Przyjaciele

[Berenika97]

Stawiają przed nim szkło.
Ciężkie. Zimne.

„Odżyjesz.
Nie była dla ciebie.”

Mówią po kolei,
jakby przekazywali sobie dyżur.

Wyliczają jej wady,
żeby było mu lżej.

Każde zdanie coś przestawia.
Jak mebel w ciemnym pokoju -
nagle nie wiadomo, gdzie stać.

On kiwa głową.

To łatwiejsze niż mówić.

Przypomina sobie

jej pieprzyk pod lewym okiem,

to jak poprawiała włosy

i wymawiała jego imię,

gdy nikt nie słyszał.

Ktoś klepie go po ramieniu.
Za długo.
Jakby chciał go już podnieść.

„Chodź, idziemy w miasto.”

To brzmi jak polecenie.
Jakby siedzenie było błędem,
a cierpienie trzeba było
rozchodzić w butach.

Nie chce iść.

Chce zostać w miejscu,

gdzie jeszcze wszystko

się nie skończyło -

gdzie czuje jej zapach.

Boli go, jak szybko

przestaje być historią

o miłości a zaczyna być

tylko opowieścią o błędzie.

 

Oni się śmieją.

Mówią o świeżej krwi,

drapieżniku, polowaniu,

nowym życiu.

On nie chce nowej miłości.
Chce odzyskać chwilę,
w której pozwolił,
by nazwali jego stratę ulgą.

Patrzy w telefon,

sprawdza czy wciąż potrafi czekać.

W końcu wstaje.
Uściśnie im dłonie.

Skłamie: „Teraz jest lepiej,”

bo ktoś już zdążył

uwierzyć za niego.

 

 

[Myszolak]

@Berenika97 Trudno powiedzieć czy twój wiersz jest bardziej o rozstaniu czy właśnie o tych tytułowych przyjaciołach. Oba wątki zasługują na uwagę. Podczas rozstania w centrum uwagi jest oczywiście utracona miłość i to zawsze trzeba przerobić w samotności.
Bliscy są tłem które może w tej samotności jeszcze głębiej pogrążyć. Choć nie wiem, czy obwiniałabym tutaj którąś ze stron.
 

To co oferuje otoczenie osobie w tak ciężkim momencie to właśnie odwrócenie uwagi i myślę, że to jest w porządku.

Jednak jeśli ktoś kiedykolwiek doznał tak wielkiej straty, wie, że to nie pomaga.

 

Będąc tym przyjacielem, trudno jest doradzić, można wysłuchać, jednak prędzej czy później najlepsza postawą stanie się zachęcanie zranionej osoby do ponownego odżywania. Właśnie takim podbudowywaniem jak ci koledzy mówiący o drapieżnikach. 
Lecz uważam, że zawód na swoich bliskich, mimo że mogą się starać, w takiej sytuacji również jest uzasadniony. 

Ja to bardzo czuję i świetnie to opisałaś. Wiarygodnie emocjonalnie, tak właśnie to wygląda. Będzie mi siedział ten wiersz w głowie. 

 

[Jacek_Suchowicz]

rozstania:

 

 

nie mogłem nie przypomnieć tej piosenki a wiersz:

 

obecna miłość lekka jest jak piórko

często zamyka się w swoim spełnieniu

po którym jedni patrzą w inne jutro

inni uwierzyli są rozgoryczeni

:)

[Berenika97]

@Myszolak

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję za to, że dostrzegłaś ten paradoks - że bliscy mogą jednocześnie chcieć dobrze i nie trafiać. 

Chciałam ukazać przepaść między rytuałem pocieszania a przeżywaniem straty, z odrobiną też pewnej "przyjacielskiej manipulacji".  Trochę to karkołomne - bo od strony męskiej "psyche".  Pozdrawiam serdecznie. 

@Jacek_Suchowicz  Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozrawiam. :) 

 

Dziękuję za słowa, co jak piórko zwiewne,

choć niosą w sobie prawdy niepewne.

Gdzie gorycz się miesza z jutra nadzieją,

tam wiersze najlepiej tę duszę koją.

