kubek

[Berenika97]

mam na wyłączność kubek

a jednak

gdy dotykam ciepłej porcelany

czuję pod palcami zimną

fakturę obcego przedmiotu

znosimy do gniazda rzeczy

wierząc

że ciężar materii zakotwiczy nas

w świecie

mówię „moje”

lecz usta wypluwają cudze myśli

kroczę po ścieżce

która nie pamięta moich kroków

ciało odrzuca to

świetnie umeblowane kłamstwo

błaga o ucieczkę

z muzeum podpisanych eksponatów

patrzę w stronę wyjścia

zostawiam kubek na stole.

 

[Charismafilos]

@Berenika97 oj ja to jestem wyjątkowo "zakubkowany" ;) fajne porównanie, choć zionie chłodem i pustką relacyjną.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

tak, ciało pierwsze protestuje przeciw hipokryzji umysłu, któremu się zdaje, że "tak właśnie jest".

pozdrawiam :)

[bazyl_prost]

@Berenika97 to chyba tak jak kompensacja zakupami , w sumie zły zwyczaj

[Sekrett]

Ludzie przywiązują się do rzeczy materialnych, które łatwo mogą spaść, rozbić się albo zepsuć. Wtedy robi się im smutno, bo zdążyli się przywiązać. A przecież równie dobrze mogliby płakać dlatego, że wczoraj był wiatr, a dziś już go nie ma, a teraz za nim tęsknią.

Ładny wiersz, pozdrawiam.

[andrew]

@Berenika97

...

nawet myśli 

co wyłączne się zdają 

często adresata mają 

szkoda

że nie docierają 

 

bywają jak kubek 

zimne ciepłe i gorące 

zależy 

czy w nas słońce 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

 

Edytowane 24 Kwietnia przez andrew (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97
Bardzo mnie zatrzymał ten wiersz. To nie jest o kubku, tylko o tym, że rzeczy nie potrafią nas zatrzymać tam, gdzie już nas nie ma. „Świetnie umeblowane kłamstwo” i ten gest na końcu - zostają.

 

Do nas pasują ludzie czy rzeczy, które pasują do naszego wklęsłego, ciepłego, specjalnego

miejsca w sercu, do tego kształtu nic ani nikt inny nie pasuje.

Serdeczności :)

[[email protected]]

@Berenika97 Przyzwyczajenie, rutyna,

                          i tak wszystkie zmywasz?

Miłego dnia Ber.

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Myślę, że kiedyś człowiek bardziej przywiązywał się do przedmiotów. Fajnie, choć w sposób jednak przerysowany, opisał to Zdzisław Skrok w "Mądrości prawieków". Tak czy inaczej żyjemy obecnie w czasach "jednorazowych".

 

Muzeum rzeczy.

Każda ma swój numerek.

Ty nie masz imienia.

 

Pozdrawiam

[Andrzej_Wojnowski]

@Berenika97

 

Jakich czytasz filozofów?

 

Niby zaczyna się od zwykłego kubka, ale szybko robi się z tego opowieść o całym życiu zapełnianym rzeczami, które miały dać bezpieczeństwo, a zaczynają przypominać „świetnie umeblowane kłamstwo”.

Świetna obserwacja, że czasem podpisujemy świat jako własny, choć w głębi czujemy, że żyjemy w cudzej dekoracji.

Pozdrawiam

[Marek.zak1]

@Berenika97 Kolejny Twój przeciekawy i zatrzymujący wiersz. Przedmioty, jako kotwica, czy balast w miejscu, budynku, który ma być domem, ale same w sobie nie zatrzymają peelki, bo kiedy nie ma czegoś więcej, bez żalu je pozostawi. Takie refleksje przypominają mi bohaterki książki,  "Żony Konstancina", którą znam z opisów i dyskusji przeróżnych. Pozdrowionka

[Berenika97]

@Charismafilos

 

Bardzo dziękuję!  

 

To bunt materii przeciwko duchowi. 

 

Serdecznie pozdrawiam. 

@bazyl_prost

 

Bardzo dziękuję! 

 

Masz rację! Czasem gromadzimy rzeczy, żeby poczuć grunt pod nogami, a potem okazuje się, że grunt jest z tektury. :)

Serdecznie pozdrawiam. 

@Sekrett

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za ten wiatr - to świetne porównanie!

 

Pozdrawiam serdecznie. 

@andrew

 

Bardzo dziękuję!   Serdecznie pozdrawiam. :) 

 

bo gdy słońce rozpędzi chmury i mrok

kubek sam dłoń odnajdzie

zrobisz ten jeden krok

zanim dzień całkiem zajdzie

[Migrena]

@Berenika97

 

własnosć okazuje się tu tylko językowym gestem .

 

ciało demaskuje fikcję "moje”, a rzeczy nie dają schronienia, lecz przypominają o wygnaniu z autentycznosci.

 

kubek nie jest przedmiotem, lecz dowodem że byt nie chce się podpisać naszym imieniem.

