Przyjaciółki Luizy

[Berenika97]

Mówią jej:
„To minie”,
„nie był wart łez”,
„znajdziesz kogoś” -
jakby uczucie było meblem,
który da się wymienić.

Chcą naprawiać pamięć,
rzucając na stół jego błędy
jak fałszywe monety.

Ale nie mogą czuć
ciężaru pustki,
który co rano kładzie się na jej piersi.

Nie wiedzą,
że skóra wciąż pamięta ogień,
gdy jego usta
unieważniały wszystko wokół.

Luiza nienawidzi chłodu pocieszenia -

jak miałyby pojąć pożar,

którego nie gasiły własnym ciałem?

Wreszcie wyszły,
zostawiając zapach stygnącej herbaty

i wynosząc swoją litość.

Nie szuka nowej miłości,
szuka jego cieni,
pozwala sobie na luksus
bycia nieuleczoną.

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97

 

Skóra pamięta świt.

Usta, co gasiły świat,

zanim nastała noc.

 

Pozdrawiam

[Marek.zak1]

Pięknie to napisałaś, a u mnie nieustający szacunek za pisanie na ważne tematy. Mam chwilę,  zacznę od końca. Są, jak wiemy, dwa sposoby, jeden wolno działający, to czas, a drugi to nowe zauroczenie.  Pocieszanie, jak w wierszu, alko ćwiczenia, zagłębianie się w pracy, filozofii to placebo, które czasami może działać, co nauka udowodniła nieraz. Postponowanie, oskarżanie, wypominanie mu /jej tego, co złe, wad itp  to strata czasu, bo argumenty racjonalne mijają się z emocjami i jak pięknie napisałaś, że usta unieważniały wszystko wokół. Przyznam na końcu, że teoretyzuję, bo opatrzność oszczędziła  mi tego przypadku, sam nie wiem dlaczego, ale też z bliskiej odległości byłem świadkiem takich zdarzeń. Pozdrawiam serdecznie. 

[MIROSŁAW C.]

@Berenika97

Koniec końców to nie o liczbę lat chodzi w życiu, tylko o ilość życia w tych latach

Może to, pomoże jej wrócić do życia ..