Droga Luizy

[Berenika97]

Zgubiła się 

pomiędzy bladym świtem a cierpką kawą,

teraz mija siebie codziennie -

niczym obcą kobietę.

W pośpiechu poprawia płaszcz,

biegnie do pracy przez gąszcz

cudzych uśmiechów

i chmurnych spojrzeń.

W torbach z zakupami dźwiga ciężar dnia,

rzuca w korytarz wymuszone „dzień dobry”,

a ten odpowiada pustym echem.

Wieczorami,

gdy w samotnych ścianach drży głos Bajora,

karmi porzuconego kota

i niezagojoną tęsknotę.

Czasem wykrzesze z siebie krótki śmiech,

jakby na przekór głuchej ciszy,

która od tamtego dnia

wciąż w niej dorasta.

Na spacerze

odwraca wzrok od splecionych dłoni.

Chciałaby po prostu
wrócić do siebie.

 

 

 

Edytowane 48 minut temu przez Berenika97 (wyświetl historię edycji)

[EsKalisia]

@Berenika97Śmiech na przekór

Uśmiech też:)

Twój wiersz, mam nadzieję, będzie początkiem poczytnej poezji- dla mnie:)

Pozdrawiam

 

[lena2_]

Tytuł mógłby brzmieć... samotność Luizy, tyle tutaj niezagojonych tęsknot.. przepiękny wiersz:)

[Kwiatuszek]

@Berenika97 Smutny obrazek kobiety, która dała zbyt dużo siebie. Ładny wiersz. Pozdrawiam Cię

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[andrew]

@Berenika97

...

wrócić do siebie ...

 

pierwszy krok zrobiła 

kota polubiła 

 

on ją wyprowadzi 

do parku na słońce 

i psotami podsunie 

myśli kwitnące 

 

jak on 

była kiedyś śmiała 

 

więcej życia 

już więcej 

nie będzie się bała 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[LessLove]

@Berenika97 Niektórzy (poeci) pytają kim są. A Ty piszesz: wieloma, bo kim innym wczoraj, innym dziś. A kim jutro?

Mijamy się ze swoimi planami i oczekiwaniami w czasie - aż kiedyś, minie nas czas i może nawet nie obejrzy się za siebie?

Pozdrawiam :-)

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Berenika97 Koty potrafią ukoić tęsknotę. Mój ukochany Albert a.k.a. Biały Nosek był aniołem w kocim przebraniu. To ten kot na moim zdjęciu profilowym. :))))))

 

 

 

 

 

 

 

**************************

Edytowane wczoraj o 14:03 przez Wiechu J. K. (wyświetl historię edycji)

[Migrena]

@Berenika97

 

to jest zapis powolnego odklejania się tożsamosći od własnej obecności

 

luiza nie znika nagle tylko rozprasza się w rutynie gestów i grzeczności aż zostaje z siebie tylko funkcja w świecie który nie pyta o imię

 

kapitalnie   uchwycilaś  napięcie między byciem a jego pozorem .

 

z  cichą erozją   podmiotowosci która dzieje się bez dramatów ale  bez powrotu.

 

poezja z wyższej półki

 

tak jest.

 

 

[Poet Ka]

@Berenika97 ta Twoja seria o Luizie intryguje- jakby to imię było kluczem...wnosi nadjakość, nie można przejść obok tych wierszy obojętnie 

[Berenika97]

@EsKalisia

 

Bardzo dziękuję!

 

Dziękuję Ci serdecznie za te słowa - "śmiech na przekór" to chyba najtrafniejszy sposób, by opisać tę chwilę w wierszu. Twoje życzenie poczytnej poezji bardzo mnie motywuje. To trzeci wiersz z Luizą. Pozdrawiam ciepło i dziękuję, że zechciałaś się zatrzymać.

 

@lena2_

 

Bardzo dziękuję! 

Też myślałam o tym, ale pierwszy wiersz "Luiza" też był o samotności, trochę cięższej niż teraz, gdy stara się "wrócić do życia".

 

Serdecznie pozdrawiam. 

@Kwiatuszek

 

Dziękuję Ci serdecznie - masz rację, to portret właśnie takiej kobiety. Cieszę się, że wiersz to oddał. Pozdrawiam serdecznie! 

@andrew

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. 

 

Może i Luiza, krok po kroku,
za kotem pójdzie ku słońcu, ku życiu,
i odnajdzie znów tę dawną śmiałość,
która czeka cierpliwie w oddechu.

@LessLove

 

Bardzo dziękuję! 

To głębokie spostrzeżenie - rzeczywiście, jest w tym wierszu ta wielowarstwowość Luizy, ciągła zmiana, mijanie samej siebie. Dziękuję za tak refleksyjne spojrzenie - pytanie "kim jutro" zostaje ze mną. Pozdrawiam serdecznie!

