Prawda

[Berenika97]

Zjawia się i przemyka

między słowami.

Jest jak spojrzenie

znad krawędzi snu -

ledwie uchwytne,

a jednak przenika

do krwi i zostaje

na zawsze.

Lgniesz do niej ufnie,

jak do jasnej odpowiedzi,

która obiecuje uciszyć

wszystkie pytania.

Ona nie protestuje,

po prostu jest -

pełna znaczeń,

przed którymi

nie ma ucieczki.

Zanim zdążysz pojąć,

że jej bliskość to nie jest

bezpieczny brzeg,

lecz ocean, który może wchłonąć -

ogarnia cię lęk.

Zawracasz.

A ona, kiedy staje przed lustrem,

widzi doskonałość rysów,

gładkich i czystych.

Ale w głębinach trwa jej drugie,

surowe oblicze -

to, które zawsze zostaje na dnie -

niewzruszone i wieczne.

[Simon Tracy]

@Berenika97 Tak pięknie dziś u Ciebie Bereniko.

Mocno filozoficznie.

[Berenika97]

@Simon Tracy

 

Serdecznie dziękuję! Lubię filozofię :)  Pozdrawiam. 

[andrew]

@Berenika97

...

prawda 

może być nawet naga 

bez ratuszu 

byle SWOJA 

 

światu trudno 

jest się w tym 

odnaleźć 

zamiast słońca 

zdumienie 

czarne 

potrafi być białym 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

 

[Berenika97]

@andrewBardzo dziękuję!  

 

Dziękuję za ten piękny komentarz. Uchwyciłeś coś, co było dla mnie istotne w tym wierszu - tę grę kontrastów i relatywność prawdy. :)  Pozdrawiam. 

[Marek.zak1]

Jedyne co poraża, to prawda. Tutaj w ostatniej części piszesz o dwoistości (czy tylko?) prawdy, a prawda taka że obie są prawdziwe, ale też niepełne. Rozwijając temat podoba mi się amerykańska przysięga zeznającego w sądzie: truth, only truth and nothing but truth, no i zamiata powiedzenie Ks. Tischnera: świento prawda, tys prawda i gówno prawda”. Prawda nie musi być bezpiecznym brzegiem, a  oceanem, jakże bolesnym dla wielu. Ciekawy wiersz a temat oczywiście także.  Pozdrawiam serdecznie. 

[Berenika97]

@Jacek_Suchowicz  Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :) 

[Jacek_Suchowicz]

tak do końca to się nie zgadzam 

ludzie pracują nad sobą - zmieniają swoje charakterki

 

"jeśli nie będziecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego'

 

najbardziej boli prawda o sobie

bo człowiek nie jest doskonały

nie chce wybaczać samemu sobie

a także innym jest zatwardxziały

...

Pozdrawiam

Edytowane 11 godzin temu przez Jacek_Suchowicz (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Marek.zak1

 

Dziękuję serdecznie za tak wnikliwy komentarz. Masz rację - interesuje mnie właśnie ta wielowarstwowość prawdy, jej niepełność mimo szczerości. Przywołane cytaty - zarówno amerykańska przysięga, jak i powiedzenie Ks. Tischnera - trafiają w sedno. I to porównanie do oceanu zamiast bezpiecznego brzegu... tak, prawda bywa bolesna, bo wymaga od nas odwagi zejścia w głębinę. Bardzo dziękuję za tę refleksję. Pozdrawiam.:) 

@Jacek_SuchowiczDziękuję!  

 

Pięknie  - to właśnie ta prawda o sobie bywa najboleśniejsza - i najtrudniejsza do zaakceptowania. Dziękuję za tę poetycką odpowiedź.

 

"nie chce wybaczać samemu sobie" - to klucz do zrozumienia dlaczego prawda tak boli 

[Migrena]

@Berenika97

 

 

Bereniko, u Ciebie prawda nie jest odpowiedzią,  jest lustrem i oceanem zarazem.

 

zachwyca jasnoscią, ale prawdziwie porusza wtedy, gdy pokazujesz jej głębinę.

 

czytam Twój wiersz jak medytację nad czyms, co przekracza słowa, a jednak właśnie w słowach znajduje swój najczystszy kształt .

 

jest w tym coś platońskiego,  jakby prawda była cieniem idei , który tylko na chwilę pozwala się dotknąć, a potem znów wymyka się w głąb.

bardzo porusza mnie to,   że nie próbujesz jej oswoić ani uproscić.

 

pozwalasz jej   być żywiołem.

 

pozwalasz jej być niebezpieczną. to wymaga odwagi  i literackiej, i ludzkiej .

 

w Twoim pisaniu jest jakaś szlachetna zgoda na to, że świat nie zawsze daje bezpieczny brzeg, czasem daje tylko horyzont.

a przy tym jest w tym wierszu niezwykła czystosć spojrzenia.

 

taka, która nie krzyczy, nie moralizuje, tylko stoi spokojnie i patrzy.

 

czytam z podziwem, ale też z czułością dla Ciebie, bo w tych wersach jest nie tylko myśl, lecz także serce.

 

dziękuję Ci za tę głębię .

 

w odpowiedzi pod którymś  komentarzem napisałaś, że lubisz filozofię.

