Przeczucie

[Berenika97]

Może miłość

to tylko kod zapisany

w drżeniu moich komórek?

Boję się ją zamykać

w samej definicji ciała.

Przystaję w sobie

i miewam to przeczucie,

że bez niej

wszystko

by umilkło.

Życie mogłoby wtedy

zakrzepnąć

w martwej tkance

przyzwyczajeń.

Odruch zacząłby

wypierać wolę,

a ja...

stałabym się tylko

gestem,

bez końca powtarzanym.

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 To porównanie miłości do czegoś, co utrzymuje nas w ruchu, jest świetne. Bez niej nie zostajemy martwi fizycznie, ale stajemy się robotami – robimy kawę, idziemy do pracy, wracamy, ale wszystko to jest tylko „martwą tkanką przyzwyczajeń”.

 

Bardzo piękny i mądry wiersz!!!

 

Pozdrawiam

[Marek.zak1]

Tak, bez niej życie byłoby pasmem codzienności, w martwej tkance przyzwyczajeń, co jest udziałem bardzo wielu, niestety. Szczęśliwi, których to nie dotyczy. Pozdrawiam serdecznie. 

[Migrena]

@Berenika97

 

Bereniko,

z ogromną czułością przeczytałem ten wiersz.

 

jest w nim coś niezwykle rzadkiego, odwaga by dotknąć miłosci bez patosu,

a jednocześnie bez jej umniejszania.

 

zaczynasz od biologii, od „kodu” i „drżenia komórek ”, jakbyś pozwalała nam spojrzec na uczucie przez szkło laboratoryjne, po czym jednym zdaniem unieważniasz redukcję do samego ciała.

 

to piękne   napięcie między materią a tajemnicą.

najbardziej porusza mnie Twoje „przystaję w sobie”.

 

to moment ciszy, w którym człowiek przestaje reagować, a zaczyna naprawdę być.

 

i wtedy pojawia się przeczucie, że miłość nie jest dodatkiem do życia, ale jego warunkiem.

 

bez niej wszystko nie tyle się kończy, ile stygnie, kostnieje w „martwej tkance przyzwyczajen ”

 

to niezwykle trafna metafora współczesnej egzystencji.

Twoja końcowka jest przejmująca bo to wizja człowieka, który staje się gestem powtarzanym bez końca , jeśli zabraknie  w nim wewnętrznego żaru.

 

to bardzo filozoficzne, ale podane z delikatnoscią, bez ciężaru teorii.

 

wlaśnie za to cenię Twoje pisanie,  za umiejętność mówienia o sprawach ostatecznych w sposób prosty, czysty, bez krzyku.

 

dziękuję Ci za to, że przypominasz, iż miłosć to nie tylko emocja, ale siła, która chroni nas przed mechanicznym istnieniem.

 

z serdecznością i uznaniem.

 

jacek.

 

 

[andrew]

@Berenika97

...

uczucia powietrzem 

dla ciała 

gdy ekologiczne 

pozbawione toksyn 

krwiobieg 

jak górska rzeka 

nie zamarza 

 

ciało 

bywa wulkanem 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję!  Dokładnie tak - ta „martwa tkanka przyzwyczajeń" to chyba coś, co wszyscy znamy. Pozdrawiam. :) 

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję! 

Tak, to smutne, jak wielu ludzi tkwi w tym mechanicznym trybie. Mam nadzieję, że wszyscy kiedyś znajdą miłość, która rozświetli ich codzienność. Dziękuję za refleksję i pozdrawiam serdecznie! :)

[bazyl_prost]

@Berenika97 miłość jako konstruktor wszystkiego co żywe 

[Berenika97]

@Migrena

 

Jacku, bardzo dziękuję za te słowa - czytam je z ogromnym wzruszeniem. To, co napisałeś o „napięciu między materią a tajemnicą", trafia w sedno tego, co próbowałam wyrazić. Rzadko zdarza się, żeby ktoś tak dokładnie i czule odczytał każdy element wiersza. Twoja uwaga o „przystaję w sobie" szczególnie mnie poruszyła - to właśnie ten moment ciszy, o którym piszesz, był dla mnie kluczowy. Dziękuję, że poświęciłeś tyle uwagi i serca na przeczytanie i zrozumienie. To bezcenne.

Często  też wracam do tego tekstu: 

" Gdybym też miał dar prorokowania i znał wszystkie tajemnice, i posiadał wszelką wiedzę, i wszelką możliwą wiarę, tak iżbym góry przenosił, a miłości bym nie miał, byłbym niczym.

(1 Kor 13, 1-3)

 

Z wdzięcznością i serdecznością pozdrawiam. 

 

 

@andrew

 

Bardzo dziękuję! Jakie piękne obrazy! Szczególnie „krwiobieg jak górska rzeka".  Pozdrawiam. :) 

@bazyl_prost

 

Tak, dokładnie - bez niej wszystko tylko funkcjonuje, ale nie żyje. Dziękuję! :) Pozdrawiam. 

