Jan - dzień trzeci

Berenika97 · 11 Stycznia

drzwi były uchylone
jakby wyszedł tylko na chwilę
sprawdzić, czy kwitną już jabłonie

na stole herbata wystygła
z pierścieniem cienia wokół kubka
jak obrączka, którą czas włożył mu na palec

w radiu ktoś mówił o pogodzie
i nikt nie miał serca ściszyć głosu
bo może chciał jeszcze posłuchać

buty stały równo przy ścianie
czekając cierpliwie
aż ktoś ogłosi koniec warty

w słoiku z wodą
pływała gałązka mięty
ta sama, której nigdy nie zerwał

na parapecie
leżał jego cień
złożony starannie jak niedzielna koszula

a kiedy wiatr poruszył firanką
na chwilę wydawało się,
że wrócił - cichszy i jaśniejszy

Lenore Grey · 11 Stycznia

@Berenika97 zachwycająca delikatność obrazów

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Berenika97 · 11 Stycznia

@Lenore Grey

Bardzo dziękuję! Często wychodzą mi bardziej brutalne, ale ten wiersz - tryptyk nie mogłam napisać inaczej.

Edytowane 11 Stycznia przez Berenika97 (wyświetl historię edycji)

andrew · 11 Stycznia

@Berenika97

...

przypomniał sobie...

o Chrzcie

On dał siłę

obiecał być blisko

wskazywać drogę

spojrzał na dalekie wczoraj

Ona w słońcu boso na łące

nigdy nie zbłądzili

nie zbłądzą

znowu ...

...

Pozdrawiam serdecznie Spokojnego dnia

Marek.zak1 · 11 Stycznia

Niedopowiedzenia i subtelności, a każdy może sobie dopowiedzieć, co się wydarzyło. Autor już tylko może słuchać i czytać, zgadzać się, lub nie, nawet złościć, ale też powinien doceniać różnorodność myśli, zainspirowana tekstem. Ja na przykład widzą Jana, stojącego w słońcu, a jego cień na parapecie. Pozdrawiam serdecznie. M

Charismafilos · 11 Stycznia

@Berenika97 ufam, że nasz aumowa leży gdzieś u Ciebie odłożona, nie za daleko w ad acta ;)

Jakże bliska mi ta herbata...

Edytowane 11 Stycznia przez Charismafilos (wyświetl historię edycji)

Łukasz Jurczyk · 11 Stycznia

@Berenika97 W Twoim wierszu każdy gest i przedmiot stają się nośnikami pamięci i spokoju (pogodzenia się z losem). Udało Ci się zamknąć w słowach proces znikania, który nie jest końcem, lecz cichą przemianą obecności w pamięć.

Bardzo poruszające!!!

Pozdrawiam

Berenika97 · 11 Stycznia

@andrew Bardzo dziękuję! Pięknie to ująłeś. Chrzest rzeczywiście jest takim punktem odniesienia - obietnicą, która trwa. Pozdrawiam. :)

@Marek.zak1

Bardzo mi się podoba ta myśl - że wiersz zaczyna żyć swoim życiem w wyobraźni czytelnika. Twój obraz Jana ze światłem i cieniem jest piękny. I właśnie to jest fascynujące. Dziękuję za podzielenie się swoją interpretacją.

Pozdrawiam serdecznie!

@Charismafilos

Bardzo dziękuję! Umowa leży - ja czekam na ..wenę! :) Pozdrawiam.

@Łukasz Jurczyk

Bardzo dziękuję! Piękny komentarz - bardzo przejmujące słowa. Pozdrawiam. :)

@Posem @violetta @infelia Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :))

Alicja_Wysocka · 11 Stycznia

@Berenika97Mam wrażenie, że to kolejna fotografia z czasu tuż po odejściu - wszystko jeszcze trwa, jakby na kredyt. Autor wie, co pokazuje, a czytelnik musi to sobie sam namalować i zostać przy tym obrazie dłużej.

Amber · 11 Stycznia

@Berenika97 Przy dzisiejszej wrzawie najprostsze momenty życia mają efekt medytacji. Idąc śladem Jana, można zwolnić kroku i poczuć jego skromną obecność. Pozdrawiam serdecznie:)

piąteprzezdziesiąte · 11 Stycznia

Jakbym czytała o... i smutno mi.

Bardzo przejmująca impresja.

Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

huzarc · 11 Stycznia

@Berenika97 Niezwykle esencjonalne, kipiące treścią i nastrojem obrazy. Pięknie napisana historia obecności, wbrew przemijaniu.

Waldemar_Talar_Talar · 11 Stycznia

Witaj - super - zaciekawił i to bardzo -

Pzdr.serdecznie.

lena2_ · 12 Stycznia

Niesamowity ten tryptyk, pełen żałoby ale i cichego pogodzenia się, puenta robi wiersz lżejszym i spokojnym.

Podziwiam Bereniko:):)

Berenika97 · 12 Stycznia

@Alicja_Wysocka

Bardzo dziękuję! Twoje słowa o "kredycie" są niezwykle trafne - ten stan, gdy wszystko jeszcze trwa, ale już inaczej. Chyba najtrudniej jest właśnie to uchwycić - nie dramatyzm odejścia, ale tę dziwną konsekwencję normalności. Pozdrawiam.

@Amber

Bardzo dziękuję! Ta "skromna obecność" - pięknie to ujęłaś. Czasem właśnie takie ciche momenty mówią najwięcej. Pozdrawiam.

@piąteprzezdziesiąte

Bardzo dziękuję! Chyba rozumiem ten smutek. Pozdrawiam serdecznie.

@huzarc

Bardzo dziękuję! Obecność wbrew przemijaniu - tak, właśnie to. Pozdrawiam.

@Waldemar_Talar_Talar

Bardzo dziękuje! Cieszy mnie, że zaciekawił. Pozdrawiam.

@lena2_

Bardzo dziękuję, bardzo mi miło :) Cieszę się, że puenta przyniosła ten spokój - zależało mi, żeby wiersz nie pozostał tylko w ciężarze. Pozdrawiam serdecznie!

@Adam Zębala @tie-break @Rafael Marius Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam.