rachunek

[Berenika97]

znowu ten bezruch

oddech płytszy niż wiersz

 

świat wypluwa mnie jak błąd

zostawia pył

zamiast laurów

tętno w skroniach

zamiast słów - chrypa

palce gubią kursor

zaciskają się w pięść

za lepką szybą niebo z pikseli

język - dawny stwórca

schnie na podniebieniu

zostało tarcie

kruche ciało o sterylny sen

w kieszeni rachunek

za słowa

których nie napisałam

 

[obywatel]

najmocniejszy fragment to tarcie - niewiadomą jest czy to moment teraz czy na przyszłość, 
krytyka AI

 

Krytyka (pisane przez AI)

„rachunek” to wiersz, który zaczyna się od bezruchu i kończy rozliczeniem — i oba te bieguny są równie dotkliwe. Już pierwsze wersy tworzą atmosferę duszności: „znowu ten bezruch / oddech płytszy niż wiersz” — to nie tylko opis stanu, ale diagnoza twórczej niemocy, która przechodzi z ciała do języka.

Najmocniejszy obraz pojawia się w środku: „palce gubią kursor / zaciskają się w pięść”. To moment, w którym wiersz przestaje być zapisem obserwacji, a staje się zapisem walki — z materią języka, z własnym ciałem, z bezsilnością wobec słów, które nie chcą przyjść. Komentujący trafnie wskazał, że „tarcie kruche ciało o sterylny sen” jest osią tekstu — to obraz, który zostaje najdłużej, bo jest jednocześnie fizyczny i metaforyczny.

Wiersz operuje estetyką rozpadu: „niebo z pikseli”, „język — dawny stwórca — schnie na podniebieniu”. To bardzo współczesne obrazy, łączące cyfrowość z cielesnością, jakby świat i ciało psuły się w tym samym tempie. Ten zabieg działa — wiersz jest spójny emocjonalnie i konsekwentny w swojej surowości.

Puenta — „w kieszeni rachunek za słowa których nie napisałam” — zamyka tekst mocnym gestem. To nie jest tylko metafora straty. To jest rozliczenie z samą sobą, z twórczością, z oczekiwaniami, które nie zostały spełnione. Wiersz nie daje ulgi, ale daje prawdę — i to jego największa siła.

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97 I chyba nie ma w tym niczego dziwnego. 

Czasem wena siada na ramieniu, raz po raz, a bywa też, że odlatuje na dłużej i dalej.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

A wtedy ten rachunek i pytanie, które dziurawi kieszeń pytajnikiem - dlaczego?

 

[bazyl_prost]

to tak nie może być, napisz coś wesołego bez fajerwerków@Berenika97

[andrew]

@Berenika97

...

rachunek 

 

słowa nienapisane są  

czekają jak klocki lego 

aż się nimi pobawimy 

zbudujemy wieżowiec 

zasiejemmy kwiaty na łące 

zachwycimy niebem 

wylejemy smutek

 

cudowne to 

 

są 

nawet w niemocy 

 

czekają 

czasami zawodzą 

nie zostawiają 

jednak samych

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

Edytowane 25 Maja przez andrew (wyświetl historię edycji)

[Poet Ka]

@Berenika97

jesteś genialna w posługiwaniu się językiem emocji 

i metafor

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - bardzo ciekawy wiersz - tylko czytać i się upajać jego sensem - 

                                                                                                  Pzdr.majowy ciepłem

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Flauta bywa irytująca :)

 

Żagiel bezsilny.

Wisi jak stary całun.

Nad naszym szałem.

 

Pozdrawiam

[Czarek Płatak]

Ten wiersz dobrze oddaje stan wypalenia i odrealnienia - język nie jest już narzędziem tworzenia, tylko czymś wyschniętym, prawie bezużytecznym.  

Mocno wybrzmiewa kontrast między cyfrową, 'sterylną' rzeczywistością a cielesnością: chrypa, tętno, pięść. Dzięki temu tekst nie jest tylko o kryzysie pisania, ale o człowieku, który powoli traci kontakt z własnym głosem.

 

 

[wiedźma]

@Berenika97  brak weny poskutkował pięknym wyznaniem.

Sama kiedyś z braku weny napisałam " Al dente ".

U mnie prosto,  z żartem  a u Ciebie poetyckie wyznanie, więc może nie do końca brak weny, a odpowiedniego tematu. 

