Legenda o Welesie

[Berenika97]

Głębiej pod nami, tam gdzie korzeń pęka,

wyznaczony czas nurtem rzeki spływa.

Czeka Pan Cieni, bóg o mocnych rękach,

co każdą duszę po imieniu wzywa.

To on jest mrokiem, co schronienie daje,

w jego całunie śpi każde wspomnienie.

Pasterz mglistych stad przemierza rozstaje,

W jego spojrzeniu drży świata istnienie.

Strzeże on wejścia w mroczne zapomnienie,

gdzie dusz korowód brodzi w gęstych toniach.

Władca rozkładu kładzie martwe cienie,

klucz do wieczności trzyma w silnych dłoniach.

Ludzie się chylą w lękliwym pokłonie

u stóp jesionu, gdzie woda wycieka.

Wzywają tego, co siedzi na tronie,

gdy wrota Nawii chłoną już człowieka.

Próżny jest ten lęk - powrót w mroczne strony,

do Pana, który poi ich milczeniem.

Świat w jego dłoniach spocznie uciszony

zrosły z niebytem i wieczności cieniem.

 

 

 

Słowiański panteon zamieszkują bogowie, którzy sprawowali pieczę nad różnymi aspektami życia i natury. Jednym z najbardziej tajemniczych i jednocześnie ważnych bóstw był Weles, bóg zaświatów, dusz zmarłych oraz opiekun bydła. Jego postać odgrywała kluczową rolę w życiu codziennym Słowian.

Nawia - w wierzeniach słowiańskich oznaczała zaświaty. To właśnie tutaj przybywali zmarli.

Ilustracja - ze strony int. JuraPark Bałtów.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97

Legenda ma to do siebie, że nie udaje dokumentu.
Niesie sens, nie dowód.

Wiele dawnych opowieści -słowiańskich, pogańskich, później religijnych - przeniknęło do naszych dzisiejszych przekonań, często niepostrzeżenie. Zmieniły imiona, szaty, symbole, ale rdzeń pozostał ten sam: lęk przed odejściem, potrzeba opieki, wiara w porządek większy od człowieka.
Przeczytałam z zaciekawieniem :)

[Berenika97]

@Alicja_Wysocka Badzo dziękuję!  

 

Dziękuję za te refleksje! Masz rację - legendy mówią prawdę inną niż fakty. I tak, ten rdzeń –-lęk, potrzeba opieki, poszukiwanie porządku - jest ponadczasowy. Bardzo mi miło. :)  No i odważyłam się trochę zrymować - dzięki Tobie. :) 

Pozdrawiam serdecznie. 

@Lenore Grey  Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :) 

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97 Zauważyłam, Bereniko, Ty zaczynasz z rymem - ja przestaję. 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Marek.zak1]

W wierszu przechodzenie do innego świata połączone jest z nieuchronnością i spokojem. Weles daje schronienie wszystkim bez wyjątku, a lękliwy pokłon, podobny jak oddaje się wszystkim władcom, a nie jest strachem końca, czy bólu. Podoba mi się słowo "wchłonięcie", świetnie oddający proces przejścia do świata Welesa. Ostatnie 4 wersy są bardzo klimatyczne, a dobór i nagromadzenie słów wprowadza płynne przejście od lęku do spoczynku, uciszenia i wieczności niebytu.  

Super wyszło.  Pozdrawiam

[andrew]

@Berenika97

...

świat cały piękny 

z mgły jest utkany 

dlatego w opowieściach 

jest wciąż podziwiany

 

jeszcze nas nie ma

w legendzie żyjemy 

i przez całe życie 

się nie rozstajemy 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Whisper of loves rain]

Śmiało napiszę że to moje klimaty.

Wspaniały hołd dla Welesa. Mało kto potrafi dziś tak pisać o micie, by brzmiał tak współcześnie i dotkliwie.

Niezwykle sugestywny obraz Nawii. Udało Ci się uchwycić ten specyficzny, słowiański fatalizm, w którym mrok nie jest zły, a jedynie konieczny.

Twój wiersz to klucz, który uchyla wrota do świata, o którym staramy się zapomnieć, a który i tak nas wezwie.