Dom małych księżniczek

[Simon Tracy]

Wstałem od wieczernego stołu,

zrzucając na oparcie krzesła serwetę

a na blat

zasłany krochmalonym obrusem,

odstawiłem pusty kieliszek

po szampanie.

Okrążyłem stół 

do przeciwległego końca jadalni 

i nachylając się z błogim uśmiechem,

ucałowałem rumiany i jędrny 

policzek małżonki.

Dziękując jej za wspaniały posiłek 

i oferując pomoc

przy sprzątaniu ze stołu.

 

 

Zawsze słyszę, że nie trzeba,

więc obracam się na pięcie 

ku wyjściu na korytarz.

Po drodze puszczam oczko

do starszej córki

a młodszej

poprawiam rudo słomiany warkocz 

by nie utopiła go w talerzu.

Po całym dniu pracy i obowiązków,

mam czas dla siebie i rodziny.

Dwa najcudowniejsze słowa.

Spokój i rodzina.

Elegijna utopia człowieczego celu.

Niczego więcej nie pragnę.

Bo te trzy boskie istoty,

które zostały w jadalni, 

są wszystkim co mam najdroższego.

I wszystkim czego zawsze pragnąłem.

 

Więc w dobrym nastroju idę do salonu.

Noce i wieczory

są już wystarczająco ciepłe.

Lecz ja lubię zasiadać w fotelu 

przy trzaskającym kominku.

Jest to ten szczególny czar,

ogniska domowego.

Opiekuńczych duchów domu.

Doglądają nas z ciemnych kątów 

i błogosławią nam.

Mieszkają w kominie, 

w cieniu pod kredensem,

za ramami obrazów 

i oczywiście pod wejściowym progiem.

Wziąłem porcelanowy talerzyk 

z najlepszej zastawy 

i ułożyłem na nim 

kilka kruchych maślanych ciastek 

oraz kubek mleka.

Postawiłem go

na zydelku opodal progu 

pomiędzy starą szafą a drzwiami.

 

 

Młodsza córka

właśnie przez nie wbiegła 

wesoło kołysząc malutkimi rękoma.

Nadęła policzki i wykrzyknęła piskliwie.

Mamo a tata znów karmi duchy!

Wziąłem ją na ręce

i lekko połaskotałem.

Roześmiała się słodko.

Karmię Domowika, by miał na nas 

przychylne baczenie.

Jak myślisz kto poprawia Ci kołderkę 

kiedy smacznie śpisz?

Kto ściąga kotary w oknie 

by nie raził Cię księżyc?

Kto sprząta zabawki, 

które porzucasz w całym domu?

To właśnie on.

Prawdziwy pan domu.

Piastun starszy niż ja czy mama 

a nawet Twoi dziadkowie.

Należy mu się szacunek 

i trochę strawy czy napitku.

Pieniądze go drażnią.

Obraziłby się i wpadł w złość 

a wtedy biada temu domowi.

Więc nawet pojedynczą kopiejkę 

trzeba podnosić z podłogi 

bo jeśli nocą

natknię się na nią Domowik

to gotów jest robić na złość.

 

 

A tam Domowik! 

Stwierdziła odstawiona

na podłogę córeczka.

Nocą po domu harcują myszy i szczury

no i nasz kochany Grisza,

który na nie poluję.

A Wy tatko

bierzecie te odgłosy za duchy.

Nie lekceważ dziecko moje 

słowiańskiej magii i tradycji

bo nieraz może Ci ona pomóc 

w czasie gdy nikt inny nie zdoła.

Pokiwała główką

i pobiegła po swoje lalki.

Przyniosła dwie oraz grzebyki i wsuwki 

z toaletki mamy.

Starsza córka podeszła do biblioteczki 

i wysunęła z niej książkę 

oprawioną w czarną skórę 

ze złotymi literami na grzbiecie.

Zapewne jakieś bajki lub baśni.

Ukłoniła się grzecznie na pożegnanie 

stwierdzając że będzie czytać 

u siebie w pokoju.

Z życzeniem dobrej nocy,

odeszła po schodach na górę.

Cudownie ułożona 

i dobrze wychowana panna.

 

 

W przeciwieństwie do młodszej siostry.

Lalki szybko jej się znudziły,

więc widząc to że w zupełnym odprężeniu usiadłem w fotelu

by zapalić fajkę.

Doskoczyła do mnie niczym mały lew

i poczęła wdrapywać się

na moje kolana,

kwiląc przy tym radośnie 

bo wiedziała doskonale,

że za ledwie moment będę zmuszony zareagować i wywiąże się między nami 

udawana a jednak zacięta bitwa zakończona zawsze wynikiem nierozstrzygniętym.

Mała będzie mnie zaczepiać.

Ciągnąć za ucho albo brodę.

Skubać wąsy lub skacząc po mnie będzie symulować jazdę na koniu.

Przyniesie lalki i będę na zmianę 

czesał ich włosy 

a potem rozplątywał jej warkocz 

i czesał ją do snu.

 

 

Kiedy już aż nazbyt mi dokucza 

lub gdy mam jeszcze

coś ważnego do wypełnienia

w dokumentach z pracy.

Wtedy udaje rozzłoszczony 

i władczy ton głosu 

i grożę jej wskazującym palcem

ze słowami.

Ksieżniczko

Anastazjo Nataszo Pietrowna,

czy aby księżna widziała kiedykolwiek inną księżniczkę która zachowywała się w sposób tak skandalicznie

grubiański i plebejski?

Nie przystoi to wam Anastazjo Nataszo.

Czyż nie może księżna zachowywać się z równie arystokratyczną gracją jak wasza siostra Maria Antonina?

Najlepiej będzie

jeśli księżna pójdzie teraz 

do niej by

odebrać naukę dobrych manier.

 

 

Wiedziała, że mam dość 

kiedy padały z moich ust 

jej oba imiona i otczestwo.

Ale było w tej udawanej groźbie 

przyzwolenie na dokuczanie starszej siostrze z którego ochoczo korzystała.

Biegła na górę i już po chwili słychać było krzyki zdenerwowanej Marii 

i śmiech Anastazji.

 

Osunąłem się głębiej w fotel.

Zapatrzyłem się w ogień.

Jakie to szczęście mieć

piękny dom i cudowną rodzinę.

 

 

[violetta]

@Simon Tracy urocze, można Cię czytać jak bajkę. Piękne jak powieść. Tata wprowadza niesamowity nastrój. 

[Lenore Grey]

@Simon Tracy Urocze:⁠^⁠):⁠^⁠) 

[Berenika97]

@Simon Tracy

Przeczytałam ten piękny, nastrojowy tekst z zachwytem. To wzruszający obraz domowego szczęścia i tradycji słowiańskich, napisany z perspektywy ojca rodziny.

Połączyłeś realizm codziennego życia z elementami folklorystycznymi - ojciec wierzy w opiekuńcze duchy domu i przekazuje te tradycje dzieciom. Język jest pełen czułości i ciepła.

Dominuje uczucie wdzięczności, spokoju i spełnienia.

Jestem pod wrażeniem, utwór niepodobny do poprzednich.

Zastanawia mnie tylko ta fraza - "Spokój i rodzina. Elegijna utopia człowieczego celu", bo utopia to przecież "nieosiągalny ideał". Może to się dzieje za sprawą szanowanego Domownika?

Pozdrawiam. 

[Simon Tracy]

@Berenika97 Tak, jest to wiersz zupełnie niepodobny do mojego dotychczasowego dorobku.

Chciałem połączyć XIX wieczny rosyjski realizm z elementami folkloru i duchowości jak w moich ukochanych "Sklepach Cynamonowych" Schulza.

A to zdanie na które zwróciłaś uwagę jest kluczowe.

Jest to moja osobista idylla i utopia rodzinnego domu i związku.

Ciepłego, rodzinnego domu, którego nigdy jako dziecko nie miałem 

i jakiego jako dorosły

już nigdy nie stworzę.

Nawet imiona dziewczynek są takimi jakie nadałbym swoim córkom.

Bo zawsze chciałem mieć dwie cudowne córki.

A Domowik pełni też rolę symbolu mojej rodzimowierczej wiary.

 

[Alicja_Wysocka]

@Simon Tracy Tak, zupełnie niepodobny do Ciebie, uroczy w klimacie. 

Wdrapywanie się na kolana taty, słodkie.  Poproszę więcej podobnych :)

[Simon Tracy]

@Alicja_Wysocka Obawiam się, że będzie to samotny, biały kruk wśród tysięcy moich wierszy.

[Alicja_Wysocka]

@Simon TracySzkoda. Zawsze można zmienić zdanie :)

[Christine]

@Simon Tracy   Piękny!

[MIROSŁAW C.]

@Simon Tracy

Jakie zaskoczenie :)

Świetna lektura !

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - piękny wiersz - tylko czytać - 

                                                                    Pzdr.