ŻONA

[WarszawiAnka]

 

z fałd sennych zasłon
wyłuskuje światło dnia
budzi do życia dom
napełnia go jak puchar

od świtu
w skupieniu przędzie czas
tka minuty
wyplata godziny

zbiera ze ścian echo twoich słów
kształtuje w dłoniach
przesuwa w palcach jak różaniec
tajemnice radosne
bolesne

o zmierzchu
chwyta puch
ze skrzydeł aniołów
wije poduszkę pod twoje sny

i nawet gdy kołysze ją
samotna noc
jeszcze w ciemnościach
lśni jasny płomyk wierności
na jej palcu
 

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 38 minut temu przez WarszawiAnka (wyświetl historię edycji)

[Charismafilos]

@WarszawiAnka śliczne! to już o jedno słowo za dużo. :)

[WarszawiAnka]

@Charismafilos : za dużo?

[Charismafilos]

@WarszawiAnka chciałem powiedzieć, że nie ma co gadać, tylko się zachwycać :) i chciałem krótko, ale nie wyszło chyba...

[WarszawiAnka]

@Charismafilos : Rozumiem, dziękuję. :)

 

 

[LessLove]

@WarszawiAnka I jak można nie kochać?

[WarszawiAnka]

@LessLove :  Dziękuję.

 

"Mężowie, kochajcie żony..."  

 

Ten wiersz powstał dla pewnego męża, aby cenił miłość swojej żony. 

 

Na tym portalu chciałabym jednak zadedykować go Tobie, w nawiązaniu do tego, co powiedziałeś mi o swojej żonie...

 

Pozdrawiam

 

 

@LessLove: Dziękuję.

 

 

Edytowane 14 minut temu przez WarszawiAnka (wyświetl historię edycji)

[LessLove]

@WarszawiAnka Dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

taka była... przy mężu swawolniku myśli i muzyki. Jej pamięć "odmawiam" w różańcu, jak Ona robiła co dzień.