 

tak Nika Twój wiersz widzę:)

 

czy trafnie?

[Berenika97]

@Alicja_Wysocka

 

Bardzo dziękuję! 

 

 "Wklęsłe, ciepłe miejsce w sercu" to przepiękny obraz. Cudownie, że mi go przyniosłaś.

 

Serdeczności! :) 

 

  

@[email protected]

 

Bardzo dziękuję! 

 

Zmywanie to jedyny moment, kiedy mam nad tymi kubkami jakąkolwiek kontrolę.

Przez resztę dnia to one chcą rządzić moim życiem - dlatego odstawiłam  i wyszłam. :) 

 

Serdecznie pozdrawiam. :)

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję – "jednorazowe czasy" to dobre określenie.

Sądzę, że  Twój wiersz na końcu -  trzy linijki, a mówią więcej niż Skrok  na kilkudziesięciu stronach.

Serdecznie pozdrawiam! :)

[Berenika97]

@Andrzej_Wojnowski

 

Bardzo dziękuję! 

 

Właśnie o to chodziło,  o to dręczące poczucie, że żyjemy w przestrzeni, którą zaprojektował ktoś obcy - albo dawna wersja nas samych, do której już nie pasujemy.

"Cudza dekoracja" – zostanie ze mną.

 

 A co do filozofów - czytałam różnych, ale moim najbardziej ulubionym jest Seneka Młodszy - stoik. O gromadzonych przedmiotach tak pisał: 

„Dopóki nie zaczniemy się bez nich obywać, nie zdajemy sobie sprawy, jak wiele rzeczy jest zbędnych. Używaliśmy ich nie dlatego, że ich potrzebowaliśmy, ale dlatego, że je mieliśmy”.

 

Pozdrawiam serdecznie!

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję!

To celne - kotwica czy balast, zależy od tego, co jest "czymś więcej". Bez tego "więcej" rzeczy nie zatrzymają chyba nikogo. A już na pewno nie mnie. :)))

"Żony Konstancina" nie znałam - chyba czas to naprawić. 

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

 

@Migrena

 

Bardzo dziękuję!  Tak. 

 

Często mylimy bezpieczeństwo z posiadaniem. To zapis momentu, w którym dociera do nas, że dom to nie suma przedmiotów z katalogu, a przynależność, której nie da się kupić na raty.

"Świetnie umeblowane kłamstwo" to metafora życia, które wygląda idealnie na zewnątrz, ale od środka uwiera każdą komórkę ciała.”.

"Kubek jako dowód, że byt nie chce się podpisać naszym imieniem" - to najciekawsza interpretacja i chyba najtrafniejsza. Bliska filozofii egzystencjalnej, trochę Sartrowska - rzeczy są obojętne na nasze próby zakorzenienia się w nich.

 

Serdecznie pozdrawiam. 

[Berenika97]

@Posem  @Simon Tracy @MIROSŁAW C. @Lenore Grey @Poet Ka @Waldemar_Talar_Talar @Achilles_Rasti @Stukacz @wiedźma   

 

Serdecznie dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. 

[lena2_]

Kubek jako symbol zadomowienia, a jednak można mieć wiele rzeczy,  a nie czuć się dobrze w tym oswojonym przez przedmioty  świecie. Jak zwykle u Ciebie jest ciekawy wiersz z głębią:):) Serdeczności Bereniko:)

[Berenika97]

@lena2_

 

Bardzo dziękuję! 

Masz całkowitą rację. Lubię teksty wieloznaczne. ;)  

Serdecznie pozdrawiam :))) 

@Rafael Marius @Wochen

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Nata_Kruk]

@Berenika97... mam u siebie ulubiony kubek, z żabkami i ma 'on' wszystkie inne

pod sobą... :) ale 'posączyć' kawkę z filiżanki też lubię.
     Twój "Kubek"... zupełnie inny,  niby na wyłączność, ale jest zimny, niemal zbędny...

bo po co nam sto innych rzeczy skoro wszystko zostanie kiedyś po.. tej stronie.. 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.... cudowny, smutny i wymowny wers.! 
Kubek zostaje, bohaterka wiersza, wychodzi... i dobrze, tak miało być.
Ciekawie budujesz strofy.!

Pozdrawiam.

 

Edytowane 25 Kwietnia przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Nata_Kruk

 

Bardzo dziękuję! 

Ten kubek to oczywiście  metafora.  

Dziękuję za ten komentarz  i za żabkowy kubek, który od razu mnie rozbawił. :) Właśnie o to chodzi, prawda?

Że są rzeczy, przy których naprawdę jesteśmy, i rzeczy, które tylko podpisujemy swoim imieniem.

 

Serdecznie pozdrawiam. :)) 

[Natuskaa]

No a jednak... do czegoś potrzebny jest ci ten kubek. Ciecz, woda... idąc dalej - uczucia, nie zbiorą się w dłoni, bo mamy otwartą przestrzeń między palcami, przez którą wszystko przecieka.

 

Pozdrawiam :)