@A.Between @Simon Tracy @Leszczym  Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :) 

[Myszolak]

@Berenika97 A no właśnie, ta męska perspektywa jakoś uleciała mojej uwadze. Chyba za bardzo się wczułam :) 

 

 

[Marek.zak1]

Słowo przyjaciel ma dwa odcienie, jeden amerykański, gdzie "friend" oznacza znajomego i takie bardzie nasze znaczenie, że przyjaciel to ktoś bardzo bliski i oddany, a jak ktoś ma jednego, to już sukces. W znaczeniu wiersza, koledzy pocieszają porzuconego, czy niechcianego. Oni  się śmieją, pocieszają, a może ta dziewczyna podoba się niejednemu, a skoro tamtego nie chciała, to jest szansa, że będzie chciała kogoś z nich. Prawo lasu, sorry. 

Nie wiem, czy "przyjaciółki" też pocieszają porzuconą / niechcianą w podobnej sytuacji, ale pewnie jest podobnie. Pozdrawiam serdecznie.

[andrew]

@Berenika97

Tak bywa.

Można nie słuchać przyjaciół. 

Postarać się jeszcze raz...

Potrwa jeszcze kilka miesięcy, jeśli był powód. Już nigdy nie będzie tak sam. Znam to ...

Może nie warto sobie i komuś zabierać czas.

...

lepiej nie myśleć 

płyniemy jak statek

biały żagiel szuka 

korzystnego wiatru 

a jest...w dalekiej podróży 

czekają porty

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[iwonaroma]

"Przyjaciele"? Może bardziej kumple od polowań;) A może nie potrafią inaczej...

Być prawdziwie empatycznym jest niezwykle trudno...

Super opis sytuacji

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

[Gość vioara stelelor]

@Berenika97

Mnie ten wiersz uderzył, właśnie ze względu na rozdźwięk między dobrymi chęciami, a wewnętrzną rzeczywistością bohatera lirycznego.

Myślę, że próbujesz przekazać informację o tym, że nie zawsze trzeba ból, smutek, tęsknotę - zagłuszać i zakrzykiwać.

To jak zbyt wczesne zamknięcie rany, jeszcze nieoczyszczonej.

W obliczu każdej straty, każdego cierpienia - jest taki moment, którego każdy potrzebuje i w którym staje twarz w twarz z własnymi emocjami.

One są w tej chwili bardzo potrzebne. Nieważne, czy mają rację, czy są głupie, czy z punktu widzenia chłodnej logiki - mają sens. Po prostu przychodzą i trzeba je zaakceptować, pozwolić im wylać, jak rzece, a potem opaść, cofnąć się.

Uciekanie przed nimi prowadzi do wytworzenia się różnych mechanizmów obronnych, które potem rzucają przysłowiowe "długie cienie" w życiu.

Pocieszenie  to przede wszystkim obecność i podążanie za cichymi, dyskretnymi znakami, a nie wytwarzanie sztucznego zamieszania, w którym bohater nie słyszy siebie i nie może się sobą dostatecznie zająć.

Nie wiem, czy męska perspektywa, to jest zawsze wybijanie klina klinem - chyba nie, choć może faktycznie, faceci chcą uchodzić za twardych i "nieprzeżywających". Na pewno myślą zadaniowo i tutaj widać element tej mentalności - cel do odhaczenia na checkliście. Chcą byś skuteczni, a nie empatyczni.

Nie wiem, jak "mają"  inni ludzie, ale mnie takie gadanie "nie była dla ciebie", "tego kwiatu jest pół światu", itp, doprowadziłoby w takich okolicznościach do szewskiej pasji i kazałabym się wynosić takim przyjaciołom, przyjaciółkom.

To jest moja sprawa, co przeżywam, jak to oceniam, jakie znaczenie miała dla mnie ta osoba i kiedy jestem gotowa na odzyskanie wpływu na swoje życie.

Etap "alleluja i do przodu" to dopiero kolejne stadium, nie można go przyspieszać.

Chyba ten bohater wiersza też tak w głębi serca czuje, ale może ból pozbawił go mocniejszego, zdecydowanego głosu.

 

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97 Już tutaj byłam ale wiosna mnie zawołała.

