Każdy

[Poet Ka]

Każdy

 

odrywa się od siebie kiedyś

zanurza w światłach mroku

 

w neonach i ruchu w tunelu

i na autostradzie, w holach

poczekalniach na dworcach

w starych fabrykach, loftach

i szpitalach

 

w ujęciu z filmu, porzeczkach,

przerosłej trawie, szklanych

żyrandolach, kinkietach

i zapalonej lampie

 

szepcze, śmieje się

porozumiewawczo, perliście

po kostce kamiennej deszczem

po błyszczącej szosie

 

bo ona kocha wrzosowiska

stare szulernie i kawiarnie

radość lunaparku i plaże

nadrzeczne

 

dusza przechodzi z niej w ten

świat, kiedy umiera i się rodzi.

[LessLove]

@Poet Ka Dusze wędrujące, nimi jesteśmy, ale kiedy przyoblekamy się w kostiumy ciała i ubieramy w ziemskie doświadczenia, stajemy się ludźmi. Nasz byt jest zawsze pozorny - jako ludzi w materialnej przemianie w czasie i na zawsze trwały - jako dusz.

 

Averroes uważał, że nasze dusze łączą się w jedną, po oddzieleniu się od ciał. To zgodne z teorią Jednego, który użycza nam istnienia ze swojej Duszy, a ciała z materii - ale jaka to "materia", skoro jest ona tylko stanem koncentracji energii.

 

Piękny refleksyjny wiersz o wymowie metafizycznej, dziękuję :-)

[Poet Ka]

@LessLove dzięki serdeczne

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.