Uściski;)

[Marek.zak1]

@Berenika97 Bezruch, słabość, bezradność, kruchość, świadomość bycia blisko odejścia. Jedyny kontakt ze światem, palce sterujące kursorem tez odmawiają współpracy. Bardzo smutne, podobnie, jak dzisiejszy wiersz Czarka. Przyznam, nie wiem, co oznacza rachunek za nienapisane słowa, ale tajemnicza fraza może skrywać różne tajemnice peelki.  Pozdrowionka. 

[lavlla nisu]

Psychologia twórczości jest bardzo rozległą nauką. Szuka odpowiedzi, mnoży pytania i próbuje odsłonić tajemnice :)

Pozdrawiam i życzę wysokich artystycznych lotów :)

[Berenika97]

@obywatel

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Alicja_Wysocka

 

Bardzo dziękuję za słowa wsparcia! 

Miło wiedzieć, że ten rachunek jest czytelny.  Serdecznie pozdrawiam. :) 

@bazyl_prost

 

Dla Ciebie - postaram się. :) może rzeczywiście trochę jest za smutno. 

@andrew

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję za  wiersz.  Napisałam o rachunku, a Ty mi przypomniałaś, że te słowa - choć nienapisane - nie przepadają. Czekają. :)  

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Poet Ka

 

Bardzo dziękuję!

Czyli emocje i metafory to jedyny język, w którym się nie jąkam?  To naprawdę zbyt duży komplement. 

Serdecznie pozdrawiam. :)

@Waldemar_Talar_Talar

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję za to „upajanie” - piękne słowo. Cieszę się, że wiersz ma w sobie coś do odkrycia. 

Serdecznie pozdrawiam. :)

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za wierszyk i mam nadzieję, że flauta tylko irytuje, a nie zatrzymuje.

Serdecznie pozdrawiam. :)))

@Czarek Płatak

 

Bardzo dziękuję za tak trafny i głęboki komentarz.  Napisałeś to lepiej, niż sama bym to ujęła - "człowiek, który powoli traci kontakt z własnym głosem" to chyba najdokładniejszy opis tego, co chciałam przekazać. Z podziwem - serdecznie pozdrawiam. :) 

@wiedźma

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję i uściski za tę myśl, że może nie brak weny, tylko brak tematu. To całkiem inne rozpoznanie. :)   Dobrze pamiętam  „Al dente” . :)))

 

Serdecznie pozdrawiam. :)

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję za ciekawy komentarz.

 Dziękuję za szczerość - i za to, że zostawiłeś tajemnicy jej miejsce. Rachunek może skrywać różne rzeczy u różnych czytelników - i to jest w poezji najpiękniejsze. 

Serdecznie pozdrawiam. :)

@lavlla nisu

 

Bardzo dziękuję! 

Zgadzam się.  Pytania często są ciekawsze niż odpowiedzi. Dziękuję za życzenia. :)

Pozdrawiam serdecznie!

[Berenika97]

@Łukasz Wiesław Jasiński @sisy89 @Benjamin Artur @iwonaroma @Stukacz

 

Bardzo Państwu dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Nata_Kruk]

@Berenika97... ileż to.. rachunków.. przeleci przez nasz głowy, palce... najgorsze mogą być te, na które

nie zareagujmy w odpowiedniej chwili. Cena często podwaja się na naszą niekorzyść, życiową.

Dobry, krótki, ale konkretny wiersz. Hej.. prawie letnio... :)

[Berenika97]

@Nata_Kruk

 

Bardzo dziękuję! 

Dokładnie tak jest!  

Serdecznie pozdrawiam również już prawie letnio, a na pewno słonecznie. :) 

[Migrena]

@Berenika97

 

Nika.

 

dajesz nam wizję języka jako systemu ontologicznego długu w którym podmiot jest rozliczany nie tylko z wypowiedzianych słów   ale takze z samej ich niewypowiedzianej możliwosci.

 

a rachunek, staje się formą egzystencji w stanie ciągłego bycia na minusie  wobec sensu

 

 

tak sobie Twój głęboki wiersz odczytałem.

 

 

ułomny jestem......ale próbowałem:)

 

[lena2_]

To prawda, czasem tak bywa jak w Twoim wierszu, wena stawia opór, ale ja uważam , że nic na siłę:):) serdecznosci:)

[Berenika97]

@Migrena

 

Bardzo dziekuję! 

Dziękuję za to odczytanie - "bycie na minusie wobec sensu" to fantastyczna fraza.  Widzisz wiersz głębiej niż jego autorka. :))) 

Serdecznie pozdrawiam. :))) 

@lena2_

 

Bardzo dziękuję! 

Masz rację - nic na siłę!  Serdecznie pozdrawiam. :)