Skłon w przemyślenia.

[Leszek Piotr Laskowski]

„Skłon w przemyślenia”

 

Stworzonyś ty paradoksem miłości,

dzieciństwem tyś głową w niebiosach,

kształconyś w kryteriach wolności

i wiatru szaleństwa we włosach.

 

Dojrzewałeś w odzie do młodości,

wojny okresu – kompleksy oporu.

W dwudziestych latach rozkwtu wolności,

migracją bólu, poniżeń i sporów.

 

Obcości istnienia – zrozumień trudy,

czas na obczyźnie, śladem innych torów,

z prawdy do prawdy, od złudy do złudy,

zrozumień zewnętrznych świata walorów.

 

Granic nie uważasz – polityka złem,

wyzysk człowieka prostego na modzie,

pycha wyższości dla ciemnoty jest tłem,

nikogo kłamstwo w oczy już nie bodzie.

 

„Daj mi skrzydła” – nie! Już ci nie zależy,

spokój myśli horyzontem już nęci,

ty decydujesz, co radość ci mierzy,

wystarcza ochota i dobre chęci.

 

Leszek Piotr Laskowski.