Horror, któryś ty mi sprzedał

[florian-miron-sobieslaviec]

Pysznisz się głosząc, iż wolność żeś mi dał

Mam świat w ręku

możliwości poza teorię wychodzące

Cenę wszystko ma, lecz szczęściem dzierżę, tedy prawie[1] kosztu nie ma

Ależ… gdy się zapytam o tego, który szczęścia nie ma

Zbywasz,

gdy się zaś[2] pytam

mówisz “Martw się sobą, nie innym”

Więc udaję, że to wagabunda

Pokazujesz mi rozwidlenie

z prawej strony Lepszy, Wspanialszy Świat

z lewej most linowy

huk słyszę

przed chwilą zerwany

W prawo skręciliśmy

Wszystko co widzę, ma napis “wolność” nad sobą

skołowany pytam:

Czemu ta wolność mnie oślepia, gniecie, ogłusza i kości miażdży?

Czemu ja mam wolność, lecz nie on; włóczęga

w którym widzę cząstkę przeszłego, obecnego i przyszłego siebie?

Łypiesz na mnie,

pustymi, lecz swymi prawdziwymi oczyma

“Ja miałem krztynę, ty zaś masz wszystko”

Nie chcę wszystkiego, gdy inny nawet garści nie ma,

lecz nic

 

 

 

 

 

 

[1] pomeranizm - prawie jako w prawdzie

[2] pomeranizm - zaś jako znów