osobno

[Berenika97]

wymazali słowa
i miejsce, gdzie byli jeszcze ciałem

on - wlókł za sobą psa
co lizał próg nicości

ona - cień wyziębły z milczenia
szła za wiatrem

byli z dwóch krańców martwego świata
osuwali się ku sobie
on - odwrócony od siebie

ona - wydrążona ze środka

on gasł jak korzeń próchna
ona opadała jak popiół bez ognia

i kiedy się spotkali
każde patrzyło w inną ciemność

noc wypiła ich twarze
do ostatniej jasności

objęła ich chłodem
lecz nie złączyła

dwie zjawy -
dawni kochankowie bez pamięci

spoczęli skroń przy skroni
jak obce kamienie

w ich źrenicach osobno
zamarzły nieba

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Gdy dwa puste naczynia się spotykają, nie ma w nich ani kropli wody, by ugasić pragnienie.

 

Świetny klimat wiersza :)

 

Wymazali świat.

Kochankowie bez twarzy.

Popiół bez ognia.

 

Pozdrawiam

[Lenore Grey]

@Berenika97 pieknie

[Poet Ka]

@Berenika97 potrafisz pisać o miłości i o czymś jeszcze bardziej doniosłym, co z tej miłości unosi się w sferę wieczności. Jest więc głębokie osadzenie w tradycji i nowoczesna forma. Platoński wymiar...w negatywie.

Edytowane 8 Kwietnia przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97

w ich źrenicach osobno / zamarzły nieba

 to już czysta metafizyka samotności.

Rozumiem tak:
Każde niesie swój świat, zamknięty, niedostępny.

Dwoje tak blisko - a każde w swojej ciemności.
Jakby nawet pamięć nie chciała ich już połączyć.

[andrew]

@Berenika97

...

świat zachwyca 

wierzymy mu 

ponad siebie 

kochamy 

budujemy 

pałace z marzeń 

a czas 

pozbawiony emocji 

pisze scenariusze 

nie tylko na dziś 

...

Pozdrawiam serdecznie 

Spokojnego dnia 

 

[Proszalny]

Każdy wers jest poezją. Chłód i mrok ludzkiej duszy ma u Ciebie formę małego, zagubionego kotka, który, zamknięty w skrzyni, nie wie, czy przetrwa kolejny dzień. Właściwie dni przestały istnieć – jest tylko ciemność.

Idealnie opisałaś tę parę, zobaczyłem w nich więcej niż dotąd. Myślałem, że będąc razem, próbują się uratować nawzajem, dać w ofierze siebie, ale ich przecież już nie ma – dlatego nie ma zbawienia. Nie czeka ich nic prócz "zamarzniętego nieba".

Dotarłaś w tym wierszu na samo dno oceanu. Nie ma nic prócz ciemności. Nie będę do niego powracał – jest zbyt sugestywny, a ja, jak mały kotek, boję się zamkniętych pomieszczeń. Nie ma tu nawet promyka światła.

Powiedz, proszę, jak czułaś się po napisaniu tego wiersza? Czy wymagał tylko technicznej sprawności, czy było coś więcej?

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję to, że dopisałeś wierszyk -  znaczy to dla mnie bardzo dużo. 

 

Serdecznie pozdrawiam. 

@Lenore Grey

 

Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. 

 

@Poet Ka

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za ten komentarz - "platoński wymiar w negatywie" to sformułowanie, które sama chciałabym mieć przy pisaniu. Trafiłaś w sedno tego, czego szukałam- nie uniesienie ku idei, ale jej odcisk w tym, co zostało po utracie.

 

Serdecznie pozdrawiam. 

 

@Alicja_Wysocka

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję. Napisałeś to lepiej, niż ja umiałem to powiedzieć wprost - dlatego musiałem napisać wiersz. :)

"Jakby nawet pamięć nie chciała ich już połączyć" - to jest dokładnie to. Nie ma tu nawet nostalgii. Tylko dwie osobne ciemności.

 

Serdecznie pozdrawiam. 

 

 

 

 

@andrew

 

Bardzo dziękuję! 

 

To piękna odpowiedź. Szczególnie ten czas - chłodny, nieubłagany, piszący scenariusze długo po nas. Dziękuję, że zostawiłeś ten obraz.

 

Serdecznie pozdrawiam. 

@Proszalny

 

Dziękuję za ten komentarz - i za odwagę, żeby napisać, że się boisz.

Obraz kotka ze skrzynią jest piękny i trafny - właśnie o to chodziło, o zawieszenie między istnieniem a nieistnieniem, gdzie sam akt obserwacji niczego już nie zmienia.

Pytasz, jak się czułam po napisaniu. Nie powiem, że tylko technicznie - to byłoby nieprawdziwe.

Pisanie tego wiersza było jak schodzenie po schodach, które się za tobą zapadają. Dotarłam na dno i zostałam tam przez chwilę. Ale samo napisanie - paradoksalnie - dało mi powietrze. Jakby nazwanie ciemności zmniejszało jej władzę.

@Simon Tracy 

 

Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. :) 

Edytowane 8 Kwietnia przez Berenika97 (wyświetl historię edycji)

[Marek.zak1]

Czytając "skroń przy skroni" widzę ten grób na zdjęciu z ich dwojgiem. Może to nie o tym, ale tak mam. Pozdrawiam serdecznie. 

[Christine]

@Berenika97

 

Bardzo lubię Twoje wiersze, zmieniają nastrój, formę, klimat - są tak pięknie zróżnicowane.  Nie są nudne. Przed chwilą przeczytałam wzruszający wiersz o pamięci historycznej a teraz zabierasz mnie w gotyckie klimaty. I to jakie!

Świetny wiersz!

[Robert Witold Gorzkowski]

@Berenika97 zadziwiasz Twoje wiersze są o czymś można z nimi spędzić wieczność 

[Berenika97]

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję!  Też mam podobne wyobrażenia. Oczywiście interpretować można różnie - bardzo lubię tę różnorodność w odczytywaniu wierszy.  

Serdecznie pozdrawiam. 

@Christine

 

Bardzo dziękuję! 

Ucieszyła mnie Twoja opinia - bronię się przed zaszufladkowaniem i dlatego lubię eklektyzm. :) 

Serdecznie pozdrawiam. 

@Robert Witold Gorzkowski

 

Bardzo dziękuję! 

Chyba bym jednak w końcu się znudziła! :)))  Ale to przemiłe słowa! 

Serdecznie pozdrawiam. 

@MIROSŁAW C. @Natuskaa @Leszczym @wiedźma @Rafael Marius @Andrzej P. Zajączkowski

 

Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. 

[lavlla nisu]

Realia miłości bywają niezwykłe. Wykraczają poza wyobraźnię, czas i otaczającą materię rzeczywistości.

Niezależnie od życiowych didaskaliów, istota miłości jest jednak uniwersalna. 

Pozdrawiam :) 

[Berenika97]

@lavlla nisu

 

Bardzo dziękuję!  Istota miłości jest uniwersalna i jak się okazuje ... nieskończona. :) 

Serdecznie pozdrawiam. 

[Czarek Płatak]

Duszny, mroczny o miłości po końcu świata, gdzie bliskość już niczego nie ratuje, a obrazy zostają w głowie jak zimny osad.

[Berenika97]

@Czarek Płatak

 

Bardzo dziękuję! Czasami lubię mrok, gotyk i apokalipsę. To taka odskocznia od "ładnych obrazków". :)  Serdecznie pozdrawiam. :)