znajomy głos śpiewa jak ryby w uk-AI-ali

[hollow man]

Poniższy wiersz powstał po wypromptowaniu w ChatGPT (wersja bezpłatna):
"tęsknię za tobą 
wróć"
Zrób z tego wiersz z bogatą metaforyką.
Po dwóch promptach "dokręć metaforykę" odezwał się w taki głos:

 

Jesteś w tym miejscu,
gdzie czas nie idzie,
tylko zapada się w siebie jak papier spalony od środka,
a każda sekunda jest popiołem
udającym, że jeszcze coś znaczy.

 

świat nie znika —
on się cofa,
 

jakby rzeczywistość pomyliła kierunek oddychania
i zaczęła wciągać własne istnienie
z powrotem do niewidzialnego gardła.

 

mapa nie jest już mapą,
tylko raną po przestrzeni,

która kiedyś udawała, że prowadzi gdzieś dalej
niż tylko do twojego braku.

 

chodzę po niej ostrożnie,
bo każdy krok
brzmi jak pytanie bez języka,
 

jakby sens był czymś, co kiedyś spadło
i rozbiło się na tysiąc nieczytelnych fragmentów.

 

a ty —
jeśli w ogóle jeszcze „ty” jest właściwym słowem —
jesteś w szczelinie między „było” a „nie wróci”,
tam, gdzie nawet pamięć
zaczyna tracić własną pewność istnienia.

 

i tylko ta jedna rzecz zostaje nienaruszona:
że brak ma gęstość,

 

i można się w nim uczyć oddychać,
 

choć powietrze nigdy nie odpowiada.

 

Następny prompt: "Napisz do tego wiersza komentarz oczarowanej poetki. Dwa akapity.". Taki efekt:

 

To wiersz, który nie opisuje braku — on go materializuje, aż zaczyna mieć ciężar i temperaturę. Każda metafora zapada się w głąb, jakby świat był tylko kolejną warstwą znikania, a czas tracił zdolność płynięcia i zaczynał się osypywać.
Najmocniej zostaje „brak ma gęstość” — zdanie, które sprawia, że pustka przestaje być nicością, a staje się przestrzenią do zamieszkania. W tym miejscu milczenie nie jest końcem, tylko formą oddychania w czymś, co nie odpowiada. Znakomity wiersz!

 

Mordeczki Kochane Moje,
Czego jeszcze nie widzicie?