Dożywocie

[Whisper of loves rain]

Miłość przyszła cicho, jak światło wśród ścian,
Niosła w dłoniach wiosnę i pachnący łan.
Przysięgała: „Wiecznie”, szeptała: „Już świt”,
A pod białą różą dojrzewał jej świt... i zgrzyt.

 

Nie widziałem noża, co ukrył się w śnie,
Bo największe rany nie rodzą się we krwi.
Rosną z czułych spojrzeń, z milczenia co dnia,
Aż serce umiera, choć ciało wciąż trwa.

 

Kiedy przyszła zdrada, nie krzyknęła: „To ja”.
Miała uśmiech dziecka i niewinny blask dnia.
Świat bił gromkie brawa, wierząc w piękny gest,
Tylko jeden grób znał, kto naprawdę kim jest.

 

Na mogile miłości zakwitł czarny bez,
Deszcz nauczył kamień najgorętszych łez.
Ludzie mówią: „Minie”, czas odpowie: „Nie”.
Bo są śmierci, co chodzą… i mieszkają w człowieku.

 

Nie każdej przysiędze powierzaj swój los,
Bo pod pieśnią aniołów dojrzewa też głos.
Są wyroki bez sądu, bez kata i krat —
Żyjesz jeszcze na ziemi, lecz umarł twój świat.