gęstość ciemności

[Migrena]

ciemność ma masę

osacza nas
jak mokry aksamit
bezwzględna krzepnąca
starsza niż nasze imiona

nie szukam cię wzrokiem


wyrywam paznokciami
pulsującą krawędź twojej obecności


tam gdzie skóra przestaje być granicą

twój oddech
jak wrzące srebro
rozsadza mnie od środka

gęsty rytmiczny
tętno w moich tkankach

bliżej

twoje ciało paruje
wymyka się

pod opuszkami puls
wspólny

to już nie dotyk

ciemność nas spaja
wbija kręgosłup w kręgosłup

ścieramy się na pył
w moich żyłach płynie twoje imię  którego już nie pamiętam

rozpuszczasz się we mnie

rozdziera nas skurcz
w samej głębi nas

twoje usta

tam stajemy się bezimienni

wszystko przedtem
wykrwawia się z imion

zostaje rozżarzony punkt
skowyt ciszy

cisza pęka

ciemność nas przeszywa
na wylot

staczamy się w tę wyrwę

konwulsja

i nagle
świat wybucha z nas

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 22 Kwietnia przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[wiedźma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Za każdym razem, gdy czytam Twój tekst przechodzą mnie ciarki. Ten też mnie nie oszczędza. Pozdrawiam.

[violetta]

@wiedźma ja też mam ciarki. Oby miłość była pozytywna:)

[Lapislazuli]

Fajny klimat aż mam ciarki

[Omagamoga]

nie będę się mądrzyć ale zadam pytanie . 
czy to ciemność czy mrok ?

[Migrena]

@Omagamoga

 

to wbrew pozorom jest bardzo dobre pytanie.

 

odpowiem tak:

 

mrok jest światłem, które zgasło.

 

ciemnosć w moim wierszu   jest czymś pierwotniejszym .

 

jest substancją w ktorej dopiero rodzi się doświadczenie

 

to jest ciemność!

 

 

 

 

@Lapislazuli

 

bardzo dziękuję:)

 

serdeczności:)

 

 

 

@violetta

 

fajnie byłoby:)

 

dziękuję:)

 

 

 

@wiedźma

 

przepraszam za ciarki:)

 

dziękuję za komentarz:)

 

pozdrawiam ciepło:)

 

 

Edytowane 22 Kwietnia przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[violetta]

@Migrena myślałam, że lubisz konkrety, a nie fajnie by było. 

[Omagamoga]

@Migrena o to ja to widzę inaczej . ciemność to poprostu brak światła , natomiast mrok to jest ta siła przeciwna do światła jak yin i yang . wystarczy sobie pomyśleć - ciemne rzeczy a mroczne rzeczy.

w angielskim jest też takie słowo wychodzące z użycia aby ludzie nie zawracali sobie głowy że jest coś takiego jak "murk"

[Migrena]

@Omagamoga

 

zgoda.

 

w potocznym rozumieniu tak to funkcjonuje.

 

w wierszu ciemnosc nie jest jednak opisem fizyki światła tylko doświadczeniem !!!!

 

dlatego nie mrok

 

[Omagamoga]

@Migrena ok teraz jasne jest wszystko , z resztą to z wiersza wynika że chodzi o doświadczenie , w moim nazewnicstwie użył bym mrok , dlatego dopytałem. 
dla mnie mowa potoczna wynikająca z toku słów jest bardziej naturalna rzeczywista i prawdziwa niż "oficjalna indoktrynacja".

[Alicja_Wysocka]

@Migrena

Nie wiem czy trafię za autorem, próbuję :)

 

bliskość = utrata siebie

jedność = ryzyko rozpadu

intensywność = przekroczenie granic, które nas chronią

 

To nie jest bezpieczna miłość.
To jest miłość (albo pożądanie), które wchodzi za głęboko, bo  tym samym momencie pojawia się coś niepokojącego, coś jak pęknięcie. Tutaj zbliżenie nie kończy się odpowiedzią.
Kończy się eksplozją i ciszą, po której już nie wiadomo, kim się jest.

[Aleksander Hoorn]

@MigrenaTwój tekst zawiera w sobie odwagę podmiotu, który nie waha się przed eksploracją przestrzeni, gdzie uwolniona zostaje prawdziwa siła witalna.

Namiętność nie musi się nigdzie ukrywać, gdyż wiersz pozwala jej na suwerenność, odrzucając lękliwe schematy.

 

Moją uwagę przykuł wątek imion. Nadałeś im bardzo ważną funkcję - tożsamościowotwórczą.

Jak każde słowo, imię wyodrębnia byt z chaosu. W seksualnym zespoleniu kochankowie stali się bezimienni, czyli powrócili do pierwotnego stanu, w którym mogą być wszystkim.

 

Utwór nie czyni ciemności kategorią czysto fizyczną (brak światła), ani etyczną (mrok psychologiczny), lecz eksponuje ją jako naturalny instynkt przyciągający do siebie pierwiastek męski i żeński, oraz jako ukryty w nich potencjał do nieustannej rekonstrukcji wzajemnej obecności jednego wobec drugiego.

