„Buszujący w zbożu” (ang. The Catcher in the Rye) to jedyna opublikowana powieść amerykańskiego pisarza J.D. Salingera, wydana w 1951 roku. Utwór, którego fragmenty ukazywały się wcześniej w prasie w latach 1945–1946, szybko zyskał status kultowego, zwłaszcza wśród młodzieży. Choć początkowo adresowany był do dorosłych czytelników, to jego tematyka – bunt, wyobcowanie, krytyka społecznej obłudy – sprawiła, że stał się jedną z najczęściej czytanych książek przez nastolatków. Powieść porusza kwestie niewinności, tożsamości, samotności i dojrzewania, a jej główny bohater, Holden Caulfield, uchodzi za ikonę młodzieńczego sprzeciwu wobec świata dorosłych.
Fabuła koncentruje się na kilku dniach z życia Holdena, ucznia prestiżowej szkoły Pencey Prep, który po wydaleniu z internatu ucieka do Nowego Jorku. Narracja w pierwszej osobie ukazuje jego krytyczne spojrzenie na otaczającą rzeczywistość, spotkania z dawnymi znajomymi, a także próby nawiązania relacji, które kończą się rozczarowaniem. Szczególne znaczenie w historii odgrywa jego młodsza siostra Phoebe – jedyna osoba, z którą Holden potrafi nawiązać autentyczną więź. Symboliczny motyw „łapania dzieci w zbożu” odzwierciedla pragnienie bohatera, by chronić niewinność i uchronić innych przed wejściem w świat dorosłości, który postrzega jako pełen fałszu i hipokryzji.
„Buszujący w zbożu” stał się jednym z najważniejszych dzieł literatury amerykańskiej XX wieku, sprzedając się w ponad 65 milionach egzemplarzy i będąc co roku czytanym przez kolejne pokolenia. Powieść znalazła się na wielu listach najwybitniejszych utworów w języku angielskim, m.in. w zestawieniu Time z 2005 roku. Jednocześnie budziła kontrowersje – była wielokrotnie cenzurowana i zakazywana w amerykańskich szkołach ze względu na język, tematykę seksualną czy podważanie tradycyjnych wartości. Dziś uchodzi zarówno za klasykę literatury inicjacyjnej, jak i uniwersalne studium młodzieńczego buntu, które nie traci aktualności mimo upływu lat.