„Lekcja” autorstwa Eugène’a Ionesco to jednoaktowa sztuka teatralna należąca do nurtu teatru absurdu, napisana w 1950 roku i wystawiona po raz pierwszy rok później w Paryżu. Fabuła dramatu opiera się na pozornie zwyczajnym spotkaniu starszego profesora z młodą uczennicą, która przychodzi na korepetycje w celu przygotowania się do egzaminu. W toku wydarzeń, rozmowa między bohaterami stopniowo przekształca się w groteskowy, irracjonalny dialog, w którym nauka staje się jedynie pretekstem do ukazania mechanizmów przemocy, dominacji i bezsensu komunikacji. Służąca profesora, będąca zarazem obserwatorką i cichym wspólnikiem, ostrzega przed jego stanem, ale nie ingeruje w rozwój sytuacji.
Z czasem profesor traci nad sobą kontrolę, a jego lekcja z arytmetyki i fikcyjnego „neohiszpańskiego” zmierza ku absurdowi i przemocy. Uczennica, która początkowo była pełna entuzjazmu, coraz bardziej cierpi, aż w kulminacyjnym momencie zostaje przez profesora zamordowana – co przedstawione jest w sposób symboliczny, z użyciem „niewidzialnego noża”. Sztuka kończy się powrotem do punktu wyjścia – nowa uczennica wchodzi do pokoju, co tworzy zamknięty krąg i podkreśla mechaniczne, powtarzalne tło ludzkiego cierpienia i przemocy. „Lekcja” to nie tylko krytyka edukacji jako systemu opresji, ale również refleksja nad absurdem ludzkiej egzystencji, władzy i komunikacji.