieraz
woń liści próżno oszałamia
gdzie jestes o gdzie jesteś teraz?
lato nie daje zmiłowania

w oczekiwaniu tym istnienie
to imię twe do odmawiania
Boże jedynej  i tak pięknej
zdanej na moje narzekania

serce mi zbiegło i ból znoszę
jak wioślarz co się płynąc wzbrania
jestem  przeszyty twoim głosem
cały w odmęcie wspominania

co o nieszczęściu wiesz kochania?"

 

 

Twój wiersz i jego jakąś nicią w mojej duszy.......

 

 

jest pięknie

 

bardzo 

 

 

[viola arvensis]

@Migrena bardzo dziekuje za tę wyjątkowo zachwycającą lirykę, pod moim skromnym wierszem. 

 

Rzeczywiscie jest pięknie.

 

Szkoda,że współcześni ludzie nie potrafią juz prawie w ogóle mówić do siebie wierszem. 

[Kamil Olszówka]

Tak znakomitej poetki nie da się zapomnieć!