Luiza

[Berenika97]

W kalendarzu,

między dentystą

a „kupić jogurt”,

dopisuje drobnym drukiem -

"koniec świata".

Myśli: " To zabawne -

jak puste miejsce w szafie

potrafi ważyć więcej,

niż cała jej zawartość".

W markecie jedną ręką

scrolluje traumę,

drugą wybiera awokado,

w słuchawce seryjni mordercy,

w koszyku "poranna rosa"-

płyn, który ma przykryć zaduch

nieprzespanej nocy.

Przez jezdnię

przechodzi ostrożnie.

Nie z miłości do życia,

ale przez wstyd -

głupio byłoby zginąć

bez makijażu

i z listą sprawunków.

Trwa - od ataku paniki

do promocji na masło,

od lęku przed ludźmi

po potrzebę świeżego

chleba.

Codzienność rozpięta

między lodówką a przepaścią.

Świat nie chce złożyć się

w całość.

Idzie do wróżki -

niech ktoś jej wreszcie

wymyśli jakąś przyszłość.

 

 

[lena2_]

"Codzienność rozpięta

między lodówką a przepaścią.:..

 

Gorzki ten wiersz, dotyka bardzo smutnej struny duszy...bardzo trafnie opisałaś stan takiego rozedrgania i niemocy.

Pozdrawiam serdecznie:)

[Moondog]

@Berenika97 "Unoszę się bezwładnie aby nie spaść" i taki stan potrafi wyłączyć na długo i pozostawać tylko przy podstawowych funkcjach życiowych 

[Czarek Płatak]

Egzystencja w trybie „normalnym” podczas rozpadu. Katastrofa zostaje wpisana między drobne obowiązki, jakby była kolejną pozycją na liście — absurdalną, ale ciężką. Życie toczy się jednocześnie na kilku poziomach: lęk, przemoc medialna i panika mieszają się z zakupami, promocjami i dbaniem o pozory. Ostrożność nie wynika z nadziei czy sensu, lecz z wstydu i automatyzmu. Codzienność staje się balansowaniem między przetrwaniem a pustką, między lodówką a przepaścią. A finałowa wizyta u wróżki brzmi jak ironiczna prośba, by ktoś z zewnątrz nadał kierunek temu światu, który sam już nie potrafi się poskładać.

[andrew]

...

lubimy fikcję 

uprzejmości 

a prawdziwy świat mija nas 

codzienność to nie...

 

poszukać siebie

w sobie 

odkryć to

co świat nie pokazuje 

 

może tam jest sens 

i miejsce na sen ...

 

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Wędrowiec.1984]

@Berenika97Zastanawiałem się, co napisać, w ramach odpowiedzi na Twój wiersz. Dużo w nim, może nie tyle beznadziei, co wegetacji, z którą zmaga się podmiot liryczny. Czytałem tekst chyba ze cztery razy. :)

[bazyl_prost]

@Berenika97 @Berenika97 dopisałbym- Luiza lubi tańczyć

                                                                        dynamicznie lub powoli

[Jacek_Suchowicz]

@Berenika97

egzystencjalizm w pełni nam sprzyja

dobija gwoździem promocji wyścig

tu kromka chleba jakiś makijaż 

no i zabrakło wartości wyższych

:))

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 To studium samotności w tłumie sprawunków, gdzie najcięższym ciężarem okazuje się to, czego nie ma. Czy to portret depresji, w którym wielka egzystencjalna pustka maskowana jest przez drobne, codzienne rytuały?

 

Bardzo przejmujące.

 

Pozdrawiam

[APM]

@Berenika97 Bardzo smutny wiersz. Istnienie rozciągnięte między funkcjonowaniem a traumą. Zamknięci w betonowych miastach z ulicami, sklepami, reklamami... czekamy na wróżke. A ona mieszka w lesie, na łące, w przyrodzie. Tego brakuje ludziomn dzis na świecie...