Gdzie rdzewieją miecze: 73. Spirala losu

[Łukasz Jurczyk]

73. Spirala losu

(narrator: grecki najemnik w służbie Dariusza)

 

1.

 

Armia jak morze.
A człowiek i tak zostaje
sam przed ciosem.

 

2.

 

Patrzę na szeregi —
piękne jak mozaika,
ale kruche.

 

3.

 

Baktrowie, Persowie…
Wszyscy odważni,
wszyscy śmiertelni.

 

4.

 

Pancerze błyszczą,
kroki równe —
może nie wszystko stracone.

 

5.

 

Każdy wygląda
jak zwycięzca —
do pierwszego krzyku.

 

6.

 

Los lubi spirale.
A my znów stoimy
w tej samej.

 

7.

 

Ile razy jeszcze?
Tyle, ile trzeba,
żeby zrozumieć.

 

8.

 

Piję wodę powoli.

To może być ostatni

smak tego świata.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Narrator to najemnik -nie walczy o ojczyznę, walczy o żołd i przetrwanie. Dzięki temu jego obserwacje są chłodne i niemal reporterskie.

Widzi potęgę Dariusza („Armia jak morze”), ale jednocześnie dostrzega jej słabość. Szeregi są „piękne jak mozaika” - świetne określenie wielonarodowościowej armii. Wszystko pryska przy „pierwszym krzyku” - bitwa diametralnie zmienia ten obraz.

 

Tytułowa „spirala” sugeruje fatalizm. Pytanie „Ile razy jeszcze?” to czysta filozofia. Wojna jest tu niekończącą się lekcją, której ludzkość (lub jednostka) wciąż nie potrafi odrobić.

 

Ostatnia strofa jest świetna! Picie wody w obliczu śmierci urasta do rangi rytuału.

„To może być ostatni , smak tego świata” - motyw carpe diem w wersji tragicznej.

Żołnierz nie myśli o chwale, ale o tym, jak smakuje woda.

 

Lubię te filozoficzne teksty, mają niezwykłą uniwersalność i  mądrość. 

 

Armia to wielka mozaika,

ułożona z tysięcy istnień przez kogoś,

kto nie zna ich imion.

 

Król patrzy na nas z góry.

Widzi wzory i kolory,

nie widzi pęknięć między nami.

 

 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!!

 

Tysiąc nas stoi,

lecz każdy w swojej klatce,

sam czeka na cios.

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Przed bitwą świat jest jasny.

Szeregi tworzą mozaikę chwały,

tak misterną, że aż nierealną.

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97

 

Patrzysz z daleka.
Z bliska widać szwy —
i to, co puszcza pierwsze.

 

 

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Świetnie uchwyciłeś kontrast między monumentalnością perskiej armii a samotnością jednostki. Poruszający jest koniec - w obliczu śmierci liczą się tylko najprostsze doświadczenia.

 

Dla niego jesteśmy całością.

Na końcu nie ma już mozaiki.

To tylko słońce i pył.

[Łukasz Jurczyk]

@Christine I to pragnienie ucieczki, choć nie ma gdzie ...

 

Tak wielkie imperium—
a nie ma w nim miejsca,
gdzie mógłbym się ukryć.