 

Tu chodzi o mechaniczne ratowanie, które rozmija się z bólem.

stawiają szkło (czyli: znieczulenie),

umniejszają ją („nie była dla ciebie”),

wyliczają wady,

proponują wyjście w miasto,

klepią po ramieniu.

To jest język działania, nie czucia.

 

On

 

kiwa głową (czyli współpracuje pozornie),

milczy,

wraca do mikroszczegółów (pieprzyk, włosy, sposób mówienia imienia),

chce zostać w miejscu zapachu.

To są sygnały świeżej, żywej więzi, której nie da się „rozchodzić w butach” jak to pięknie 

ujęłaś.

 

Oni

próbują przepisać jego doświadczenie:

z miłości - na pomyłkę

z straty - na ulgę

z żałoby - na „idziemy w miasto"

 

On

nie zdrowieje.
dopasowuje się niby do przyjaciół, których dobre intencje rozmijają się z prawdziwym przeżywaniem straty.

 Życie, celnie je podpatrujesz :)

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Poruszyłaś ważny temat, gdy próba pomocy uwiera, bo czasowo jest niedopasowana do przepracowania straty przez bohatera utworu.  A może to przyjaciele postępują właściwie, próbując wyrwać go z marazmu i bezproduktywnego rozpamiętywania utraconej przeszłości?

 

Twój wiersz daje dużo do myślenia :)

 

Cienie cię zjedzą.

Gdy zostaniesz sam w mroku.

Bierz, co przynosi dzień.

 

Uściśnij dłonie.

Skłam, że jest dobrze już.

Aż sam w to uwierzysz.

 

Pozdrawiam serdecznie 

[Berenika97]

@Marek.zak1

 

Dziękuję za ciekawy komentarz. :) Coś w tym jest, bo ja mam zawsze kłopot z określeniem "koleżanki/koledzy". Mam w swoim kręgu osoby z którymi się spotykam poza domem, ale nie są to przyjaciele. I mam znajomych z którymi np. pracuję, wymieniamy się informacjami, spotykamy na uroczystościach branżowych - i też ich nazywam "koleżanki i koledzy" - i na tym nasze relacje się kończą.  Ale wracając do wiersza - ciekawe jest, że założyłeś, że to on został porzucony. :) A może rozstali się i było to obustronne, a może on nie dbał o nią (np. był manipulowany przez kumpli? ) Może musiał wybierać - ona lub oni.:)  Różnie w życiu bywa, a potem człowiek żałuje swoich decyzji. :) Pozdrawiam. 

@andrew

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję za te słowa. Widzę w nich dużo doświadczenia i prawdy. Piękny wiersz. :)

 

Serdecznie pozdrawiam. :)

@iwonaroma

 

Bardzo dziękuję!

Masz rację - prawdziwa empatia to sztuka, której niewielu się uczy. Miło, że to wychwyciłaś.

"Kumple od polowań" - trafiłaś w sedno. Granica między kumplostwem a prawdziwą przyjaźnią bywa płynna. I zawsze zostają nieodkryte intencje.  

Pozdrawiam serdecznie. :)

 

@vioara stelelor

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za ten komentarz - czytam go już trzeci raz i za każdym razem odkrywam coś nowego. To, co napisałaś o "zbyt wczesnym zamknięciu rany, jeszcze nieoczyszczonej" - trafiło do mnie bardzo mocno. Chciałam pokazać właśnie to - że czasem największą krzywdą nie jest sam ból, ale odbieranie komuś prawa do jego przeżycia. Że prawdziwa obecność to nie zakrzykiwanie ciszy, tylko umiejętność w niej trwania razem z kimś. Bardzo doceniam Twoją mądrą analizę wiersza. 

Serdecznie pozdrawiam. 

@Alicja_Wysocka

 

Bardzo dziękuję! 

 

Twój komentarz to niemal analiza literacka - rozłożyłaś wiersz na czynniki pierwsze i pokazałaś strukturę, którą intuicyjnie budowałem. Szczególnie to zestawienie "język działania kontra  język czucia" - genialnie to ujęłaś. I tak, to właśnie o tym przepisywaniu cudzego doświadczenia na własne kategorie. Bardzo dziękuję za czas i uwagę.

