„Zbójcy” (niem. „Die Räuber”) to dramat autorstwa Friedricha Schillera, wydany w 1781 roku i wystawiony po raz pierwszy w Mannheim w 1782 roku. Jest to jeden z najwcześniejszych utworów pisarza, powstały w okresie nurtu Sturm und Drang (burzy i naporu), charakteryzującego się buntem przeciw autorytetom, kultem wolności oraz silną ekspresją emocjonalną. Inspiracją dla dramatu było opowiadanie Christiana Friedricha Daniela Schubarta „Zur Geschichte des menschlichen Herzens”. Akcja utworu została osadzona w Niemczech XVIII wieku i pierwotnie miała rozgrywać się w czasach współczesnych autorowi, jednak z powodów cenzuralnych została przesunięta w przeszłość.
Fabuła „Zbójców” koncentruje się na konflikcie dwóch braci – Karola i Franciszka Moorów. Karol, wydziedziczony na skutek intryg młodszego brata, staje na czele bandy zbójców, kierując się ideą walki z niesprawiedliwością społeczną. Franciszek przejmuje władzę, więzi ojca i próbuje zdobyć Amalię, narzeczoną Karola. Tragiczny finał przynosi śmierć ojca, samobójstwo Franciszka oraz zabójstwo Amalii z rąk Karola, który ostatecznie decyduje się oddać w ręce wymiaru sprawiedliwości. Dramat ukazuje klęskę indywidualnego buntu i utopijnej wizji zaprowadzenia sprawiedliwości siłą, stanowiąc ostrą krytykę absolutyzmu oraz konfliktu między wolnością jednostki a prawem.