Gesty

[Berenika97]

Pamiętam gorączkę tamtej chwili,

gdy świat był jeszcze miękki jak glina,

a twoje spojrzenie

zostawiało na nim ślady.

Nasze milczenie wisiało w powietrzu

jak duchota zamkniętego pokoju -

niewidzialne,

a jednak gęste od znaczeń.

Kiedyś ocalę te urwane gesty,

złożę je po cichu w dni,

które wymknęły się nagle -

bez śladu.

Dziś została tylko ścieżka

rozpływająca się w zmierzchu,

jakby czas cofnął dłonie

i zabrał nam drogę spod stóp.

[andrew]

@Berenika97

...

homo sapiens 

 

real nie wystarcza

myśli 

często w innym świecie 

to co widzi czuje 

to fragment 

świadomości 

 

lubi bawić 

się obrazami 

umysł nie próżnuje 

tam przebywa 

gdy obecność 

jest zbyt ...

wczoraj 

jak w kalejdoskopie 

różne wersje 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Gesty jedynym śladem istnienia, który oparł się zapomnieniu...

 

Świat był jak glina.

Twoje oczy rzeźbiły.

Dziś tylko kamień.

 

Pozdrawiam

[Marek.zak1]

Refleksyjny i nastrojowy wiersz. W młodości ten świat jest miękki i można go i drugiego człowieka kształtować, jak to u Pigmaliona się zdarzyło. Ten wpływ bywa często niefajny, bo wielu chce kształtować uległość i posłuszeństwo, a taki przypadek, jak w My Fair Lady to raczej rzadkość. Czy te gesty z przeszłości warto składać, to do dyskusji, bo z jednej strony stresy, z drugiej edukacja.  Fajny wiersz, jak zresztą wiele Twoich:). M

[Jacek_Suchowicz]

gesty - jaka wspaniała wieloznaczność

są te z dzieciństwa młodzieńcze lepsze

gesty dorosłych już o czymś świadczą

 

gesty rodzących pierwszych uczuć

bywa urwane albo w rozkwicie

i te dojrzałe wpisane w sercu na całe życie

 

pozdrawiam

[Lenore Grey]

@Berenika97 

Bardzo miękki wiersz, pięknie

[Berenika97]

@andrew

 

Bardzo dziękuję! 

 

Twoje słowa wróciły do mnie jak echo,

które rozumie, że niektóre dźwięki nie szukają odpowiedzi,

tylko świadka. 

 

Serdecznie pozdrawiam. 

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję!

 

glina stwardniała

ale rzeźba została

w dłoniach

 

Serdecznie pozdrawiam. 

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję! 

 

Pigmalion mi tu nie przyszedł do głowy. :)  Lubię, kiedy ktoś przynosi do wiersza coś, czego w nim nie zakopałam. :)

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Jacek_Suchowicz

 

Bardzo dziękuję!   Serdecznie pozdrawiam. 

 

Tak, wieloznaczność była zamierzona - ale dopiero Twój wiersz pokazał mi, jak szeroko ona sięga.

Przyznaję Ci rację - w gestach prawda gości,

Od dziecięcych wzruszeń po kres dojrzałości.

To, co dłoń zapisze w bezgłośnym ruchu,

Zostaje na zawsze - i w sercu, i w duchu.

[Berenika97]

@Lenore Grey

 

Serdecznie dziękuję! Miło mi, że tak go odbierasz.  Uściski!  :)

@hollow man  @Poet Ka @Simon Tracy @Sylwester_Lasota @Waldemar_Talar_Talar 

 

Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. 

@truesirex  

 

Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. :)

[Poet Ka]

@Berenika97

Jest w tekście tęsknota za czasami, w których kształtowała się tożsamość podmiotu lirycznego oraz ból. Idąc za Carlem Gustavem Jungiem, widzę to w kategoriach konfrontowania się z prywatnym mitem. Piękne i ciekawe.

[Berenika97]

@Poet Ka

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za tę ramę - konfrontacja z prywatnym mitem brzmi poważnie, ale czuję, że tak może być. Pisanie bywa właśnie tym, nawet jeśli nie wiemy o tym w trakcie.  

 

Serdecznie pozdrawiam. 

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

i... milczenie gęste od znaczeń... to cool wiersza.

Poza tym.. czasami gesty powiedzą więcej niż słowa... ;)

Znaczący wiersz dla pary ludzi, żeby tylko wyciągnąć z tego odpowiednie wnioski i... w odpowiednim czasie.

Pozdrawiam.

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97

Tu nie ma prostego „powiedzieliśmy za dużo” ani „za mało”.
Tu jest raczej:

 nie zdążyliśmy powiedzieć tego, co naprawdę ważne - mimo że coś już było powiedziane, a niedopowiedzianego już nie da się dodać,
bo dni wymknęły się bez śladu.

Ech, wspomnienia...

Serdeczności dołączam :)

[Berenika97]

@Nata_Kruk

 

Bardzo dziękuję!

 

Dziękuję - za "cool" , bo to świetna recenzja. Masz rację z tymi wnioskami - szkoda tylko, że odpowiedni czas zawsze wiadomo kiedy był -  dopiero po fakcie.

 

Serdecznie pozdrawiam. 

@Alicja_Wysocka

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za to "Ech, wspomnienia" najbardziej - bo w tych dwóch słowach jest więcej niż w niejednym wierszu. Chyba obydwie wiemy, o czym piszemy. :))))

 

Serdeczności wzajemnie.

[Natuskaa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Czasami czuję się u Ciebie, jakbym wchodziła do miejsc (w sobie), których nie lubię odwiedzać. To cytowane, jest najbardziej wymownym kawałkiem wiersza... 

 

Pozdrawiam :) 

[viola arvensis]

@Berenika97 ta melancholia w tle przepleciona nadzieją jak wstążką- urzeka. 

I czyta się z prawdziwą przyjemnością i jakimś rozmarzeniem.

Bo kto by nie znał... 

Usciski

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Berenika97]

@Natuskaa

 

Bardzo dziękuję!  Postaram się czasami zachęcić do wchodzenia w te miejsca, z których płynie radość. Sama mam takie wrażenie - ale jakoś mi się tak pisze. 

Serdecznie pozdrawiam :) 

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Berenika97 Powodzenia!

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

 

 

**************

Edytowane 12 Kwietnia przez Wiechu J. K. (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@viola arvensis

 

Bardzo dziękuję! 

 

"melancholia przepleciona nadzieją jak wstążką" to piękny obraz.  Cieszę się, że wiersz zostawił po sobie to rozmarzenie. Serdecznie pozdrawiam. 

@Wiechu J. K.

 

Bardzo dziękuję!  A wiesz, że już zaczęłam to robić! :)))) Serdecznie pozdrawiam. 

 

 

 

 

Edytowane 12 Kwietnia przez Berenika97 (wyświetl historię edycji)

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Berenika97 Fajowo więc :-) 

                           Innymi słowy znalazłaś sposób gestowy. Serdeczności!

[Christine]

@Berenika97

 

Śliczny! A ile możliwości ma!  :))) Też skojarzyłam sobie z pewną relacją!