Pęknięcie

[Berenika97]

Lubiła słuchać światła
jak szeleści między trawami,
lubiła dotykać poranków
obiecujących jak nieotwarte listy.

A potem przyszli obcy -
z chrzęstem żelaza i błotem.
Wdarli się w jej ciszę,
miażdżąc delikatne brzegi snów.

 

Jej dusza odpłynęła w stronę źródła,

gdzie błękit nie rzuca cieni

a ból traci ciężar.

Znalazła schronienie w pęknięciu -

między "byłam" a wieczność.

[andrew]

@Berenika97

...

wczoraj podeptane 

zdawałoby się 

nie powstanie 

wiara w sens istnienia 

daje ...

 

marzenia 

powoli się prostują 

wyblakłe obrazy 

nabierają kolorów 

 

nie są takie same

 

zaczynają jedak widzieć 

siebie w świetle 

nieśmiały uśmiech 

pamięta

że jest się cudem

a jutro

jutro jest dla każdego 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97

 

Miażdżyliśmy sny.

Jakby to była tylko...

sucha trawa w polu.

 

Delikatny ich brzeg.

Zgasł pod ciężarem sandałów.

Zbyt łatwo, za szybko.

 

Pęknięcie w czasie.

Dobra kryjówka przed nami.

Śpij w tej szczelinie.

 

Pozdrawiam :)

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97

Czytam ten tekst jako opowieść o gwałtownym odebraniu marzeń, o zranieniu tak głębokim, że jedyną możliwą reakcją staje się wycofanie w najwęższą szczelinę siebie. Bardzo przejmujące jest dla mnie to „pęknięcie” - miejsce pomiędzy „byłam”

a wiecznością - jakby peelka nie tyle znikała, ile chroniła ostatni skrawek własnej wrażliwości.

Wiersz zostawia we mnie ciszę i lekki chłód.

[vioara stelelor]

@Berenika97Przejmujący wiersz.

Według mnie ukazuje jedno z najokrutniejszych oblicz wojny. Nieważne, między kim a kim.

Liczy się cierpienie, w które każdy konflikt zbrojny obfituje bez miary.

Zazwyczaj gwałty są następstwem odczłowieczenia ofiar. Twój utwór przywraca to człowieczeństwo, w cichy, pokorny sposób.

Ale przywrócenie człowieczeństwa wiąże się z niewyobrażalnym bólem,  z którym trzeba się zmierzy, aby, z pokonać w sobie wszystkie łby hydry - traumy.

Peelka zabliźniła się sama w sobie. Przed nią jeszcze długa droga,na którą może nigdy nie odważy się wejść.

Oczywiście to zrozumiałe, że ukryła całą swoją wrażliwość poza zasięgiem świata, nawet poza zasięgiem własnej świadomości.

Pytanie - co dalej.

Tekst tutaj zatrzymuje się, nie kończy rozpoczętej historii...

[Marek.zak1]

Przejmujący wiersz o losie słabszych i bezbronnych, ze wskazówką na kobiety, będące ofiarami wszelakiej i też systemowej przemocy, po której bardzo trudno podnieść się i dojść do psychicznej równowagi. Tak robią wrogowie, traktujący kobiety wroga jako łup wojenny i osobisty triumf, ale bywa, że i sojusznicy, o czym się niewiele mówiło przez wiele lat po II WŚ. Pozdrawiam serdecznie. 

[Migrena]

@Berenika97

 

Bereniko.

 

metafizyczny obraz zawieszenia chwili !!!!

 

Twój cudowny wiersz jest jak cichy most między byłam a wiecznoscią, gdzie światło i ból spotykają się w   jednym oddechu.

 

pokazujesz mi , jak dusza, wobec przemijania i nieuchronności zmian , szuka schronienia w tym, co ulotne i nieoswojone, przypominając, że kaxda chwila jest   zarówno obecna, jak i wieczna .

 

to jest utwór w którym ja odnajduję swój dom między Twoimi wersami.

 

to dziwne uczucie ale wiersz jest mi bardzo bliski.

 

jego piekno leży w Twoim kunszcie poetyckim, ale też w subtelnej jego głębi.

 

serdecznosci Nika :)

 

 

[Berenika97]

@andrew

 

Bardzo dziękuję!

„Nieśmiały uśmiech  pamięta , że jest się cudem" - to naprawdę wzruszające i piękne. 

Serdecznie pozdrawiam. 

 

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. 

 

kto zna smak szczeliny

już się nie boi 

bo sny mają swoje imiona

 

 

 

@Alicja_Wysocka

 

Bardzo dziękuję!

 

Dziękuję za tę ciszę, którą opisałaś - to chyba najpiękniejsze, co można zabrać z wiersza. Cieszę się, że "pęknięcie" stało się dla ciebie miejscem, nie tylko raną.  

Serdecznie pozdrawiam. 

@vioara stelelor

 

Bardzo dziękuję! 

 

To, co napisałaś o przywracaniu człowieczeństwa przez ból - trafiło mnie mocno. Pisałam właśnie o tym - że nazwanie jest jednocześnie ocaleniem i raną. Dziękuję, weszłaś w ten tekst z taką powagą.

Serdecznie pozdrawiam. 

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za te słowa i za to, że poszerzyłeś kontekst o to, co przez lata przemilczano. Pisałam o konkretnym bólu, ale masz rację, że ta historia ma wiele twarzy i nie wszystkie zostały nazwane. Cieszę się, że wiersz otworzył tę przestrzeń. Pozdrawiam serdecznie.

@Migrena

 

Bardzo dziękuję! 

 

To "dziwne uczucie" bliskości z cudzym wierszem - myślę, że to jeden z najpiękniejszych darów, jakie literatura może dać. Dziękuję Ci, że mi o tym powiedziałeś. Takie słowa sprawiają, że pisanie ma sens.

Serdeczności.

Edytowane 15 godzin temu przez Berenika97 (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Simon Tracy @Wochen  Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. 

[Jacek_Suchowicz]

wstrzeliłaś mi się w wiadomości: 

mieszkańcy Huty Pieniackiej Polacy ok. 800 ludzi wymordowanych przez Ukraińców  - rocznica

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

widzę ten przerażający obraz

Pozdrawiam

[Marek.zak1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Napisałem o tym wiesz gdzie. Gordana mówi Markowi, jak to zwycięskie wojska zachodnich demokracji potraktowały miejscowe kobiety zwyciężonego państwa. Str 215. 

[Christine]

@Berenika97

 

Bardzo mnie poruszył ten wiersz, mam obraz tego zdarzenia przed oczami!  Pięknie i mimo wszystko delikatnie ukazane.

 

[bazyl_prost]

@Berenika97 i zbudował swoja wyspę

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - cały wiersz na tak - 

                                                  Pzdr.serdecznie.