Suknia

[Berenika97]

Zapragnęłam sukni z wiatru,

by w tańcu rozmyć własne kontury.

Wychodzę do miasta -

to zwierzę.

Dyszy mi w twarz:

"zapakuję cię w próżnię".

Myśli tracą tlen.

Wyrzucone na asfalt

pękają jak ryby głębinowe.

Uciekam.

Widzę manekiny,

rosną im włosy,

ale gubią palce,

próbując mnie złapać.

Wpadam do domu.

Marzenia już tu były.

Zdążyły mnie przerosnąć.

[Trollformel]

Nagość nie ujdzie na ścierzkach codzienności.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Manekiny cudne. 

[Migrena]

@Berenika97

 

Nika:)

 

cudowny mój klimat:)

 

Andre Breton pomlaskał by nad Twoim wierszem:)

 

to nie jest wiersz o ucieczce tylko o niemożliwości zachowania kształtu.

 

forma tutaj nie chroni ona pęka pierwsza zanim cokolwiek zdąży znaczyć .

suknia z wiatru nie jest pragnieniem piękna ale strategią rozproszenia.

miasto nie   jest przestrzenią tylko mechanizmem oddychania czymś cudzym.

 

manekiny uczą  się życia przez ubytek nie przez przyrost
a marzenia nie przychodzą po nas
one przychodzą wczesniej ,

 

zajmują miejsce rosną bez naszej zgody
i kiedy wracamy nie ma już dokąd tylko do środka czegoś co nas przekroczylo.

 

 

genialny wiersz Nika:)

 

 

 

 

[Poet Ka]

@Berenika97

indywidualne rozczarowanie na tle wielkomiejskiej matni z manekinami niebezpiecznie przypominającymi upiory- świetne!