„W osiemdziesiąt dni dookoła świata” to powieść przygodowa autorstwa Juliusza Verne’a, opublikowana po raz pierwszy w 1872 roku. Utwór opowiada historię angielskiego dżentelmena Phileasa Fogga, który zakłada się w londyńskim Reform Clubie, że okrąży kulę ziemską w ciągu osiemdziesięciu dni. Wraz ze swoim francuskim służącym, Jeanem Passepartout, wyrusza w podróż przez Europę, Azję i Amerykę, korzystając z nowoczesnych środków transportu XIX wieku. W trakcie wyprawy bohaterowie napotykają liczne przeszkody, są śledzeni przez detektywa Fixa, a także ratują indyjską księżniczkę Aoudę, która dołącza do ich podróży.
Powieść łączy dynamiczną fabułę z refleksją nad rozwojem cywilizacyjnym i technologicznym epoki, ukazując świat jako coraz bardziej dostępny dzięki kolejom, parowcom i kanałom żeglugowym. Szczególną rolę odgrywa motyw czasu, którego względność zostaje podkreślona w finałowym zwrocie akcji, związanym z przekroczeniem południków i różnicą dat. „W osiemdziesiąt dni dookoła świata” należy do najbardziej znanych dzieł Verne’a i jest klasycznym przykładem literatury podróżniczo-przygodowej, a zarazem symbolem optymistycznej wiary XIX wieku w postęp, rozum i możliwości człowieka.