 

Serdecznie i wiosennie Cię pozdrawiam. 

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję! 

 

Czytałeś między wierszami -

tam, gdzie ja tylko zostawiłam ślady.

Dziękuję, że nie bałeś się ciemności.

 

Czasem wystarczy ktoś,

kto nie każe wstawać.

Tylko siedzi obok w tym samym milczeniu.

 

Serdecznie pozdrawiam. 

@truesirex 

 

Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :) 

[Marek.zak1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dla  mnie przekaz w słowach, zachowaniu, pocieszaniu, ale także między słowami i wierszami, jest jednoznaczny, ona go zostawiła. Przeczytałem jeszcze dwa razy i jestem tego pewien. Pozdrawiam serdecznie. 

Edytowane 2 Marca przez Marek.zak1 (wyświetl historię edycji)

[Nata_Kruk]

@Berenika97... wiersz o nim.. o jego stracie i reakcji.. kolegów (przyjaciół).

Świetne... "a cierpienie trzeba było rozchodzić w butach."... "Chce odzyskać chwilę, w której pozwolił, by nazwali jego stratę ulgą. Patrzy w telefon, sprawdza, czy wciąż potrafi czekać"... dobre.! pewnie potrafi, do czasu... Podoba mi się całość.

Czytając Twój wiersz, przypomniała mi się od razu, piosenka włoskiej wokalistki...

ona śpiewa o mężczyznach, że.. nie zmieniają się, pierw adorują, zdobywają a potem.. rzucą i śmieją się z kolegami.. z niej.

Bardzo lubię ten utwór. Mia już nie żyje... jej siostra Loredana, tak.  Pozdrawiam.

 

 

 

 

Edytowane 3 Marca przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[Migrena]

@Berenika97

 

Bereniko.

 

bardzo mocny wiersz w którym  pokazujesz , jak wspólnota pod pozorem troski potrafi zatopic kły w czyimś bólu jak wadera w mięsie sarny, rozszarpać miłość na "błąd”, "ulgę”,   "nowe życie ”, a Ty z niezwykłą czułoscią demaskujesz ten moment, w którym cudze głosy probują pożreć czyjąś prawdę, lecz ona wciąż pulsuje pod skórą .

 

bardzo mi się podoba Twoj wiersz Nika.

 

 

[Berenika97]

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję! Lubię zdecydowanych ludzi. :))) Pozdrawiam. 

@Nata_Kruk

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za Mię Martini - nie spodziewałam się, że mój wiersz do niej zaprowadzi. Ale już rozumiem, dlaczego. Ona też wiedziała, jak boli być po złej stronie cudzego śmiechu.

 

Serdecznie pozdrawiam. 

@Migrena

 

Bardzo dziękuję! 

 

Napisałaś o wadrze - i nagle zobaczyłam własny wiersz z zewnątrz. Dziękuję za ten obraz. Cudze głosy są głośne. Ale napisałaś „pulsuje pod skórą" - i to jest właśnie to, co chciałam przekazać. 

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Wiechu J. K. @[email protected]  Bardzo dziękuję! Pozdrawiam sedecznie. :) 

@Waldemar_Talar_Talar  Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

[Christine]

@Berenika97

 

Świetnie to ujęłaś od strony psychologicznej.:)

Sporo jest manipulacji miękkiej- bohater na końcu  zatrzymuje swoje prawdziwe uczucia dla siebie, wypowiadając kłamstwo.Oszukuje wszystkich - z sobą włącznie. Super tekst. !

 

[Berenika97]

@Christine

 

Bardzo dziękuję! Mam nadzieję, że to jest zauważalne. :) Pozdrawiam. :)

[Natuskaa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ten kawałek wiersza jak dla mnie jest najbardziej interesujący. Stan ulgi został czymś przykryty? Być może, a być nie musi. Można jeszcze wciąż wykopywać "tą trumnę". Tu jakby jest coś, jak wybór.

W stanie "po utracie" "przyjaciele" często robią człowiekowi swoisty test. Czasami dobrze jest taki test dostać do rozwiązania.

 

Pozdrawiam:)