„Idiota” to powieść autorstwa Fiodora Dostojewskiego, napisana w latach 1867–1869 i opublikowana po raz pierwszy w całości w 1869 roku. Utwór składa się z czterech części i powstawał w wyjątkowo trudnych warunkach życiowych autora, który przebywał wówczas na emigracji w Szwajcarii i we Włoszech, zmagając się z ubóstwem, chorobą epileptyczną oraz uzależnieniem od hazardu. Dostojewski początkowo planował nadać powieści inne tytuły, m.in. „Książę Myszkin” lub „Książę Chrystus”, gdyż jego zamiarem było przedstawienie postaci „człowieka absolutnie dobrego” – istoty moralnie czystej, chrześcijańskiej i współczującej, skonfrontowanej z realiami nowoczesnego społeczeństwa rosyjskiego XIX wieku.
Głównym bohaterem „Idioty” jest książę Lew Myszkin, młody arystokrata cierpiący na epilepsję, którego niewinność, szczerość i bezinteresowna dobroć sprawiają, że otoczenie bierze go za człowieka naiwnego lub wręcz upośledzonego umysłowo. Jego losy splatają się z dramatycznymi historiami Nastazji Filipowny, kobiety zniszczonej przez społeczne upokorzenie, oraz Parfiona Rogożyna, uosabiającego niszczącą, namiętną miłość. Powieść porusza fundamentalne problemy moralne i filozoficzne, takie jak sens cierpienia, natura dobra i zła, odpowiedzialność moralna oraz miejsce chrześcijańskich wartości w świecie nowoczesnym. „Idiota” uchodzi za jedno z najważniejszych dzieł Dostojewskiego i klasykę literatury światowej, a postać księcia Myszkina bywa interpretowana jako literacka próba ukazania Chrystusa we współczesnym świecie.