Jan - dzień trzeci

[Berenika97]

drzwi były uchylone
jakby wyszedł tylko na chwilę
sprawdzić, czy kwitną już jabłonie

na stole herbata wystygła
z pierścieniem cienia wokół kubka
jak obrączka, którą czas włożył mu na palec

w radiu ktoś mówił o pogodzie
i nikt nie miał serca ściszyć głosu
bo może chciał jeszcze posłuchać

buty stały równo przy ścianie
czekając cierpliwie
aż ktoś ogłosi koniec warty

w słoiku z wodą
pływała gałązka mięty
ta sama, której nigdy nie zerwał

na parapecie
leżał jego cień
złożony starannie jak niedzielna koszula

a kiedy wiatr poruszył firanką
na chwilę wydawało się,
że wrócił - cichszy i jaśniejszy

[Lenore Grey]

@Berenika97 zachwycająca delikatność obrazów

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@Lenore Grey

Bardzo dziękuję!  Często wychodzą mi bardziej brutalne, ale ten wiersz - tryptyk nie mogłam napisać inaczej.  

 

 

 

Edytowane 11 Stycznia przez Berenika97 (wyświetl historię edycji)

[andrew]

@Berenika97

...

przypomniał sobie...

o Chrzcie 

 

On dał siłę 

obiecał być blisko 

wskazywać drogę 

 

spojrzał na dalekie wczoraj 

Ona w słońcu boso na łące 

nigdy nie zbłądzili 

 

nie zbłądzą

znowu ...

...

Pozdrawiam serdecznie  Spokojnego dnia 

[Marek.zak1]

Niedopowiedzenia i subtelności, a każdy może sobie dopowiedzieć, co się wydarzyło.  Autor już tylko może słuchać i czytać, zgadzać się, lub nie, nawet złościć, ale też powinien doceniać różnorodność myśli, zainspirowana tekstem. Ja na przykład widzą Jana, stojącego w słońcu, a jego cień na parapecie. Pozdrawiam serdecznie. M

[Charismafilos]

@Berenika97 ufam, że nasz aumowa leży gdzieś u Ciebie odłożona, nie za daleko w ad acta ;)

Jakże bliska mi ta herbata...

Edytowane 11 Stycznia przez Charismafilos (wyświetl historię edycji)

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 W Twoim wierszu każdy gest i przedmiot stają się nośnikami pamięci i spokoju (pogodzenia się z losem). Udało Ci się zamknąć w słowach proces znikania, który nie jest końcem, lecz cichą przemianą obecności w pamięć.

 

Bardzo poruszające!!!

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@andrew  Bardzo dziękuję! Pięknie to ująłeś. Chrzest rzeczywiście jest takim punktem odniesienia - obietnicą, która trwa.  Pozdrawiam. :) 

@Marek.zak1 

 Bardzo mi się podoba ta myśl - że wiersz zaczyna żyć swoim życiem w wyobraźni czytelnika. Twój obraz Jana ze światłem i cieniem jest piękny.  I właśnie to jest fascynujące. Dziękuję za podzielenie się swoją interpretacją.

Pozdrawiam serdecznie! 

@Charismafilos 

Bardzo dziękuję!  Umowa leży - ja czekam na ..wenę! :)  Pozdrawiam. 

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję! Piękny komentarz - bardzo przejmujące słowa. Pozdrawiam. :)

@Posem @violetta @infelia   Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :))

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97Mam wrażenie, że to kolejna fotografia z czasu tuż po odejściu - wszystko jeszcze trwa, jakby na kredyt. Autor wie, co pokazuje, a czytelnik musi to sobie sam namalować i zostać przy tym obrazie dłużej.

 

[Amber]

@Berenika97  Przy dzisiejszej wrzawie najprostsze momenty życia mają efekt medytacji. Idąc śladem Jana, można zwolnić kroku i poczuć jego skromną obecność. Pozdrawiam serdecznie:)

[piąteprzezdziesiąte]

Jakbym czytała o... i smutno mi. 

Bardzo przejmująca impresja.

Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[huzarc]

@Berenika97 Niezwykle esencjonalne, kipiące treścią i nastrojem obrazy. Pięknie napisana historia obecności, wbrew przemijaniu.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - super - zaciekawił i to bardzo - 

                                                                   Pzdr.serdecznie.

[lena2_]

Niesamowity ten tryptyk, pełen żałoby ale i cichego pogodzenia się, puenta robi wiersz lżejszym i  spokojnym.

Podziwiam Bereniko:):)

[Berenika97]

@Alicja_Wysocka

Bardzo dziękuję! Twoje słowa o "kredycie" są niezwykle trafne - ten stan, gdy wszystko jeszcze trwa, ale już inaczej. Chyba najtrudniej jest właśnie to uchwycić - nie dramatyzm odejścia, ale tę dziwną konsekwencję normalności. Pozdrawiam.

@Amber

Bardzo dziękuję! Ta "skromna obecność" - pięknie to ujęłaś. Czasem właśnie takie ciche momenty mówią najwięcej. Pozdrawiam.

@piąteprzezdziesiąte

Bardzo dziękuję! Chyba rozumiem ten smutek. Pozdrawiam serdecznie.

@huzarc

Bardzo dziękuję! Obecność wbrew przemijaniu - tak, właśnie to. Pozdrawiam.

@Waldemar_Talar_Talar

Bardzo dziękuje! Cieszy mnie, że zaciekawił. Pozdrawiam. 

@lena2_

Bardzo dziękuję, bardzo mi miło :) Cieszę się, że puenta przyniosła ten spokój - zależało mi, żeby wiersz nie pozostał tylko w ciężarze. Pozdrawiam serdecznie!

 

 

 

@Adam Zębala @tie-break @Rafael Marius  Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. 

[Christine]

@Berenika97

Pięknie i ciche zamknięcie tryptyku. Wzruszające. Pozdrawiam.

[Berenika97]

@Christine

Bardzo dziękuję! :)

@Natuskaa  Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

[Czarek Płatak]

@Berenika97

kapitalnie zagrane puentą. To przykład tego jak można ostatnim wersem z wiersza zrobić poezję. 

[Berenika97]

@Czarek Płatak

 

Serdecznie dziękuję! :)) Pozdrawiam.