Miało być piwo, czyli o rozmowie co motyle obudziła.

[Tadeusz Koch]

Miało być piwo, zwyczajnie, bez planu,

a tu nagle „randka” wyskoczyła z ekranu.

Ja trochę zdziwiony, Ty w lekkiej panice,

jednak oboje śmialiśmy się z tej różnicy.

 

Ty: pani od planów, menu i finansów,

ja: od uśmiechów, żartów i romansów.

Pytałaś o piwo, wino i przekąski do tego,

a ja wiedziałem jedno: chcę spotkania Naszego.

 

„Czy ja Cię podrywam?” – sam siebie zapytałem,

bo chyba za bardzo do ekranu się uśmiechałem.

A Ty powiedziałaś coś tak niespodzianego:

że dawno nie czułaś już czegoś

tak miłego.

 

Pytałaś, czy w tym wieku jeszcze tak wypada,

czy serce nie powinno już spokojniej gadać.

A ono nie pyta o lata i daty,

czasem tylko przypomni, że świat jest bogaty.

 

Bo motyle nie patrzą na metrykę człowieka,

przylatują ot tak, choć nikt na nie nie czeka.

Nie pytają o plany, rozsądek czy czas,

pojawiają się cicho i zmieniają coś w nas.

 

Za oknem wiatr gwizdał, deszcz wybijał swój rytm,

ja kończyłem wieczór z myślą: „to jest to, to ma byt”.

Więc pakuj walizkę, muzykę weź ze sobą,

ja zabiorę ciekawość, by odkryć Cię na nowo.

 

A jeśli ktoś spyta o atrakcję tego dnia,

powiem: nie piwo, nie przekąski…

lecz ta dziewczyna, co motyle w brzuchu ma.