Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

niedopasowana

Berenika97
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

patrzysz na mnie

i mówisz - nieobecna


a ja tylko się uśmiecham

jakby twarz była maską
niedopasowaną do ciała

może dlatego trochę mnie nie ma


czas
przykleja się do mnie jak wilgoć -
ślizga po kręgosłupie
rozlewa się ciężko

aż gubię własne kontury


i już nie wiem
czy patrzenie dzieje się samo

i wiem

że gdybyś teraz zamknął oczy
i wypowiedział mnie szeptem
rozpadłabym się jak pył
niepotrafiący zdecydować -

być światłem
czy tylko niedopatrzeniem w twoim spojrzeniu.


 


 

21
Nata_Kruk

Nata_Kruk

Opublikowano
Opublikowano

@Berenika97... takich.. niedopasowanych.. jest dużo wśród nas, mężczyzn także.

Ty, jako kobieta, piszesz o niej. Uśmiech na twarzy - jakby masce, bo ciągle brak zrozumienia z drugiej strony.

Czas - zdarzenia.. oblepia ciało do tego stopnia, że zatraca się własne kontury, dobre porównanie.

Bardzo dobre na koniec... 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Czas niech złagodzi tę myśl peelki.

Pozdrawiam.

 

1
lena2_

lena2_

Opublikowano
Opublikowano

Cudowna puenta, chociaż urzekła mnie i ta fraza"

 

czas
przykleja się do mnie jak wilgoć -
ślizga po kręgosłupie
rozlewa się ciężko

aż gubię własne kontury

 

Seredcznosci Bereniko:)

1
Marek.zak1

Marek.zak1

Opublikowano
Opublikowano

@Berenika97 Dla mnie kolejny ciekawy temat i fakjny wiersz.  Składamy się z powiedzmy, kilku wymiarów, racjonalnego/umysłowego, fizycznego, emocjonalnego, erotycznego i pewnie jeszcze innych. Kiedy mówi do ciebie, przykładowo w wymiarze fizycznym i intelektualnym jest super, ale w innych niekoniecznie. Czy wtedy trzeba się dopasować, czy zaakceptować że dopasowania nie będzie nigdy i ten lekki uśmieszek.  Druga osoba to wyczuwa, albo nie, może błądzi i zadaje sobie pytanie, gdzie ona, czy jakaś jej część tak naprawdę jest. Genialną sceną w temacie jest spojrzenie Izy Scorupko na odjeżdżającego Bohuna, bo niby jest ten happy end, ale...Pozdrawiam serdecznie, jak zawsze:). 

1
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Nata_Kruk

 

Bardzo dziękuję! 

 Masz rację, tych "niedopasowanych" jest naprawdę wielu, niezależnie od tego, po której stronie maski się stoi.

Serdecznie pozdrawiam. 

 

@andrew

 

Bardzo dziękuję za piękny komentarz. Serdecznie pozdrawiam. 

 

może i się spóźniamy
ale dzięki, że czekasz
że patrzysz
że nie odwracasz wzroku

kiedy ja
odwracam się
od siebie

@lena2_

 

Bardzo dziękuję! 

 

Myślę, że czasem to właśnie te momenty, które wymykają się logice, najlepiej oddają to, co chcemy nazwać.  Serdeczności! 

 

@Charismafilos

 

Bardzo dziękuję! 

Często w życiu szczerość i smutek chodzą w parze.  Serdecznie pozdrawiam. 

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za tak głęboką refleksję – ta koncepcja "wymiarów" bardzo mi się podoba. Rzeczywiście, można być "obecnym" w jednym wymiarze, a jednocześnie nieuchwytnym w innym. 

A ta scena z Bohunem i Heleną - fajne porównanie. Ten moment, kiedy wszystko zostało "rozwiązane", a mimo to w oczach pozostaje coś niedopowiedziane, ten cień, który nie chce się rozwiać - to właśnie ta sama "nieobecność w obecności".  

Serdecznie pozdrawiam. 

4
wiedźma

wiedźma

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

@Berenika97

Przeczytałam "Niedopasowana" i zatrzymałam  się  przy "wilgoć ślizga po kręgosłupie". 
Bo to jest dokładnie TO uczucie, którego nie da się nazwać inaczej. 

