niedopasowana

[Berenika97]

patrzysz na mnie

i mówisz - nieobecna

a ja tylko się uśmiecham

jakby twarz była maską
niedopasowaną do ciała

może dlatego trochę mnie nie ma

czas
przykleja się do mnie jak wilgoć -
ślizga po kręgosłupie
rozlewa się ciężko

aż gubię własne kontury

i już nie wiem
czy patrzenie dzieje się samo

i wiem

że gdybyś teraz zamknął oczy
i wypowiedział mnie szeptem
rozpadłabym się jak pył
niepotrafiący zdecydować -

być światłem
czy tylko niedopatrzeniem w twoim spojrzeniu.

 

 

[Nata_Kruk]

@Berenika97... takich.. niedopasowanych.. jest dużo wśród nas, mężczyzn także.

Ty, jako kobieta, piszesz o niej. Uśmiech na twarzy - jakby masce, bo ciągle brak zrozumienia z drugiej strony.

Czas - zdarzenia.. oblepia ciało do tego stopnia, że zatraca się własne kontury, dobre porównanie.

Bardzo dobre na koniec... 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Czas niech złagodzi tę myśl peelki.

Pozdrawiam.

 

[andrew]

@Berenika97

...

patrzę 

na ciebie od dawna 

jesteś 

jesteś jakby ...

w innym wymiarze 

niby się uśmiechasz 

ale ... ciebie nie ma

zamykasz się  ... w myślach 

 

a życie 

życie czeka 

patrzy 

myśli

 

że się spóźniamy

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

 

 

Edytowane wczoraj o 11:08 przez andrew (wyświetl historię edycji)

[lena2_]

Cudowna puenta, chociaż urzekła mnie i ta fraza"

 

czas
przykleja się do mnie jak wilgoć -
ślizga po kręgosłupie
rozlewa się ciężko

aż gubię własne kontury

 

Seredcznosci Bereniko:)

[Charismafilos]

@Berenika97 nieco smutna to wizja, ale jeśli szczera, to... tak widać jest ;)

To mnie urzekło:

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

mógłbym rzec - całe moje życie :)

[Marek.zak1]

@Berenika97 Dla mnie kolejny ciekawy temat i fakjny wiersz.  Składamy się z powiedzmy, kilku wymiarów, racjonalnego/umysłowego, fizycznego, emocjonalnego, erotycznego i pewnie jeszcze innych. Kiedy mówi do ciebie, przykładowo w wymiarze fizycznym i intelektualnym jest super, ale w innych niekoniecznie. Czy wtedy trzeba się dopasować, czy zaakceptować że dopasowania nie będzie nigdy i ten lekki uśmieszek.  Druga osoba to wyczuwa, albo nie, może błądzi i zadaje sobie pytanie, gdzie ona, czy jakaś jej część tak naprawdę jest. Genialną sceną w temacie jest spojrzenie Izy Scorupko na odjeżdżającego Bohuna, bo niby jest ten happy end, ale...Pozdrawiam serdecznie, jak zawsze:). 

[Berenika97]

@Nata_Kruk

 

Bardzo dziękuję! 

 Masz rację, tych "niedopasowanych" jest naprawdę wielu, niezależnie od tego, po której stronie maski się stoi.

Serdecznie pozdrawiam. 

 

@andrew

 

Bardzo dziękuję za piękny komentarz. Serdecznie pozdrawiam. 

 

może i się spóźniamy
ale dzięki, że czekasz
że patrzysz
że nie odwracasz wzroku

kiedy ja
odwracam się
od siebie

@lena2_

 

Bardzo dziękuję! 

 

Myślę, że czasem to właśnie te momenty, które wymykają się logice, najlepiej oddają to, co chcemy nazwać.  Serdeczności! 

 

@Charismafilos

 

Bardzo dziękuję! 

Często w życiu szczerość i smutek chodzą w parze.  Serdecznie pozdrawiam. 

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za tak głęboką refleksję – ta koncepcja "wymiarów" bardzo mi się podoba. Rzeczywiście, można być "obecnym" w jednym wymiarze, a jednocześnie nieuchwytnym w innym. 

A ta scena z Bohunem i Heleną - fajne porównanie. Ten moment, kiedy wszystko zostało "rozwiązane", a mimo to w oczach pozostaje coś niedopowiedziane, ten cień, który nie chce się rozwiać - to właśnie ta sama "nieobecność w obecności".  

Serdecznie pozdrawiam. 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97

 

Maska zbyt ciasna.

Uśmiech udaje, że żyjesz,

gdy w środku ucieka tlen.

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@Posem @Poezja to życie @iwonaroma @Poet Ka 

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. 

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję! 

Dokładnie tak jest!  Serdecznie pozdrawiam. 

@Benjamin Artur

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. 

[LessLove]

@Berenika97 Dysocjacja, jako metoda, a jeszcze pewniej "kwantowe powiązanie".

[wiedźma]

@Berenika97

Przeczytałam "Niedopasowana" i zatrzymałam  się  przy "wilgoć ślizga po kręgosłupie". 
Bo to jest dokładnie TO uczucie, którego nie da się nazwać inaczej. 

Dziękuję, że napisałaś "trochę mnie nie ma". 
Bo dla wielu z nas to nie metafora. To codzienność. 

I dziękuję za "niedopatrzenie". To słowo zostało ze mną. 
Bo czasem boimy się bardziej tego,  że jesteśmy tylko błędem w czyimś spojrzeniu, 
niż  tego, że nas nie ma wcale.
Trzymaj się. Nawet jeśli  to tylko pył - to on  też lśni w słońcu.

 

Serdeczne uściski. 

 

Edytowane 6 godzin temu przez wiedźma (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@LessLove

 

Bardzo dziękuję! 

 

Tym razem to psychologia - "to  mechanizm obronny psychiki, który polega na czasowym odłączeniu się od emocji, wspomnień, poczucia ciała lub rzeczywistości." Cytat z sieci. :) 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@wiedźma

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję Ci za te słowa. To, co piszesz o "niedopatrzeniu" - o strachu, że jesteśmy tylko błędem w czyimś spojrzeniu - to bardzo trafne i poruszające. I za tę szczerość - to nie jest łatwe, żeby napisać "to nie metafora, to codzienność". Piękny i mądry komentarz. 

 

Serdecznie pozdrawiam. 

@Rafael Marius 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. 

[Christine]

@Berenika97

 

Pięknie uchwycona granica między obecnością a nieobecnością. Delikatny, a jednocześnie ciężki emocjonalnie tekst. Świetnie napisany!