 

mam nadzieję, że jednego prostego filozofa również :)

 

 

[bazyl_prost]

@Berenika97 pięknie , osłoniłaś oceanem to co niepoznane

[vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

To chyba zależy od poczucia własnej wartości.

Kiedy człowiek nie ma kompleksów i zdrowe podejście do siebie, to na różne swoje doświadczenia nie patrzy przez pryzmat ataku i obrony.

Nie musi udowadniać całemu światu, a przy okazji gdzieś tam wewnętrznie, sobie samemu, że nie jest zły, ułomny...

Nasze uczynki (bo to jest przecież manifestacja prawdy o nas) nie są nami.

Wszędzie dobrze jest widzieć pole do zmiany, a jednocześnie pozostać ze sobą samym w dobrej relacji, czyli takiej, w której się ciągle uczymy.

Wtedy chyba nie ma tego problemu "bólu" spowodowanego prawdą,  bo ona nas nie odsłania, nie demaskuje,nie powie nam nic, czego byśmy o sobie nie wiedzieli :)

@Berenika97

Prawda prowadzi do kluczowego pytanie - co ja z tym dalej zrobię? Z odkryciem tych trudnych znaczeń, z rozczarowaniem (sobą? innymi?).

Dla mnie też jest trochę kozłem oporowym, bo dalej nie ma drogi, jest powrót do życia, ale już ze zmienioną percepcją siebie, emocji, faktów...

[Łukasz Jurczyk]

Fascynujący temat wiersza wybrałaś.

 

Cytując klasyka Quid est veritas?

 

Świetnie pokazałaś w wierszu, że prawda nie jest ani dobra ani zła.

 

Wiele imion prawdy.

A twarz 

ta sama.

 

Nie szukaj daleko.

Najgłębiej

boli blisko.

 

Nie niesie światła.

Zabiera

cień.

 

Pozdrawiam :)

Edytowane 10 godzin temu przez Łukasz Jurczyk (wyświetl historię edycji)

[Lahaj]

@Berenika97 ładnie. Szczególnie końcówka, gdzie w głębinach prawda ma drugie surowe oblicze. Wysublimowana sedymentacja sensu.

[KOBIETA]

@Berenika97

 

tak :) to prawda …

 

pozdrawiam serdecznie Bereniko :) 

[lena2_]

Lubię takie filozoficzne wiersze:) super:):)

[Amber]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Prawda często bywa subiektywna, przez co niejasna i przestaje być obiektywnym faktem. Świetny wiersz. Pozdrawiam serdecznie.

[Charismafilos]

@Berenika97 piękny wiersz :) ale Cóż to jest prawda? ;)

 

[truesirex]

@Berenika97 Wciągnął mnie ten wiersz, odsłonięcie dwóch stron 'prawdy' czasem pociesza a czasem niestety krzywdzi.. 

 

 

Pozdrawiam serdecznie

[Berenika97]

@Migrena Bardzo  dziękuję! 

 

To porównanie do Platona, do cienia idei - trafne i piękne. Prawda rzeczywiście wymyka się, nie daje się oswoić, a ja mogę tylko próbować ją uchwycić słowami, wiedząc, że to zawsze będzie tylko przybliżenie.

Dziękuję za te słowa o odwadze. I za tę czułość, którą czuję w Twoim komentarzu. To dar - być tak czytanym.

A "prostych" filozofów lubię najbardziej. Oni tak  pięknie potrafią mówić o głębi. :) 

Dziękuję Ci serdecznie."

@bazyl_prost

 

Dziękuję!  Ocean jako metafora tego, co wymyka się poznaniu - tak, właśnie o tym chciałam pisać.

@vioara stelelor Bardzo dziękuję!  

 

Dziękuję za tę refleksję. Masz rację, że zdrowe poczucie własnej wartości zmienia relację z prawdą o sobie - przestaje być ona atakiem, staje się po prostu informacją, z którą można pracować.

Podoba mi się to, co piszesz o naszych uczynkach - że nie są nami. To ważne rozróżnienie. Choć myślę, że nawet przy tej świadomości prawda potrafi boleć - nie dlatego, że demaskuje, ale dlatego, że zmusza do zmiany, do przemyślenia swoich wyborów.

I właśnie to Twoje pytanie na końcu - "co ja z tym dalej zrobię?" - jest kluczowe. Prawda nie jest końcem drogi, tylko punktem zwrotnym. Zmieniona percepcja to już coś nowego.

Dziękuję za ten komentarz.   Pozdrawiam.:) 

@Łukasz Jurczyk 

 

Bardzo dziękuję!  

Dziękuję za ten piękny wiersz w odpowiedzi. "Quid est veritas?" - pytanie, które brzmi przez wieki.

To, co napisałeś - "Nie niesie światła. Zabiera cień" - to przepiękne i niezwykle trafne. Prawda nie oświetla, raczej zabiera iluzje, które nas chroniły.

I to "najgłębiej boli blisko" - tak, w tym jest cała istota.  Serdecznie pozdrawiam. :)

@Lahaj  Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za te słowa. Tak, w głębi prawda pokazuje swoje surowe oblicze - to, czego na powierzchni nie widać. "Wysublimowana sedymentacja sensu" - pięknie to ujęłeś.  :) Serdecznie pozdrawiam. 

@KOBIETA 

 

Bardzo dziękuję!  Serdeczności! :)