Jan - dzień drugi

[Berenika97]

rano długo siedział przy stole
wpatrzony w parę znad herbaty
jak w modlitwę, której nie znał na pamięć

nie spieszył się
bo czas przestał mieć kierunek
a kalendarz na ścianie tylko udawał zmianę

wyszedł do ogrodu
w płaszczu, choć było ciepło
żeby nie zmarzły jego myśli

na ścieżce poprawił kamień
który od tygodnia leżał krzywo
bo porządek rzeczy wciąż miał dla niego znaczenie

gdy przysiadł na ławce,
słońce położyło mu się na ramieniu
jak pies, który zna zapach odejścia

obserwował, jak liść spada do wody
bez oporu, bez lęku
dokładnie tak, jak chciałby zasnąć

potem wrócił, przystanął w drzwiach
słuchał, jak dom cicho oddycha -

tak równym rytmem,
że mógłby pomylić go z biciem serca

na stole zostawił okulary
żeby świat widział siebie wyraźniej
gdy on już przestanie patrzeć

 

[Christine]

@Berenika97

Piękny i smutny!

[Berenika97]

@Christine Bardzo dziękuję! :) 

[Charismafilos]

@Berenika97 szczelniej rozwijam rolety...

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

bezruch potrafi zabijać tak samo skutecznie jak pośpiech...

zamiast eksplozji dopaminy, wyschnięte koryto serotoniny...

[Berenika97]

@CharismafilosBardzo dziękuję!   Prawda. To dwie strony tej samej monety - zarówno nadmiar, jak i niedobór ruchu może nas zniszczyć. Chodzi o znalezienie tego złotego środka, gdzie życie płynie, ale nie pędzi.

[Charismafilos]

@Berenika97 środek, ponoć złoty jest bezpieczny, ale czy chodzi tylko o to, aby życie przeżyć?...

[Berenika97]

@Charismafilos Nie, nie tylko o to. Czasem ten bezpieczny środek to tylko inna forma bezruchu. Może chodzi o świadome wybieranie momentów szaleństwa i spokoju - nie o stały kompromis. 

[Charismafilos]

@Berenika97 może tak być zaiste.

A może chodzi o to, aby brać to co jest? a jedynym pokrętłem ostrości jest nasz stosunek do tego co przychodzi? :)

[Berenika97]

@Charismafilos To by wiele zmieniało. Wtedy nie walczymy z rzeczywistością, tylko decydujemy, jak na nią patrzyć. Proste w teorii, trudne w praktyce - ale może właśnie o to chodzi

@Lenore Grey  Serdecznie dziękuję! :)

[Charismafilos]

@Berenika97 walka z rzeczywistością chyba jest pewną porażką? 

Ponoć samo obserwowanie protonów powoduje, że już nie zachowują się przewidywanie ;)

Teoria (raczej chyba hipoteza?) bez praktyki jest chyba nawet mniej pociągająca niż... poezja? ;) 

[Marek.zak1]

Ciąg dalszy samotnego zagubienia, ale pewne oznaki powrotu do dawnej rzeczywistości i porządku rzeczy już są, ot ten kamień, który powinien wrócić na swoje miejsce i tak się stało. Liść wprawdzie spadł, ale tak miało być, a i oddech domu był jak dawniej.  Czekamy na to, co dalej. 

Podoba mi się to i takie pisanie. Zobaczymy, dokąd wszystko zmierza. Tylko nie ułatwiaj sobie życia i zachowaj tego pana na tym świecie:). Pozdrawiam

[Berenika97]

@Charismafilos

Efekt obserwatora - patrzysz, a już zmieniasz. Może właśnie dlatego walka z rzeczywistością jest z góry przegrana - bo sama walka ją zmienia, tworzy nową rzeczywistość do walczenia :)

A teoria bez praktyki? Cóż, przynajmniej poezja nie udaje, że jest praktyczna :)

[Charismafilos]

@Berenika97 i tu postawmy kropkę... małą, lecz znaczącą w bezmiernej rzeczywistości ;) Nie zaśmiecam wątku. Dziękuję :)

[Berenika97]

@Marek.zak1

Bardzo dziękuję!  W takim razie nie będę zdradzać części trzeciej i ostatniej. Pozdrawiam. :) 

@violetta  Bardzo dziękuję! :) Pozdrawiam. 

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97 Taka zwyczajna codzienna chwila, jakich wiele i potrzeba zapisania 

jej, jak namalowanie, tyle, że słowem, którym widzę więcej niż oczami .

[Czarek Płatak]

gdyby nie okulary to widzę Pieczkę w Żywocie Mateusza 

[andrew]

@Berenika97

...

zaglądanie 

do innego swiata 

nie budziło w nim lęku 

 

zawsze wierzyli 

że będą razem 

ponad czasem 

 

te chwile zaraz po 

gdy...nic nie zmieniły 

małe potknięcie myśli 

nawet nie upadek 

trwały chwilę 

długą 

ale każda sekunda 

przybliżyła ich do siebie 

 

nie muszą budować 

nowych mostów 

przetrwały 

...

Pozdrawiam serdecznie 

Spokojnego popołudnia 

[huzarc]

@Berenika97 Śpieszmy się żyć…

[Amber]

@Berenika97  Moment liścia w stanie nieważkości jest niezwykle magiczny, a całość wiersza przyciąga spokojem. Ten człowiek potrzebuje czworonożnego przyjaciela:) Pozdrawiam serdecznie.

Edytowane 10 Stycznia przez Amber (wyświetl historię edycji)

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Twój wiersz przestaje być tylko opowieścią o stracie bliskiej osoby, ale staje się zapisem godzenia się z kresem. Poprawienie kamienia na ścieżce pokazuje, że nawet w obliczu ostateczności człowiek potrzebuje harmonii.

 

Niezwykle przejmujący i wyciszony  tekst!!!

 

Pozdrawiam