 

Akt miłosny implikuje bezgraniczność, rozumianą jako powrót do pramaterii. Z niej, dzięki otwarciu się na wymianę energetyczną, będącą warunkiem autentycznie spełnionej miłości, powstaje nowa rzeczywistość (świat wybucha z nas), w której można się zdefiniować w inny sposób i poprzez inne zasady, niż wszystkie znane do tej pory.

 

Formalnie, podział wiersza na pojedyncze linijki bądź krótkie dwuwersy przywołuje na myśl szybki, urywany oddech, co współgra z całokształtem tego lirycznego założenia.

 

(Po prawie roku mojej nieobecności tutaj z przyjemnością zauważam, że potrafisz jednak zdyscyplinować swoje pisanie, co wychodzi mu  tylko na korzyść).

 

AH

[Migrena]

@Alicja_Wysocka

 

Alu.

 

to jest bardzo uwaxne odczytanie.

 

jest w tym dokładnie to napiecie  które mnie interesowało.

 

 między bliskoscią a przekroczeniem . gdzie "ja’ przestaje być szczelne, ale nie znika tylko zmienia swój ciężar..

 

Alu.

 

odczytałaś mój wiersz bardzo dobrze:)

 

bardzo dziękuję:)

 

 

 

 

@Omagamoga

 

 

serdeczne dzięki za dociekliwość:)

 

cenny walor:)

 

 

 

 

@Aleksander Hoorn

 

bardzo życzliwy komentarz.

 

dziękuję za tak uwazne i wielowarstwowe odczytanie.

 

szczególnie bliski jest mi trop bezimiennosci jako powrotu do czegoś pierwotnego .

 

choć widzę to mniej jako ‘bycie wszystkim’, a bardziej jako moment zawieszenia formy zanim na nowo się określi.

 

cieszę się tez, że zwróciłes uwagę na rytm bo on, oddech był tu dla mnie ważny .

 

i dzięki za tę koncową uwagę  chyba rzeczywiście uczę się większej dyscypliny  

 

 

chociaż broń Boże nie chcę odchodzić od swojej autorskiej mataforyki:)

 

bardzo dziękuję za świetny komentarz:)

 

 

Edytowane 23 Kwietnia przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[Migrena]

@Migrena

 

@Aleksander Hoorn, @Lenore Grey, @Poet Ka,

@Robert Witold Gorzkowski, @nazwa własna, @Leszek Piotr Laskowski

 

wielkie dzięki:)

 

 

Edytowane 23 Kwietnia przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Migrena

 

To utwór o ogromnym ładunku somatycznym i metafizycznym - jak niemal fizycznym zapis doświadczenia, w którym erotyka miesza się z transcendencją.

 

Pokazuje bliskość tak intensywną, że tożsamość przestaje mieć znaczenie a dwoje ludzi przestaje istnieć jako osobne byty.

 

Niesamowite metafory - „Ciemność ma masę” - ciemność jest tu substancją, która dotyka, osacza, waży. Ciemność to główny aktor, który spaja ciała w jedno, odbierając im imiona i tożsamość.

 

Końcowy wybuch świata z tej ciemnej, ciasnej wyrwy robi ogromne wrażenie.

 

Uderza też fizyczność tego tekstu - kręgosłup wbity w kręgosłup, krew, puls, wrzące srebro.

 

Niezwykle mocny wiersz o zatraceniu. To poezja, którą czuje się na skórze. Świetny! 

[Migrena]

@Berenika97

 

dziękuję, Nika.

 

odbierasz ten wiersz na wysokich rejestrach emocjonalnych.

 

odczytałaś go wspaniale.

 

podoba mi się bardzo Twój komentarz.

 

serdecznie pozdrawiam:)

 

 

[viola arvensis]

@Migrena mroczna liryka, niepokojąca. 

 

W opisanej ciemności zacierają się i zatracają dwa istnienia.

Można tu dostrzec i fizyczność i duchowość.

 

Gęsta noc wewnątrz, której nie da się przegonić.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tutaj jakby punkt zwrotny - powrót do siebie samego i eksplozja istnienia.

 

Bardzo ciekawie napisałeś. 

[Christine]

@Migrena

 

Twój wiersz jest hipnotyzujący. Ma niesamowitą temperaturę - od chłodu "mokrego aksamitu" po "wrzące srebro oddechu".  Ciemność, która ma masę - ta metafora jest świetna!  Super tekst!

[Migrena]

@viola arvensis

 

moja ulubiona POETKA.

 

dziękuję za wspaniałą analizę:)

 

za wnikliwość:)

 

za wnioski:)

 

bardzo cenne dla mnie:)

 

pozdrawiam:)

 

 

 

@Christine

 

Twój komentarz chwyta za serce!

 

jest świetnie rzeczowy i uroczy dla autora.

 

dla mnie:)

 

pięknie dziękuję:)

 

i pozdrawiam oczywiście:)