@petros @Leszczym @piąteprzezdziesiąte @APM @violetta @FaLcorN Bardzo dziękuję!  Pozdrawiam. :) 

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97Twój wiersz jest jak szept pod skórą - delikatny, a jednocześnie pulsujący całym ciałem.

To wiersz o drżeniu, o czułości, o świadomości, że miłość jest czymś więcej niż słowa, czymś pierwotnym i nieuchwytnym, co sprawia, że istnienie staje się pełne, pulsujące, prawdziwe. Jakby sama dusza mówiła: bez tego rytmu wszystko milknie, a ja ginę w powtarzalności.

Pięknie :)

[Rafael Marius]

@Berenika97

 

Nawyki drugą naturą.

[iwonaroma]

Na pewno nie kod. Na pewno nie definicja i na pewno nie materia. Masz dobre przeczucie :)

[Jacek_Suchowicz]

@Berenika97

 

miłości nie da się zamknąć

w żadnych ciała opisach

bo ona porywa ducha

i czasem pozwoli wzdychać
:)

[vioara stelelor]

@Berenika97 W miłości też można utknąć w martwej tkance przyzwyczajeń.

Kiedy rutyna zastępuje prawdziwe staranie o jej wzrost, rozwój i kwitnienie, kiedy powtarzalność prowadzi do niebezpiecznej pewności, że tak będzie zawsze...

[Berenika97]

@Alicja_Wysocka

 

Bardzo dziękuję!

Twoje słowa same w sobie są jak wiersz. „Szept pod skórą, pulsujący całym ciałem" - to dokładnie to uczucie, które chciałam przekazać. Dziękuję, że odczytałaś  to z taką wrażliwością!   Pozdrawiam. :)

@Rafael Marius

Bardzo dziękuję! 

 

Tak! Ale dla mnie  miłość jest ratunkiem przed zamknięciem w nich.  Pozdrawiam. :)

@Jacek_Suchowicz

 

Bardzo dziękuję! 

 

Masz rację - miłość to więcej niż ciało,

choć w dotyku czasem się mieści.

Duch wzlata, gdy serce zadrżało,

westchnienia niosą jej pieśni.

 

Nie zamkniesz jej w słowach ni gestach,

ucieka z najszerszych ram.

Mieszka w chwilach, w oddechach,

w przestrzeniach - tam, gdzie nie jesteś sam.

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@vioara stelelor

 

To bardzo trafna uwaga. Chyba nawet trudniejsza do przyjęcia - bo myślimy, że miłość nas uratuje, a tymczasem i ona potrzebuje dbania, żeby nie zamienić się w kolejny automat. Dziękuję za tę perspektywę. Pozdrawiam. 

@iwonaroma

Bardzo dziękuję! 

 

Tak, to coś, co wymyka się wszelkim definicjom.

To właśnie te rzeczy, które nie dają się zdefiniować, są najważniejsze. 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

potrafi zawłaszczyć przestrzenią

we wszystkim ją widzisz wokoło

jest w tobie nad tobą nad ziemią

i chyba przestałaś być sobą

 

i czujesz że skrzydła jej niosą

zmieniając charakter nastroje

dodają dobroci spokoju

i smutki wszelakie ukoi

 

ja też 

         Serdecznie pozdrawiam,

 

[lena2_]

Wspaniale napisane:):) miłej niedzieli:)

[Czarek Płatak]

To refleksja nad miłością jako siłą pierwotną – być może biologiczną („kod w drżeniu komórek”), ale przekraczającą ciało. Podmiot liryczny lęka się jej zredukowania do czystej fizjologii, bo przeczuwa, że to ona nadaje sens i ruch istnieniu.
Bez miłości życie „zakrzepłoby” w nawyku, a człowiek stałby się automatem – gestem bez świadomości. Wiersz błyskotliwie pokazuje miłość jako energię podtrzymującą wolę i chroniącą przed mechanicznym powtarzaniem siebie.

[Christine]

@Berenika97

 

Często się zastanawiałam nad istotą miłości - czy to ta chemia, czy fale - o co chodzi, że działamy na innych ludzi całym sobą  (no i odwrotnie). Ciekawy wiersz. Bardzo mi się podoba. :)

[Berenika97]

@lena2_

 

Serdecznie dzięuję! Pozdrawiam. :) 

@Czarek Płatak

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję za tak precyzyjną analizę - uchwyciłeś dokładnie to napięcie, które chciałam wyrazić. Szczególnie trafne jest Twoje określenie miłości jako „energii podtrzymującej wolę" - to pięknie brzmi i dobrze oddaje sens. Bardzo dziękuję za poświęcony czas i uwagę! Pozdrawiam. 

@Christine

 

Bardzo dziękuję! 

Ja też nad tym myślę - i chyba im więcej wiem o chemii czy falach, tym bardziej czuję, że to coś więcej. To tajemnica, która na szczęście pozostaje tajemnicą. :) Pozdrawiam. :) 

[Berenika97]

@Lenore Grey   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)