„Dzika kaczka” to dramat autorstwa Henrika Ibsena, opublikowany w 1884 roku, uznawany za jedno z najważniejszych dzieł nowoczesnego dramatu europejskiego. Utwór podejmuje problem prawdy i iluzji jako podstawowych mechanizmów ludzkiego życia, ukazując, że bezpieczne złudzenia bywają dla człowieka konieczne do zachowania równowagi psychicznej. Akcja koncentruje się na rodzinie Ekdalów, której pozornie spokojną egzystencję burzy Gregers Werle – idealista przekonany, że ujawnienie wszelkich tajemnic przyniesie moralne oczyszczenie. Dramat, utrzymany w konwencji realizmu, zawiera jednocześnie liczne elementy symboliczne, m.in. motyw rannej dzikiej kaczki, będącej metaforą życia naznaczonego cierpieniem i ucieczką w świat iluzji.
W „Dzikiej kaczce” Ibsen pokazuje tragiczne skutki bezkompromisowego dążenia do prawdy, które prowadzi do rozpadu więzi rodzinnych i śmierci czternastoletniej Hedvig. Postać Gregersa zostaje skontrastowana z doktorem Rellingiem, głoszącym przekonanie, że tzw. „życiowe kłamstwo” jest niezbędne, by człowiek mógł funkcjonować i zachować szczęście. Dramat porusza również zagadnienia odpowiedzialności moralnej, winy dziedziczonej po poprzednich pokoleniach oraz kryzysu wartości w nowoczesnym społeczeństwie. Dzięki połączeniu tragizmu, ironii i refleksji filozoficznej „Dzika kaczka” uchodzi za jedno z najwybitniejszych osiągnięć twórczości Ibsena oraz za dzieło przełomowe dla rozwoju tragikomedii i dramatu psychologicznego.