@Wiechu J. K.

 

Bardzo dziękuję! 

Twój kot rzeczywiście wygląda nadal jak aniołek. A że kot potrafi ukoić tęsknotę, to myślę, że wiele osób się o tym przekonuje. Przekona się również i Luiza. Serdecznie pozdrawiam. 

@Migrena

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję za to wnikliwe odczytanie - "cicha erozja podmiotowości" to określenie, które chciałabym ukraść na własny użytek. Trafiłeś dokładnie w tę funkcję bez imienia, w którą zamienia się Luiza. Twoje komentarze są dla mnie bardzo cenne.

Serdecznie pozdrawiam.

[Berenika97]

@Poet Ka

 

Bardzo dziękuję! 

Cieszę się, że zauważyłać seryjność wierszy o Luizie. Inspiracją jest historia rzeczywistej osoby. :) 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Posem @Benjamin Artur @Simon Tracy @Leszek Piotr Laskowski

 

Bardzo dzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. 

@Ay_ 

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj  -  twój kolejny wiersz który nie nudzi - jestem na tak - 

                                                                                                         Pzdr.wieczorowo.

[wiedźma]

@Berenika97 znam ten obraz bardzo dobrze. Niby  żyje, ale pomału " znika" , kawałek po kawałku. Niby funkcjonuje, ale w środku jest pustka, samotność i tęsknota za sobą samą. 

Mam nadzieję i trzymam kciuki aby  odnalazła właściwą drogę.

Uściski.

Edytowane 1 godzinę temu przez wiedźma (wyświetl historię edycji)

[viola arvensis]

@Berenika97 samo życie... 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A w tym fragmencie zawarłas serce wiersza, tak to czuję.

 

Napisane z niezwykłą wrażliwością. 

Podziwiam.

 

[karenka]

Piękny poetycko, dojrzały wiersz. Jest w nim cicha melancholia i ogromna wrażliwość. Szczególnie porusza zakończenie – "Chciałaby po prostu wrócić do siebie"- ten wers zapada w serce...pozdrawiam serdecznie*)

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Nie każdy powrót do domu jest powrotem do siebie ...

 

Pozdrawiam

[Czarek Płatak]

Wiersz unika melodramatu, choć mówi o stracie – zamiast wielkich gestów wybiera drobiazgi codzienności, w których najłatwiej rozpoznać samotność. Najmocniej zostaje obraz kobiety, która "mija siebie codziennie", bo to metafora równie prosta, co boleśnie celna.

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.... wycięłabym "gdzieś", ponieważ podajesz, że.. pomiędzy.. itd.

Drugie.. A.. wydaje mi się niepotrzebne.

 

Bereniko... takich kobiet, zakładam, że także mężczyzn, jest wiele - wielu.

Powroty do siebie samej nie są łatwe... Twoje wersy mówią o monotonii mijanych dni,

o braku... To wszystko, plus cisza potrafi "zabijać", ale jeśli w peelce dojrzewa, a w czasie - dorasta, to już bardzo dużo. Ładnie to określiłaś... :)   Niech się poszczęści Luizie..:)

 

Edytowane 4 godziny temu przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[piąteprzezdziesiąte]

@Berenika97

Był taki film Ogród Luizy z 2007 roku i bohaterka z Twojego wiersza trochę przypomina bohaterkę filmu - zagubioną w meandrach życia Luizę.  Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Berenika97]

@Waldemar_Talar_Talar

 

Bardzo dziękuję! Cieszę się, że nie nudzi :) Serdecznie pozdrawiam. 

@wiedźma

 

Bardzo dziękuję! 

To dla mnie najcenniejsze - gdy wiersz dotyka czegoś prawdziwego. I ja trzymam za nią kciuki.:)

Serdecznie pozdrawiam. :)

@viola arvensis

 

Bardzo dziękuję! 

Twoje słowa  bardzo mnie wzruszają, bo ten kot jest prawdziwy i to on był poniekąd inspiracją. 

Serdecznie pozdrawiam. 

@karenka

 

Bardzo dziękuję! 

Masz rację, ten wers jest najważniejszy, bo bohaterka znajduje właściwą drogę - od swojej "chęci."

Serdecznie pozdrawiam.  

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję!

Dokładnie tak jest!  Serdecznie pozdrawiam. 

@Czarek Płatak

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za tak uważne odczytanie - trafiłeś w samo sedno tego, o co mi chodziło. Właśnie w tych drobiazgach codzienności samotność bywa najboleśniejsza, bo nikt jej nie zauważa. Bardzo cieszę się, że ta metafora  przemówiła.

Pozdrawiam serdecznie!