Żywioły

[Berenika97]

"Nie odchodź" - prosi wiatr

błądząc w sitowiu,

gubiąc horyzont w kołysaniu trzcin.

Też tak proszę,

gdy twój dotyk

płynie po mojej skórze.

"Zostań" - szepczą wodorosty

oplatając kostkę wędrowca,

nie wiedząc, czy ratują, czy topią.

Jeśli uchylisz drzwi

do swojego spojrzenia -

utonę w nim cała.

"Nie gaśnij" - krzyczy noc,

liżąc brzegi ostatniej

krwawiącej gwiazdy.

A ja chcę tak krzyczeć,

gdy czuję, jak w twoich oczach

eksploduje blask.

"Zwolnij" - błaga chwila,

nie chcąc tak szybko

stać się przeszłością.

I ja błagam

próbując odcisnąć w pamięci

fakturę twoich ust

"Wypełnij mnie" - woła ziemia

przyjmując deszcz ,

by nie utracić tego,

co dotknęło jej wnętrza.

Chcę tego samego.

Gdy twoje imię

rozpada się na języku,

 

i stajesz się częścią mnie.

 

 

inspiracja: Wiersz Anny Ciarkowskiej

[Berenika97]

@infelia @APM  Bardzo dziękuję! :)

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 W Twoim wierszu granica między naturą a intymnością niemal całkowicie się zaciera. Jest gęsto od emocji.

 

Motyw imienia „rozpadającego się na języku” świetnie domyka tę opowieść o całkowitym przenikaniu się dwóch istot.

 

To dojrzała, piękna i bardzo szczera poezja.

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję za piękny komentarz! :) Pozdrawiam 

@Migrena @huzarc@Marek.zak1  Serdecznie dziękuję! :)

[KOBIETA]

@Berenika97

 

ach

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

jak gęsto i zmysłowo …

śliczny wiersz :) pozdrawiam Bereniko :) 

[Berenika97]

@KOBIETABardzo dziękuję! Cieszę się z Twojej opinii. :) Serdecznie pozdrawiam. 

@Leszczym @Simon Tracy Bardzo dziękuję! :)

[Marek.zak1]

W wierszu peelka - kobieta jest nieodłączną częścią natury, ma swoje potrzeby, podobnie jak poszczególne gatunki i matka Ziemia, jako całość, która przyjmuje do siebie dary przyrody,  by wydać inne, nowe. 

Bardzo mi się podoba takie pisanie.  Pozdrawiam. M.

[Berenika97]

@Marek.zak1 Bardzo dziękuję za mądry komentarz, :) Trudno mi ostatnio się z Tobą nie zgadzać. :)))

 

 

 

 

Edytowane 29 Grudnia 2025 przez Berenika97 (wyświetl historię edycji)

[andrew]

@Berenika97

Jesteśmy częścią natury.

Rodzimy się, wzrastamy,kwitniemy

i odchodzimy na chwilę,

by narodzić się na zawsze .

 

Pięknie i obrazowo pokazałaś wspólność przeżywania uczuć z naturą. 

 

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego popołudnia 

[truesirex]

@Berenika97 Uwielbiam poezje bazującą na naturze.

 

A twój wiersz idealnie zaciera granicę między emocją a naturą.

 

Podoba mi się :) 

 

Pozdrawiam serdecznie 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - elegancki wiersz ładnie ubrany w poetycki płaszcz - 

                                                                                                        Pzdr.serdecznie.

 

[piąteprzezdziesiąte]

@Berenika97

Nie potrafię pisać pięknych komentarzy, więc tylko napiszę, że niesamowity erotyk. Inny. Ciekawy. A użyte rekwizyty świeże. Brawo!

Pozdrawiam.

[Christine]

@Berenika97 Niebanalny jest ten wiersz, a takie właśnie lubię najbardziej. Świetny! Pozdrawiam. 

[Berenika97]

@andrew

Bardzo dziękuję! Dziękuję za te głębokie i mądre słowa. Rzeczywiście, ta cykliczność i wieczne odradzanie się to najpiękniejsza prawda o życiu. Pozdrawiam. :)

@truesirex

Bardzo dziękuję! Natura to najlepszy nauczyciel poezji - ona sama jest czystą emocją. :) Pozdrawiam.  

@Waldemar_Talar_Talar 

Bardzo dziękuję!  Dziękuję  za miłe i eleganckie słowa! Pozdrawiam. :)

@piąteprzezdziesiąte

Twój komentarz jest naprawdę piękny - szczery, konkretny i miły! Dziękuję, że doceniłaś inność i świeżość tego erotyka. To dla mnie ważne słowa. Bardzo dziękuję! Pozdrawiam ciepło!

@Christine

Bardzo dziękuję! Niebanalność to jeden z największych komplementów - cieszę się, że wiersz Ci się spodobał. Pozdrawiam! 

@Lenore Grey @FaLcorN @hollow man @MIROSŁAW C. @Rafael Marius @Wochen @Kamil Olszówka @beta_b @Robert Witold Gorzkowski  Bardzo dziękuję i serdecznie pozdrawiam. :) 

[Berenika97]

@Łukasz Wiesław Jasiński  Serdecznie Panu dziękuję! 

[Berenika97]

@Natuskaa  Bardzo dziękuję! :)

[Natuskaa]

Działa na wyobraźnię. Jest zbiornik wodny, domyślnie jezioro przez który przedzieramy się nocą, razem z bohaterami. Są trzciny, wodorosty, brzeg i ziemia. Ziemia zatrzymuje chwilę, tą drogą chwilę, a całe przejście "koduje". Na jakiś czas jej wystarczy.

Wyszło trochę baśniowo, przez te wodorosty, ale to akurat jest na plus. Ładny wiersz.

 

Pozdrawiam :)

 

 

[Berenika97]

@Natuskaa Bardzo dziękuję, pięknie to skomentowałaś. :) 

[Berenika97]

@Czarek Płatak  Bardzo dziękuję!  Uściski! :))

[Czarek Płatak]

@Berenika97 odściskuję