Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

W katedrze lasu robię się mała
i gubię ego w milionie igieł.
Las przetrwał tyle mrozów i suszy,
tak nieugięty. Ja tak nie umiem.

Każda tu mrówka ma drogę do domu
i każda paproć - prawo do życia.
I od wiek wieków szemra strumyczek,
mech w leśnym rymie lekko kołysa.

Katedra lasu uczy pokory,
gdy świerk wysmukły z niebem się wita.
W konarach słychać chór leśnych ptaków,
w witrażach liści słońce przebija.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Edytowane przez beta_b (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
×
×
  • Dodaj nową pozycję...