Przeczucie

[Grahamoza]

PRZECZUCIE

 

Pędzę smagany pędami konarów, bruków przestrzenią.

Przebiegam przez dzienne zmazy refleksów okien nietkniętych od zarania, łzawych w swym szlochu widzenia tego co niedostrzeżone.

Depcze tlące się robactwo psich końców w rozkładzie,

w nadziei powiewu strącającego w otchłań ludzkiego szamba.

W szturmie swym nie do zatrzymania, gnę co nieugięte,

łamie co w jednorodności swojej trwa od zawsze w stanie niezmienionym, zmieniam, łamiąc na lepsze sam siebie czarując.

Pędzę w swym pędzie coraz wolniej  zostając w tyle za sobą samym wołam, krzyczę…

W harmidrze dźwięków głos tonie…

nie zawróci, nie odwroci,ni spojrzy…

Szybciej więc, szybciej…doganiam chama, który zbiec sobie pozwala,

nie myśląc o natury regułach odwiecznych po wsze czasy.

W galopie dzikim przewalam się przez kałuży zastane oceany,

brukając brudem okoliczne jednostki spowolnione w swym bezruchu.

Gnam przez mury zieleni ścieśnione,

szarą pustkowia pustynie,

lawirując pomiędzy nieba błękitem odbitym w lustrach sunących czarną rzeką.

…już tuż tuż…już prawie już…już w bramie występku otwartej…

Staję!

...wszystko na nic…już po czwartej…

 

GRAHAMOZA