„Dolina Issy” to powieść autorstwa Czesława Miłosza, wydana po raz pierwszy w 1955 roku w Paryżu przez Instytut Literacki jako tom Biblioteki „Kultury”. Utwór ma charakter poetyckiej prozy i zawiera liczne elementy autobiograficzne, nawiązujące do dzieciństwa oraz młodości pisarza spędzonych na Litwie. Akcja rozgrywa się w dolinie rzeki Issy, której pierwowzorem była żmudzka Niewiaża, a głównym bohaterem jest dorastający chłopiec Tomasz Dilbin. Powieść ukazuje świat litewskiej prowincji na tle przemian historycznych związanych z I wojną światową i jej następstwami – rozpadem dawnych struktur społecznych, reformą rolną oraz konfliktami narodowościowymi.
Utwór koncentruje się na doświadczeniach dojrzewania, poznawaniu natury, religii i śmierci, a także na obserwacji ludzkich namiętności, win i lęków. Przedstawiony świat przenikają elementy ludowych wierzeń, chrześcijańskiej symboliki oraz refleksji metafizycznej, co sprawia, że „Dolina Issy” bywa interpretowana jako „zamaskowany traktat teologiczny”. Powieść nie ma klasycznej fabuły, lecz składa się z epizodów budujących obraz krainy dzieciństwa i kształtującej się świadomości bohatera. Dzieło zajmuje ważne miejsce w twórczości Miłosza i uznawane jest za jedną z najwybitniejszych powieści polskiej literatury emigracyjnej XX wieku.