„Fedra” (Phaedra, łac. Faedra) – tragedia rzymskiego filozofa i dramaturga Seneki Młodszego, należąca do najważniejszych łacińskich reinterpretacji greckiego mitu o nieszczęśliwej, zakazanej miłości Fedry do pasierba, Hipolita. Utwór, powstały prawdopodobnie przed 54 r. n.e., opiera się na wątku znanym z tragedii Eurypidesa, lecz dokonuje istotnych przesunięć akcentów fabularnych i psychologicznych. Seneka przedstawia losy Fedry w formie intensywnie retorycznej tragedii, przeznaczonej raczej do prywatnego odczytu niż do wystawienia scenicznego. W centrum utworu znajduje się konflikt namiętności i rozumu, destrukcyjna siła pożądania oraz moralna odpowiedzialność jednostki. W przeciwieństwie do wersji eurypidejskiej Fedra sama wyznaje Hipolitowi swoje uczucie i świadomie uczestniczy w intrydze, co wzmacnia wymiar psychologiczny i etyczny tragedii.
Dzieło zachowuje klasyczne elementy tragedii rzymskiej: chóry komentujące wydarzenia, posłańca relacjonującego śmierć Hipolita oraz konstrukcję opartą na gwałtownych monologach i introspekcji bohaterów. Kulminacja dramatu następuje po powrocie Tezeusza z podziemi: oszukany fałszywymi oskarżeniami Fedry, wzywa on boga Neptuna, by ukarał syna, co prowadzi do straszliwej śmierci Hipolita. W finale Fedra, przyznając się do winy, popełnia samobójstwo, a Tezeusz opłakuje tragiczną klęskę własnej rodziny. „Fedra” wywarła znaczny wpływ na dramaturgię renesansu i klasycyzmu – od Roberta Garniera po Jeana Racine’a – i stała się jednym z fundamentów europejskiej recepcji mitu o Hipolicie, szczególnie w zakresie analizy obsesyjnej namiętności i tragizmu ludzkich namiętności.