„Przypadki Robinsona Crusoe” to powieść przygodowa autorstwa Daniela Defoe, po raz pierwszy opublikowana 25 kwietnia 1719 roku w Londynie. Utwór uchodzi za jedną z pierwszych nowoczesnych powieści i bywa określany jako początek realizmu w literaturze angielskiej. Fabuła opowiada o losach Robinsona Crusoe, młodego Anglika, który wbrew woli rodziców wyrusza w morską podróż. Po licznych przygodach i niewoli trafia na bezludną wyspę u wybrzeży Ameryki Południowej, gdzie spędza dwadzieścia osiem lat, ucząc się samodzielnego życia, mierząc się z samotnością, zagrożeniem ze strony dzikiej przyrody, a także z ludożercami. Na wyspie buduje schronienie, hoduje zwierzęta, uprawia zboże i stopniowo tworzy własny, samowystarczalny świat. Najsłynniejszym wątkiem powieści jest spotkanie i przyjaźń z Indianinem Piętaszkiem, którego Crusoe ratuje z rąk kanibali.
Książka, napisana w formie pamiętnika i relacji podróżniczej, była początkowo wydana jako rzekomy autentyczny dziennik samego Crusoe, co sprawiło, że wielu czytelników uznało ją za opis prawdziwych wydarzeń. Inspiracją dla Defoe mogły być losy szkockiego marynarza Alexandra Selkirka, który przez kilka lat żył samotnie na wyspie Más a Tierra (dziś Isla Robinson Crusoe w archipelagu Juan Fernández). Powieść szybko zdobyła ogromną popularność – jeszcze w 1719 roku ukazały się cztery jej edycje. Z czasem stała się jednym z najsłynniejszych utworów literatury światowej, wielokrotnie adaptowanym w filmie, teatrze i radiu, a jej fabuła dała początek całemu gatunkowi zwanemu robinsonadą. „Przypadki Robinsona Crusoe” do dziś pozostają symbolem przygody, zaradności i ludzkiej tęsknoty za cywilizacją.