Wesele

[Berenika97]

Pan Młody

 

Spoglądam na nią długo,

ona to czuje -

widzę.

Panna Młoda

Osiada na mnie jego spojrzenie -

gęste, odlane z twardej pewności.

Zamieram u jego boku,

jakby strach wrósł mi w kostki

i pożarł ścieżki odwrotu.

Pan Młody

Tłum chciwie spija chwile,

w kryształach wibruje gwar.

Przytulam ją mocno do siebie,

by wrosła w mój cień.

 

Panna Młoda

 

Kolejny toast.

Rozdaję uśmiechy,

dusząc się z wolna

w klatce splecionej z oklasków

i spojrzeń.

Pan Młody

 

Zamykam jej dłoń w swojej,

kciukiem oswajam chłód skóry.

Jak posłusznie dziś błyszczy

na jej palcu złoto.

Panna Młoda

 

Moja dłoń opada jak zwiędły liść.

Zimny kruszec ciągnie w głąb ziemi.

Jeśli zastygnę,

niczym rzeźba wycięta z lodu,

może nawet nie pojmie,

że we mnie nikogo nie ma.

 

[Mitylene]

@Berenika97 podoba mi się ten niezwerbalizowany dialog pary młodej. To ciche i tak różne przeżywanie w "cichości serca" wesela doskonale podkreśla dramat obu. Od razu mi się przypomniała piosenka " Windą do nieba" grupy Dwa Plus Jeden....

[violetta]

@Berenika97 przeczytałam z przyjemnością:)

[Migrena]

@Berenika97

 

rozmowa toczona szeptem, gdy wokół huczy orkiestra.

 

urzekła mnie ta duszna atmosfera, którą  tkasz z taką precyzją ,

 

najbardziej intryguje tu kursywa - to nie jest zwykły zabieg stylistyczny to szczelina w masce.

 

podczas gdy "zwykły” druk obsługuje weselny teatr, gesty i toasty, kursywa staje się azylem dla prawdy.

 

to tam tętni lęk, tam skora chłodnieje a wolnosć zamienia się w lodową rzeźbę .

ten zabieg tworzy genialne pęknięcie bo  pozwala nam słyszeć mysli, których Pan Młody nigdy nie pochwyci.

 

 

piękny, warsztatowy majstersztyk o tym, jak milczenie może krzyczeć najgłosniej.

 

Nika.

 

to jest piękny wiersz.

 

 

[APM]

@Berenika97 Smutne, a może być też prawdziwe i tym bardziej jest wtedy smutne. Ostatnie stulecia pełne były takich wesel.