Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Cała aktywność

Kanał aktualizowany automatycznie

  1. Z ostatniej godziny
  2. życie czasami się nie klei czegoś brakuje albo nadmiar nigdy nie wiadomo jak ma być bo wszystko to płynna mozaika życie można też zorganizować byle bez przesady życie jest wszędzie gdzie są dobre warunki trzeba je ciągle stwarzać jest cenne ale nie całkiem ze złota kto znajdzie ten szczęśliwy
  3. @Whisper of loves rain Piękny, choć niezwykle bolesny wiersz. Pełen mroku, ale napisanego bardzo wrażliwym piórem. Czwarta zwrotka to absolutny majstersztyk, zabieram ją dla siebie do przemyśleń. Gratuluję wrażliwości. Pozdrawiam.
  4. nie zawsze można zajrzeć do duszy, bo robi się banalnie nudno
  5. @Simon Tracy Niesamowicie wstrząsający tekst. Tak go odebrałam. Narracyjnie - świetny,ale bardzo bolesny. Pozdrawiam.
  6. @Christine Tym razem wyszło takie działanie: co +czego = nic Pozdrawiam :)
  7. @Christine Zwłaszcza, gdy większe jest to, co dzieli, niż to - co łączy.
  8. @ChristineChristine, jesteś bardzo miła, to jest pewne, dziękuję :) A pisać wciąż chciałabym lepiej. Pozdrawiam :)
  9. @Simon Tracy Mocny, gorzki klimat rodem z cyganerii (powtarzam za Bereniką, ale też mi się tak skojarzyło) - epigraf Himilsbacha świetnie zapowiada ton całości. Podoba mi się obraz sztuki, która "podcina skrzydła" tym, co jej służą, i finałowe "straciłem kolejny piękny dzień" - celne, bez zbędnego patosu. Super!
  10. @Simon Tracy Bardzo mi się podoba, przeczytałam z dużym zainteresowaniem. Historia świetnie opowiedziana - ogromne wrażenie robi kontrast dwóch światów istniejących obok siebie.
  11. @aff Moja żona by umarła na taki widok. Pzdr.
  12. Dzisiaj
  13. @Simon Tracy Bogaty język i obrazowanie - szczególnie podobały mi się porównania w rodzaju "piach pereł niczym diamentowe łzy" czy opis rozkopanej ziemi jako "dłoni topielca". Dialog z karzełkiem wprowadza świetne napięcie i humor szubieniczny, zanim tekst przechodzi w mroczny, niemal kosmiczny horror w finale. Świetny tekst!
  14. @entracte Wiersz !
  15. @Alicja_Wysocka Piękny wiersz o dojrzałej bliskości z bardzo trafnymi obrazami ("mieszkanie w fotelu" to świetna metafora). Podoba mi się szczerość w pokazaniu obu stron wspólnego życia - i tęsknoty, i przesytu sobą. Cudnie piszesz! :))
  16. @Alicja_Wysocka "Tam, gdzie zapragnęli, tam się dali ponieść" - piękne zamknięcie. Ten wiersz w prostej scence mówi bardzo dużo o tym, jak wiara zmienia to, co przeżywamy. Śliczny!
  17. @Alicja_Wysocka Samo życie! Chyba każdy z nas przeżył takie "Co do Czego", z którego ostatecznie nic nie wyszło. Mądry ten "Durny wierszyk" :)
  18. @Berenika97 Zmysłowe i dojrzałe jak sierpniowe pole. Piękny obraz. :)
  19. @Wiechu J. K. No i jest w tym prawda, oczywiście. Nieraz trzeba zamknąć przed kimś drzwi, by nie naruszył naszej gościnności. Wiele jest takich przykładów. Czasem w samoobronie, przed napastnikiem, trzeba zabić. Albo jak piszesz bez złych chwil nie doceniamy dobrych - przykładów jest mnóstwo. Osobiście nie chce mi się wymieniać, ale nawet i wojna mająca na celu zatrzymanie zabójstw, czy niesprawiedliwości w dowolnym kraju, też nie wydaje się złem.
  20. Troszkę niepokojąco podnosi głowę jakby gotowa do skoku, gdy się do niej zbliży, też tak jednak pomyślałam, że pomimo niezwyklej atrakcyjności, jednak nie ;) Ja ją znalazłam, wiesz? Tuż pod suszarką z praniem. Dziękuję, pozdrawiam:) Taki mamy instynkt, kiedyś ludzie nawet więcej się bali, bo przecież latem chodziło się wszędzie boso Dziękuję pozdrawiam:) Miłego dnia dziękuję @Benjamin Artur @Poet Ka @Berenika97 @Gosława @Marek.zak1 :)
  21. @Berenika97 Klimat prawie jak z kryminału - coś dla mnie! świetny wiersz! :)
  22. @Berenika97 Fajne - czasami tak właśnie bywa! :)
  23. Na stole pachnące racuchy przegoniły smutek, przyniosły tyle radości, że starczyło jeszcze dla tego, kto przyszedł ostatni. Czuwała, gdy czoło rozpalone jak piec płonęło gorączką. Robiła zimne okłady, trzymała mnie za rękę, opowiadała bajki, bym się nie bała. I ten obraz, który od lat wisi na ścianie, pozostaje taki sam, nienaruszony. Jest na nim chłopczyk, który nigdy nie chodził. A jednak wstaje, z uśmiechem biegnie do swojej mamy. Myślę, że artysta, który go namalował, musiał mieć wielkie serce, bo inaczej nie potrafiłby namalować nadziei. Miłość biega boso, lecz nie pytam dlaczego. Zna drogę do każdego serca. Jeśli choć raz zamkniesz przed nią drzwi, utracisz na zawsze wszystko, co w człowieku najbardziej ludzkie. Autor wiersza Damian Moszek.
  24. @Berenika97 Ojej, jaki wzruszający wiersz. Niesamowite, jak potrafisz pisać o tragicznych wydarzeniach bez patosu.
  25. Rozkosze sierpniowe, czyli wciąż gorąco, dojrzałe i słodkie owoce natury, jak się nimi nie cieszyć:). Pozdrawiam sierpniowo.
  26. @Berenika97 @Berenika97 Jeśli wszyscy są na ty, no cóż jak mus to mus. 😀 Oczywiście żartuje. Chętnie. A tak przy okazji to wszystko co napisałem miało miejsce. To moja wiadomość dla tej osoby. Moje pożegnanie w postaci ostatniego prezentu - cukierka. Cukierek jest na gorzkie dni. Utwór kryje dużo więcej, ale to nie oczywiste. Korzystając z okazji chciałbym usłyszeć Twoje opinię o zdaniu: ," To co Ci opowiem, Niech nie zmieni tego, Co być może jest dla kogoś innego. Co być może trzymasz w sekrecie, Lub jawi się otwarcie, Z nadzieją, że ma w sercu oparcie." Jak myślisz, o czym jest to zdanie?
  27. @Berenika97 Przepiękny wiersz - a ja nadal nie wiem, która z nich ma rację. Od razu zaczęłam się zastanawiać, ile we mnie Marii? Bardzo trafiasz do mnie!
  1. Pokaż więcej elementów aktywności
×
×
  • Dodaj nową pozycję...