„Ogniwa” to opowiadanie Elizy Orzeszkowej opublikowane po raz pierwszy w tomie Melancholicy w 1896 roku, ukazujące uniwersalność ludzkiego losu, niezależnie od pozycji społecznej czy majątkowej. Bohaterami utworu są hrabia Ksawery Strumieniecki i żydowski zegarmistrz Berek, dawni znajomi z dzieciństwa, których ponownie łączy wspomnienie o dwóch zegarach – przedmiotach symbolizujących upływ czasu, ludzką pamięć i przemijalność życia. Choć reprezentują odmienne światy – arystokrację i biedotę miejską – obaj doświadczyli życiowych wzlotów i tragedii, a ich rozmowa staje się refleksją nad przemijaniem, losem i wspólnym człowieczeństwem. Opowiadanie, osnute na motywach symbolicznych i realistycznych, ukazuje, że cierpienie, tęsknota i pamięć są „ogniwami” łączącymi ludzi niezależnie od ich pochodzenia.
