o poranku

[vioara stelelor]

przybiegnij dzisiaj przez blask poświtania

zanim makowe rozwiną się pieśni

zanim się rosa rozzłoci na sadach

i w naszyjniki słoneczne przemieni

 

zarzuć mi ręce na szyję najmilsza

jak chmura drzewu gdy wiatr mruczy gniewnie

a ja ci łąkę na nowo przeczytam

z kwiatów wyśpiewam wzruszenia i wiersze

 

raz jeden spytaj się mnie czego pragnę

błękit za sercem powtórzy odpowiedź

- we włosy wpleść ci subtelnym zapachem

uwitą z lawend nieśmiałą pieszczotę

 

[A.Between]

@vioara stelelor Piękny poranek i wiersz. Makowe pieśni nieodłącznie z chabrowym chórem.  :)

[Jacek_Suchowicz]

ładnie ładnie

 

a gdy przeczytała natychmiast przybiegła

z kwiatowym naręczem z błękitnej sukience

zagarniając z sobą skrytych marzeń  z nieba

niepełnionych pieszczot pragnień jak najwięcej

...

 

Pozdrawiam

[andrew]

@vioara stelelor @vioara stelelor

...

bo ONA 

ONA taka jest  

 

ONA lubi maki 

te nasze 

polskie kwiaty 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

 

[vioara stelelor]

@A.BetweenDziękuję pięknie :)

 

@Jacek_SuchowiczDziękuję za pozytywne przesłanie w sukience z rymów :)

 

@andrew Pozdrawiam z wiosennym słońcem :)

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelor Masz rzadką zdolność: nie opisujesz rzeczy, tylko pozwalasz im się wydarzać w języku. Dzięki temu czytelnik nie patrzy – ale wchodzi w środek.

To jest wiersz czuły, miękki, niosący światło – taki, który nie próbuje być wielki, a i tak zostaje pod skórą i trafia dokładnie w to miejsce, gdzie słowo zaczyna już nie tylko znaczyć, ale i dotykać.

 

Może Cię zapytać, czego pragniesz… ale boi się, że nie wszystko będzie mogła Ci dać.

Czasem największa siła uczucia kryje się nie w jego natężeniu, ale w tym, ile przestrzeni potrafi zostawić drugiej osobie.

[Migrena]

@vioara stelelor

 

do Twoich wierszy podchodzę z otwartym mózgiem.

 

bo Twoje proste slowa to skarbnica znaczen.

 

polece też strumieniem świadomosci żeby nie pisać eseju.

 

Twój wiersz otwiera oczy na świat zanim swiat naprawdę wstanie

jakby poranek sam chciał się nauczyć oddychać w rytmie Twoich myśli

w Twoich słowach każda rosa staje się dialogiem
a każdy kwiat  milczeniem, które cos mówi

czytam je i czuję, że pragnienie bliskosci nie jest tylko gestem
lecz subtelnym zrozumieniem, filozofią obecnosci

Twój język )ten poetycki) jest  miękki, a jednak przenikliwy .

 

potrafi wpleść w codziennosć
ten nieuchwytny zapach lawendy i światła

dzień, który dopiero się rodzi, nagle jest pełen znaczeń

 

dla mnie to podróż po świecie gdzie można spotkac anioła siedzącego nad strumykiem

 

 

i to tyle :)

 

 

[vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nieskończenie wiele.

Dzięki.

 

@Migrena

 

 

Na pewno tak się stanie :)

[vioara stelelor]

@Alicja_Wysocka

Jednak jeszcze doprecyzuję.

 

Bo nie jest sednem tak naprawdę to, czego chce peel.

Ona już się tego nie dowie.

Ale może by odpowiedział,  że pragnie jej szczęścia.

Albo - coś zupełnie lekkiego - np. żeby mu opowiedziała dowcip, albo kupiła nowe zasłony do saloniku, albo zaparzyła herbatę.

Nawet w sytuacjach pozbawionych wielkiego ciężaru emocjonalnego, można okazać komuś zainteresowanie, uważność.

Problem w tym, że brakuje zaufania. Wiary, że on na tyle ją rozumie i kocha, iż nie będzie się domagał niczego, co wie, że jest ponad jej możliwości.

Ta przestrzeń nie może być przez niego zostawiona adresatce wiersza, bo została już bez jego udziału, szacunku i wcześniejszego zrozumienia wytyczona i ogrodzona przez nią i jej lęk. Peel nie ma czego jej już ofiarować z własnej woli, z własnej odpowiedzialności, z własnej troski.

Być może adresatka wiersza stawia mur w miejscu, w którym on by się sam zatrzymał, a może nawet nie by nie podszedł tak blisko.

A to ma kolosalne znaczenie, bo przez ten mur on jest niewidzialny, nieistotny.

I tu o to dostrzeżenie peela, jako drugiej strony jakiejś relacji chodzi, a nie o spełnianie jego zachcianek.

 

 

Edytowane 1 godzinę temu przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@vioara stelelor

 

Ten wiersz jest jak zaklęcie wymawiane o brzasku - intymne, ale jednocześnie rozpięte na cały świat. Wszystko tu dzieje się w tym jednym, niepowtarzalnym momencie "zanim".

Piękna jest ta równowaga między kruchością a namiętnością. I ta obietnica czytania łąki na nowo, wyśpiewywania wzruszeń - jakby miłość była sposobem na odnowienie języka, na zobaczenie świata pierwszy raz.

Najbardziej porusza mnie koniec -to pragnienie, które jest ledwo szeptem - lawenda wpleciona we włosy, "nieśmiała pieszczota". Tylko zapach, dotyk, obecność.

To wiersz, który mówi - chcę cię tu i teraz, w tym jednym poranku, zanim wszystko się zmieni. I właśnie dlatego, że wszystko się zmieni.