Dziękuję, że napisałaś "trochę mnie nie ma". 
Bo dla wielu z nas to nie metafora. To codzienność. 

I dziękuję za "niedopatrzenie". To słowo zostało ze mną. 
Bo czasem boimy się bardziej tego,  że jesteśmy tylko błędem w czyimś spojrzeniu, 
niż  tego, że nas nie ma wcale.
Trzymaj się. Nawet jeśli  to tylko pył - to on  też lśni w słońcu.

 

Serdeczne uściski. 

 

Edytowane przez wiedźma (wyświetl historię edycji)
3
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@LessLove

 

Bardzo dziękuję! 

 

Tym razem to psychologia - "to  mechanizm obronny psychiki, który polega na czasowym odłączeniu się od emocji, wspomnień, poczucia ciała lub rzeczywistości." Cytat z sieci. :) 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@wiedźma

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję Ci za te słowa. To, co piszesz o "niedopatrzeniu" - o strachu, że jesteśmy tylko błędem w czyimś spojrzeniu - to bardzo trafne i poruszające. I za tę szczerość - to nie jest łatwe, żeby napisać "to nie metafora, to codzienność". Piękny i mądry komentarz. 

 

Serdecznie pozdrawiam. 

@Rafael Marius 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. 

4
Clavisa

Clavisa

Opublikowano
Opublikowano

@Berenika97 Zachwyciła mnie cielesność obrazów - wilgoć czasu spływająca po kręgosłupie i zacierające się kontury własnego „ja”. A finał z pytaniem, czy jest się światłem czy tylko niedopatrzeniem w cudzym spojrzeniu, wybrzmiewa poruszająco. 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Neony

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Migrena   Bardzo dziękuję!    Dziękuję Ci za ten komentarz - to jedna z tych interpretacji, które mówią więcej o wierszu niż ja sama bym potrafiła. To przejście od miasta-miejsca do miasta-mechanizmu, ta myśl o noir jako metafizyce samotności, i wreszcie to spostrzeżenie o "nikt nie patrzy" jako paradoksie - że brak świadka staje się jedynym dowodem istnienia -  to dokładnie ten poziom, do którego chciałam dotrzeć. To, jak łączysz obrazy z głębszą refleksją o człowieku, samotności, istnieniu - to jest dokładnie ten rodzaj czytania, o jakim marzy każdy piszący. Twoje słowa nie są zwykłymi komentarzami, to małe interpretacje, czasem wręcz eseje, które dają mi nową perspektywę na własną twórczość.  Wielkie dzięki!  Serdecznie pozdrawiam. :)  
    • Berenika97
      Neony

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Benjamin Artur   Bardzo dziękuję za miłe słowa!  Cieszę się, że ta  metaforyka miasta-śledztwa się sprawdziła. Też lubię ten klimat. :))  Serdecznie pozdrawiam. :)  @Łukasz Jurczyk   Bardzo dziękuję!  Twój wers -  "bezsenność bez imienia"  zostanie ze mną na długo - świetnie uchwyciłeś nastrój. Serdecznie pozdrawiam. :)    Neon nie śpi, karmi się naszą ciszą, płacimy bezsennością. @Marek.zak1   Dzięki za refleksję! :)   Mnie zaintrygowała informacja o neonach w przedwojennej Warszawie.  No i na końcu wspomnienie o Olsztynie - rzeczywiście ten napis na olsztyńskim dworcu  dla mnie był od zawsze- nawet nie pomyślałam, że to jeden ze starych neonów. :)))  Pozdrawiam. :) 
    • Berenika97
      Depozyt

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Charismafilos   Pewien mistrz limeryków w Krakowie, O centusiach mi w żartach coś powie. Choć z dalekich stron jestem, To odpowiem tym gestem: Ślę darmowy komentarz, na zdrowie! ;)
    • Berenika97
      O pewnym dziadku

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Duilla   Kiedy wypluł te zęby stalowe, Zrobił z drewna protezy dębowe. Zjadł bochenek cały, Aż drzazgi leciały, I odtąd beknięcia ma sosnowe!  :)) 
    • bazyl_prost
      niechciane wspomnienia

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @Jacek_Suchowicz wszystko zależy od zachowania , wspomnienia to nie marmur, chyba że marmur

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...